donderdag 31 december 2009
Bandito
De leden van Bandito hebben hun roots in punkrock, rock, metal, stoner. Dit alles samen vormt de basis van een vuige, groovende rockband die uitstapjes niet schuwt en live een enthousiaste en energieke performance neer weet te zetten. Aanstaande vrijdag presenteert de band hun eerste ep in de NDRGRND. 3VOOR12/Arnhem-Nijmegen sprak met Rolf Vonk, de drummer van de band.
Jullie hebben dit jaar de Roos van Nijmegen en de Gesel van Gelderland gewonnen. Heeft jullie dat verbaasd?
Toen we ons inschreven voor de Roos van Nijmegen hadden we nog nooit in deze bezetting gespeeld. De deadline was 31 januari en 1 februari kwam Jord terug van een "stage" in Mexico. In die tijd dat hij weg was kwam Tommy erbij. Het inschrijven gebeurde dus meer onder het motto dat we dan een show hadden en onszelf eventueel in de kijker konden spelen van muziekminnend Nijmegen. Dat we de wedstrijd uiteindelijk op onze naam hebben kunnen schrijven was heel onverwacht en natuurlijk ontzettend vet!
Of het terecht is moeten anderen maar beoordelen... In hoeverre kun je appels en peren met elkaar vergelijken en dan zeggen dat de banaan het lekkerst is. Muziek is niet te objectiveren, en er zullen altijd tevreden, en minder tevreden mensen zijn. Hier hebben wij niet echt een boodschap aan, hoewel het winnen van een wedstrijd als de Roos van Nijmegen natuurlijk wel een teken is dat je goed bezig bent als band.
Op 18 december is dan eindelijk de langverwachte presentatie van jullie eerste ep. Zijn jullie tevreden met jullie eerste schijfje?
De ep is opgenomen in BigMouth Music door Peter Onstein en gemasterd door Jarno Volman (Goldsoundz Mastering). Peter heeft echt super goed werk verricht! Vier nummers in vier dagen opnemen en mixen bleek toch wat krap te zijn, maar Peter heeft ons in het gareel kunnen houden en het geheel tot een goed einde gebracht. Achteraf zijn er natuurlijk altijd punten die anders of beter hadden gekund, maar al met al zijn we meer dan tevreden met het resultaat!
Van de ep vind ik Cubic Cycle persoonlijk het tofste nummer wat we tot nu toe geschreven hebben, omdat in dit nummer een agressieve energiebom naadloos vervloeit in mooi, episch stuk. Ook is het een heerlijk nummer om live helemaal op uit je plaat te gaan.
De ep is gratis te beluisteren op MySpace. Ik had derhalve eigenlijk een full-lenght verwacht. Wat is de reden om toch voor een ep te kiezen?
Om te beginnen, wij hebben deze ep niet gemaakt om rijk te worden. Het is een promotiemiddel waarmee we hopen meer aandacht te kunnen trekken van onder andere de media en programmeurs. Vandaar ook de reden dat hij in zijn geheel te beluisteren is op de MySpace, sterker nog, over een tijdje is hij zelfs gratis te downloaden. De ep zelf (een cd in doosje met artwork door onze eigen Jord) hebben we meer gemaakt zodat we iets tastbaars hadden. Iets waarvan we konden zeggen: “Kijk dat hebben wij gemaakt!” We verwachten dan ook niet dat iedereen de ep gaat kopen, alleen de mensen die ons willen supporten zullen waarschijnlijk zo’n schijfje aanschaffen.
De reden dat we een ep uitbrengen en geen full-lenght is simpel: toen we de studio in gingen hadden we niet genoeg materiaal waarvan we zeiden, dat is goed genoeg voor op de plaat. Een full lenght vol knallen met nummers hadden we best kunnen doen. Maar we wachten dan liever een tijdje totdat we genoeg materiaal hebben zodat we een plaat kunnen opnemen waar we ook echt trots op zijn. Gelukkig hebben we met de Gesel van Gelderland weer 3 dagen BigMouth gewonnen, dus waarschijnlijk gaan we in de zomer van 2010 beginnen aan deze full lenght.
De presentatie is in de NDRGRND. Waarom daar? Is dat ondertussen niet al te klein voor jullie?
Te klein? Eerder te groot, daarnaast heeft de NDRGRND een even grote capaciteit als Merleyn. Bovendien is de NDRGRND een mooie intieme ruimte die we hopelijk kunnen omtoveren tot een vuige, smerige rock-kerker.
Daar nog eens bovenop hadden we 18 december al een show staan in de NDRGRND. Omdat we de afgelopen tijd al veel in Nijmegen hebben gespeeld en dit willen inperken, hebben we ervoor gekozen om niet nog een extra show te gaan regelen om deze release te doen. Hopelijk komt iedereen kijken in de NDRGRND zodat je toch gelijk krijgt en de NDRGRND te klein voor ons bleek.
Waar lopen jullie als beginnende band zoal tegen aan? Hoe lastig is het voor een beginnende band om optredens te regelen?
We zijn er het afgelopen jaar achter gekomen dat shows regelen toch moeilijker blijkt te zijn dan we op voorhand dachten. In ons geval had dit denk ik ook te maken met het feit dat we nog geen opnames hadden die goed genoeg waren om het land rond te sturen. Hierdoor blijf je toch aangewezen op vrienden die hier of daar een show voor je kunnen regelen. Dit werkt voor lokale shows nog vrij goed, maar naarmate je verder van je bakermat verwijderd raakt, wordt dit beduidend moeilijker. Met onze nieuwe ep hopen we ook de mensen buiten de regio Arnhem-Nijmegen kennis te laten maken met Bandito.
Waar kunnen we jullie de komende tijd zoal live bewonderen? Wat zijn de plannen voor 2010?
Volgend jaar staat voor ons in het teken van nummers schrijven en perfectioneren voor de full-lenght die we, als alles meezit, in de zomer op zullen gaan nemen. Verder gaan we proberen zoveel mogelijk shows te spelen in binnen- en hopelijk ook buitenland. Ook hopen we een aantal mooie festivalshows, zoals bijvoorbeeld de Zwarte Cross, aan ons lijstje toe te kunnen voegen.
Is er nog iets dat je kwijt wilt?
Hartsikke bedankt dat we een plaatsje mochten krijgen op 3VOOR12/Arnhem-Nijmegen. Houd onze website in de gaten en kom vooral langs 18 december om naar ons en Maaswater Veenlijk, koningen en de vuige stoere dikkemannenrock-'n-roll, te komen kijken!
Jullie hebben dit jaar de Roos van Nijmegen en de Gesel van Gelderland gewonnen. Heeft jullie dat verbaasd?
Toen we ons inschreven voor de Roos van Nijmegen hadden we nog nooit in deze bezetting gespeeld. De deadline was 31 januari en 1 februari kwam Jord terug van een "stage" in Mexico. In die tijd dat hij weg was kwam Tommy erbij. Het inschrijven gebeurde dus meer onder het motto dat we dan een show hadden en onszelf eventueel in de kijker konden spelen van muziekminnend Nijmegen. Dat we de wedstrijd uiteindelijk op onze naam hebben kunnen schrijven was heel onverwacht en natuurlijk ontzettend vet!
Of het terecht is moeten anderen maar beoordelen... In hoeverre kun je appels en peren met elkaar vergelijken en dan zeggen dat de banaan het lekkerst is. Muziek is niet te objectiveren, en er zullen altijd tevreden, en minder tevreden mensen zijn. Hier hebben wij niet echt een boodschap aan, hoewel het winnen van een wedstrijd als de Roos van Nijmegen natuurlijk wel een teken is dat je goed bezig bent als band.
Op 18 december is dan eindelijk de langverwachte presentatie van jullie eerste ep. Zijn jullie tevreden met jullie eerste schijfje?
De ep is opgenomen in BigMouth Music door Peter Onstein en gemasterd door Jarno Volman (Goldsoundz Mastering). Peter heeft echt super goed werk verricht! Vier nummers in vier dagen opnemen en mixen bleek toch wat krap te zijn, maar Peter heeft ons in het gareel kunnen houden en het geheel tot een goed einde gebracht. Achteraf zijn er natuurlijk altijd punten die anders of beter hadden gekund, maar al met al zijn we meer dan tevreden met het resultaat!
Van de ep vind ik Cubic Cycle persoonlijk het tofste nummer wat we tot nu toe geschreven hebben, omdat in dit nummer een agressieve energiebom naadloos vervloeit in mooi, episch stuk. Ook is het een heerlijk nummer om live helemaal op uit je plaat te gaan.
De ep is gratis te beluisteren op MySpace. Ik had derhalve eigenlijk een full-lenght verwacht. Wat is de reden om toch voor een ep te kiezen?
Om te beginnen, wij hebben deze ep niet gemaakt om rijk te worden. Het is een promotiemiddel waarmee we hopen meer aandacht te kunnen trekken van onder andere de media en programmeurs. Vandaar ook de reden dat hij in zijn geheel te beluisteren is op de MySpace, sterker nog, over een tijdje is hij zelfs gratis te downloaden. De ep zelf (een cd in doosje met artwork door onze eigen Jord) hebben we meer gemaakt zodat we iets tastbaars hadden. Iets waarvan we konden zeggen: “Kijk dat hebben wij gemaakt!” We verwachten dan ook niet dat iedereen de ep gaat kopen, alleen de mensen die ons willen supporten zullen waarschijnlijk zo’n schijfje aanschaffen.
De reden dat we een ep uitbrengen en geen full-lenght is simpel: toen we de studio in gingen hadden we niet genoeg materiaal waarvan we zeiden, dat is goed genoeg voor op de plaat. Een full lenght vol knallen met nummers hadden we best kunnen doen. Maar we wachten dan liever een tijdje totdat we genoeg materiaal hebben zodat we een plaat kunnen opnemen waar we ook echt trots op zijn. Gelukkig hebben we met de Gesel van Gelderland weer 3 dagen BigMouth gewonnen, dus waarschijnlijk gaan we in de zomer van 2010 beginnen aan deze full lenght.
De presentatie is in de NDRGRND. Waarom daar? Is dat ondertussen niet al te klein voor jullie?
Te klein? Eerder te groot, daarnaast heeft de NDRGRND een even grote capaciteit als Merleyn. Bovendien is de NDRGRND een mooie intieme ruimte die we hopelijk kunnen omtoveren tot een vuige, smerige rock-kerker.
Daar nog eens bovenop hadden we 18 december al een show staan in de NDRGRND. Omdat we de afgelopen tijd al veel in Nijmegen hebben gespeeld en dit willen inperken, hebben we ervoor gekozen om niet nog een extra show te gaan regelen om deze release te doen. Hopelijk komt iedereen kijken in de NDRGRND zodat je toch gelijk krijgt en de NDRGRND te klein voor ons bleek.
Waar lopen jullie als beginnende band zoal tegen aan? Hoe lastig is het voor een beginnende band om optredens te regelen?
We zijn er het afgelopen jaar achter gekomen dat shows regelen toch moeilijker blijkt te zijn dan we op voorhand dachten. In ons geval had dit denk ik ook te maken met het feit dat we nog geen opnames hadden die goed genoeg waren om het land rond te sturen. Hierdoor blijf je toch aangewezen op vrienden die hier of daar een show voor je kunnen regelen. Dit werkt voor lokale shows nog vrij goed, maar naarmate je verder van je bakermat verwijderd raakt, wordt dit beduidend moeilijker. Met onze nieuwe ep hopen we ook de mensen buiten de regio Arnhem-Nijmegen kennis te laten maken met Bandito.
Waar kunnen we jullie de komende tijd zoal live bewonderen? Wat zijn de plannen voor 2010?
Volgend jaar staat voor ons in het teken van nummers schrijven en perfectioneren voor de full-lenght die we, als alles meezit, in de zomer op zullen gaan nemen. Verder gaan we proberen zoveel mogelijk shows te spelen in binnen- en hopelijk ook buitenland. Ook hopen we een aantal mooie festivalshows, zoals bijvoorbeeld de Zwarte Cross, aan ons lijstje toe te kunnen voegen.
Is er nog iets dat je kwijt wilt?
Hartsikke bedankt dat we een plaatsje mochten krijgen op 3VOOR12/Arnhem-Nijmegen. Houd onze website in de gaten en kom vooral langs 18 december om naar ons en Maaswater Veenlijk, koningen en de vuige stoere dikkemannenrock-'n-roll, te komen kijken!
zaterdag 28 november 2009
Twintigjarige Heideroosjes pakken uit in Doornroosje
“Wij zijn Brat Pack en we komen uit Nijmegen. En willen jullie naar voren komen, zodat het lijkt dat we nu al een volle bak hebben.” Beide mededelingen zijn vanavond in Doornroosje broodnodig. Want terwijl Brat Pack-zanger Kenny werkelijk zijn longen uit zijn lijf staat te zingen, staat het publiek er als een stelletje zoutzakken bij. Wel wordt er voorzichtig een paar stappen naar voren gedaan. Het liefst zou ik ze allemaal een schop voor hun luie achterwerk willen geven want Bratpack verdient een publiek dat van een hardcorefeestje houdt. Zeker in hun thuisstad Nijmegen. Gelukkig trekt Brat Pack er zich weinig van aan en zet een onvervalste hardcore show neer. Kenny probeert het halverwege de set nog een keer. Na een uitstekende uitgevoerde Adolescent cover schreeuwt hij: “Het is tijd om een pit te bouwen!”. Maar verder dan een beetje schudden met de kop komt men niet. Het publiek is een beetje van een afknapper vanavond.
Gelukkig staat de punk/hardcore van Brat Pack als een huis. Men heeft er zoveel zin in dat er twee nieuwe nummers uitgeprobeerd worden. Ze zijn veelbelovend en doen gretig uitkijken naar de opvolger van debuut Hate The Neighbours. Na afloop vertrouwt Kenny me toe dat er inmiddels al genoeg ideeën zijn om een full-length op te nemen. “Het ontbreekt ons momenteel wat aan de tijd om op te nemen, daar we wekelijks spelen. Maar de plaat zal er eerder zijn dan je verwacht en misschien word je wel verrast door zowel een Brat Pack album als een cd van de andere band waarin ik zing, Citizens Patrol.” Als de set ten einde kan er gelukkig toch nog een bescheiden applausje vanaf. Het harde werken van Brat Pack toch nog beloond.
Dan is het gelukkig tijd voor De Heideroosjes. Althans, hier is het publiek in grote getale voor gekomen. Wat gelijk opvalt is dat de eerste rijen bezet worden door fans die er qua leeftijd 20 jaar geleden zeker nog niet bij waren. De meesten waren waarschijnlijk nog niet eens geboren. Blijkbaar is de band erin geslaagd om door de jaren heen hun fanbase jong te houden. Of zouden ze pas de laatste jaren zo populair zijn geworden?
Voor de duidelijkheid: De Heideroosjes zijn dus 20 jaar bezig. De jubileumtour begon op 3 september in Luxor Live en eindigt ergens in december in Venlo. Dat De Heideroosjes na 20 jaar een goed geoliede pop- en pretpunk band zijn geworden, is ook vanavond weer goed zichtbaar en hoorbaar. In goed anderhalf uur worden er 21 nummers, waaronder drie toegiften, vakkundig doorheen gejaagd, gemoedelijk aan elkaar gepraat door zanger Marco. “De flauwe grappen moeten we maar op de koop toe nemen”, zoals hij zelf aan de zaal uitlegt. Hoogtepunt van de set vormt toch wel de Nederlandstalige nummers als Sjonnie & Anita, Val maar Dood, Iedereen Is Gek en Damclub Hooligan. Het is alleen jammer dat we de werkelijk subliem uitgevoerde medley Klapvee/Goede Tijdens Slechte Tijden/Punica/Tering Tyfus Takketrut pas in de toegift te horen krijgen.
Gelukkig staat de punk/hardcore van Brat Pack als een huis. Men heeft er zoveel zin in dat er twee nieuwe nummers uitgeprobeerd worden. Ze zijn veelbelovend en doen gretig uitkijken naar de opvolger van debuut Hate The Neighbours. Na afloop vertrouwt Kenny me toe dat er inmiddels al genoeg ideeën zijn om een full-length op te nemen. “Het ontbreekt ons momenteel wat aan de tijd om op te nemen, daar we wekelijks spelen. Maar de plaat zal er eerder zijn dan je verwacht en misschien word je wel verrast door zowel een Brat Pack album als een cd van de andere band waarin ik zing, Citizens Patrol.” Als de set ten einde kan er gelukkig toch nog een bescheiden applausje vanaf. Het harde werken van Brat Pack toch nog beloond.
Dan is het gelukkig tijd voor De Heideroosjes. Althans, hier is het publiek in grote getale voor gekomen. Wat gelijk opvalt is dat de eerste rijen bezet worden door fans die er qua leeftijd 20 jaar geleden zeker nog niet bij waren. De meesten waren waarschijnlijk nog niet eens geboren. Blijkbaar is de band erin geslaagd om door de jaren heen hun fanbase jong te houden. Of zouden ze pas de laatste jaren zo populair zijn geworden?
Voor de duidelijkheid: De Heideroosjes zijn dus 20 jaar bezig. De jubileumtour begon op 3 september in Luxor Live en eindigt ergens in december in Venlo. Dat De Heideroosjes na 20 jaar een goed geoliede pop- en pretpunk band zijn geworden, is ook vanavond weer goed zichtbaar en hoorbaar. In goed anderhalf uur worden er 21 nummers, waaronder drie toegiften, vakkundig doorheen gejaagd, gemoedelijk aan elkaar gepraat door zanger Marco. “De flauwe grappen moeten we maar op de koop toe nemen”, zoals hij zelf aan de zaal uitlegt. Hoogtepunt van de set vormt toch wel de Nederlandstalige nummers als Sjonnie & Anita, Val maar Dood, Iedereen Is Gek en Damclub Hooligan. Het is alleen jammer dat we de werkelijk subliem uitgevoerde medley Klapvee/Goede Tijdens Slechte Tijden/Punica/Tering Tyfus Takketrut pas in de toegift te horen krijgen.
Rockende Nijmeegse Judas' Wolf vertelt
De eerste twee optredens van beginnende band Judas' Wolf zijn een feit. Ze maken interessante rock met diverse invloeden, van Oosters tot metalsounds. Tijd om eens nader kennis te maken met dit Nijmeegse viertal.
Waar komt jullie bandnaam vandaan?
Joop: “Toen ik de luisterde naar Collins nummers, kwamen twee gedachtes in mij op: enerzijds zwaar/vet, soort van vals/gemeen (onberekenbaar), anderzijds Oosters. Ik wilde dat terug laten komen in de bandnaam. Ik ben niet christelijk, maar ik associeer verhalen uit de Bijbel met het oosten. Omdat de muziek ‘onberekenbaar’ was wilde ik iets doen met Judas, aangezien hij Jezus verried. Het zware karakter van de muziek associeerde ik met een wolf. Zo ontstond ‘de wolf van Judas’, vrij vertaald naar Judas’ Wolf.”
Hoe kijk je terug op jullie eerste twee optredens, beide in Staddijk?
Dion: “Het eerste optreden (18 september) vonden we wel redelijk verlopen. In grote lijnen speelden we goed. De eerste twee nummers verliepen soepel, daarna ging het minder. Het was voor iedereen nog een beetje zoeken naar het juiste gevoel binnen de muziek. Door de opnames te beluisteren en de set nog een aantal keer te spelen ging het tweede optreden met Bandito en Tap stukken beter. Wij waren allemaal zeer tevreden.”
Jullie speelden een set van een halfuur. Genoeg nummers voor een langer optreden?Collin: “De set van 3 oktober bestond uit die nummers die we op dat moment het speelbaarst achtten. Maar zijn er nog een heleboel nummers waar we aan werken, we hebben genoeg om uren te kunnen spelen. We speelden vijf nummers, en wel:
Gained All; daar begon Judas’ Wolf (JW) eigenlijk mee. Joop was toentertijd op zoek naar een rockband naast zijn symfo/power-metalband Seiphian, ik had een hoop nummers op de computer uitgewerkt. Hij wou wat horen, en dat heeft hij geweten. Maar met Gained All had hij meteen een klik mee en dat bracht het balletje aan het rollen.
These Walls; veel nummers bestonden al voor JW, maar dit is echt geschreven voor JW. Het ontstons heel snel toen ik een keer vlak voor ik naar mijn werk ging en nog even de gitaar pakte. Voor ik het wist had ik een heel nummer. Inspiratie werkt soms heel gek.
Lime; ons instrumentale nummer. Lime was nooit bedoeld als instrumentaal nummer, maar de jongens vonden het wel prima zo.
The Desert; het oudste nummer in de set. Ontstaan in een andere band maar nu volledig geJWtiseert.
En ten slotte Conquer a New World; ontstaan door snuffelen tussen oude ideeën waarin ik een paar gave riffs ontdekte. Ben daarmee gaan spelen en verdomd, daar was een nummer. Plus, ik ben dol op Arabische toonladders. Het is weer eens iets anders dan mineur en majeur.”
Fon: “De eerste keer dat ik Conquer a New World hoorde, was ik meteen verkocht. Door de Arabische toonladders totaal anders dan de gemiddelde pop/rockmuziek maar bij tijd en wijlen toch moddervet. De zanglijn voor dit nummer kwam er ook direct overheen, ’t voelde gewoon goed.”Ik omschreef jullie eerder als band gepositioneerd ergens tussen ‘typisch jaren ‘70 hardrock en psychedelische rock’. Hoe kijk jullie zelf tegen je muziek aan?
Collin: “Ik schrijf zelf de nummers en ik kon het nooit anders omschrijven als stevige rock. Onze zanger, Fon, omschreef het als progressief psychedelische stoner, met Arabische invloeden. En dat vind ik nog steeds de beste omschrijving.
Ik haal inspiratie uit veel bands. Inderdaad uit de seventies hardrock van Black Sabbath (C#-stemming) en Rainbow (Arabische toonladders), de experimenteerdrift van bands als Radiohead en Rage Against the Machine, een snufje ska van Madness, wat toefjes absurde metal van System of a Down, gitaarharmoniën van Iron Maiden. Maar bovenal U2. Ik ben een giga-fan van The Edge. Oorspronkelijk wilde ik altijd U2 combineren met hardrock. Daar is in de loop der jaren veel bijgekomen.
Maar de grootste invloed blijft mijn drummer. In de loop der jaren heb ik ontdekt dat als je maar eenmaal een klik met je drummer hebt, de muziek vanzelf volgt. Je speelt samen, dan ontstaat er een idee en ga je vanzelf op zoek naar aanvullende ideeën voor een heel nummer.”
Sinds kort presenteert Nijmegen zich als Nijmegen Rock City. Wat vind je van de Nijmeegse scene?
Joop: “Ik vind het een goed initiatief. Het is een platform waar je snel al het nieuws van alle bands vind. Het is promotie wat je wellicht verder brengt. Wel vind ik dat de metal wat achterblijft op de site, maar ik weet niet wat hun doel is. Dion is overigens bezig met een metal-platform.”
Fon: “En behalve promotie en overzicht brengt het op een of andere manier ook een gevoel met zich mee van verbondenheid, zowel tussen bands als bij het publiek. Want uiteraard is de Keizerstad dé Rockcity!”
Ervaar je beginnen als band als lastig?
Fon: “Alle leden van Judas’ Wolf hebben al eerdere bandervaring en daardoor liepen we tegen veel beginnersproblemen niet aan. Toch was het weer even opnieuw beginnen. Collin had al veel muziek geschreven, die we nu gebruiken in Judas’ Wolf, maar toch was het af en toe lastig een goede vorm te vinden. Gelukkig werd het elke keer dat we bij elkaar kwamen duidelijker en voelden we ons er steeds beter bij. Daarnaast is het natuurlijk ook altijd spannend hoe het publiek gaat reageren op nieuwe muziek. En dat is nog steeds spannend.”
En nu het cruciale punt: de collectie effecten. Vertel eens wat over je verzameldrift en hoe je ze verzamelt.
Collin: “Ik ben een verzamelaar. Als ik eenmaal bezig ben met iets wil ik er alles van hebben. Daarnaast speelde ik jaren in een Radiohead tributeband waar ik zowel gitarist Greenwood als o'Brien speelde. Zij hebben echter radicaal verschillende pedal boards. Die heb ik die min of meer in elkaar geschoven en zo ontstond eigenlijk de set up eigenlijk. Voeg daar nog wat delay- en shimmer-pedalen aan toe vanwege The Edge en voilà. Overigens heb ik thuis nog véél meer staan. Vroeger werden de pedalboards alleen maar groter, maar tegenwoordig gaat er iets ouds uit als er iets niews in moet. Het moet wel tilbaar en opbouwbaar blijven.
Ik schat dat ik op zijn minst de helft van mijn pedalen zelf gebouwd heb. Kopieën van beroemde pedalen die origineel voor goud op e-Bay voorbijgaan kun je voor een appel en een ei zelf maken. En er is veel oplichterij; pedalen die worden geadverteerd als de nieuwste sonische ontdekking sinds de uitvinding van het wiel, blijken vaak aangepaste kopieën van goedkope Boss- of Ibanez-pedaaltjes te zijn. Maar gaan wel voor het twee-, drievoudige over de toonbank.
Gebruik je ze allemaal tijdens een set?Zelfs in een set van een halfuur gebruik ik eigenlijk wel de meeste. In een langere set zal alles wel eens een keer voorbijkomen denk ik.”
Judas’ Wolf is een bijzonder interessante band, dus houd de agenda goed in de gaten en zorg dat je ze gaat zien!
Waar komt jullie bandnaam vandaan?
Joop: “Toen ik de luisterde naar Collins nummers, kwamen twee gedachtes in mij op: enerzijds zwaar/vet, soort van vals/gemeen (onberekenbaar), anderzijds Oosters. Ik wilde dat terug laten komen in de bandnaam. Ik ben niet christelijk, maar ik associeer verhalen uit de Bijbel met het oosten. Omdat de muziek ‘onberekenbaar’ was wilde ik iets doen met Judas, aangezien hij Jezus verried. Het zware karakter van de muziek associeerde ik met een wolf. Zo ontstond ‘de wolf van Judas’, vrij vertaald naar Judas’ Wolf.”
Hoe kijk je terug op jullie eerste twee optredens, beide in Staddijk?
Dion: “Het eerste optreden (18 september) vonden we wel redelijk verlopen. In grote lijnen speelden we goed. De eerste twee nummers verliepen soepel, daarna ging het minder. Het was voor iedereen nog een beetje zoeken naar het juiste gevoel binnen de muziek. Door de opnames te beluisteren en de set nog een aantal keer te spelen ging het tweede optreden met Bandito en Tap stukken beter. Wij waren allemaal zeer tevreden.”
Jullie speelden een set van een halfuur. Genoeg nummers voor een langer optreden?Collin: “De set van 3 oktober bestond uit die nummers die we op dat moment het speelbaarst achtten. Maar zijn er nog een heleboel nummers waar we aan werken, we hebben genoeg om uren te kunnen spelen. We speelden vijf nummers, en wel:
Gained All; daar begon Judas’ Wolf (JW) eigenlijk mee. Joop was toentertijd op zoek naar een rockband naast zijn symfo/power-metalband Seiphian, ik had een hoop nummers op de computer uitgewerkt. Hij wou wat horen, en dat heeft hij geweten. Maar met Gained All had hij meteen een klik mee en dat bracht het balletje aan het rollen.
These Walls; veel nummers bestonden al voor JW, maar dit is echt geschreven voor JW. Het ontstons heel snel toen ik een keer vlak voor ik naar mijn werk ging en nog even de gitaar pakte. Voor ik het wist had ik een heel nummer. Inspiratie werkt soms heel gek.
Lime; ons instrumentale nummer. Lime was nooit bedoeld als instrumentaal nummer, maar de jongens vonden het wel prima zo.
The Desert; het oudste nummer in de set. Ontstaan in een andere band maar nu volledig geJWtiseert.
En ten slotte Conquer a New World; ontstaan door snuffelen tussen oude ideeën waarin ik een paar gave riffs ontdekte. Ben daarmee gaan spelen en verdomd, daar was een nummer. Plus, ik ben dol op Arabische toonladders. Het is weer eens iets anders dan mineur en majeur.”
Fon: “De eerste keer dat ik Conquer a New World hoorde, was ik meteen verkocht. Door de Arabische toonladders totaal anders dan de gemiddelde pop/rockmuziek maar bij tijd en wijlen toch moddervet. De zanglijn voor dit nummer kwam er ook direct overheen, ’t voelde gewoon goed.”Ik omschreef jullie eerder als band gepositioneerd ergens tussen ‘typisch jaren ‘70 hardrock en psychedelische rock’. Hoe kijk jullie zelf tegen je muziek aan?
Collin: “Ik schrijf zelf de nummers en ik kon het nooit anders omschrijven als stevige rock. Onze zanger, Fon, omschreef het als progressief psychedelische stoner, met Arabische invloeden. En dat vind ik nog steeds de beste omschrijving.
Ik haal inspiratie uit veel bands. Inderdaad uit de seventies hardrock van Black Sabbath (C#-stemming) en Rainbow (Arabische toonladders), de experimenteerdrift van bands als Radiohead en Rage Against the Machine, een snufje ska van Madness, wat toefjes absurde metal van System of a Down, gitaarharmoniën van Iron Maiden. Maar bovenal U2. Ik ben een giga-fan van The Edge. Oorspronkelijk wilde ik altijd U2 combineren met hardrock. Daar is in de loop der jaren veel bijgekomen.
Maar de grootste invloed blijft mijn drummer. In de loop der jaren heb ik ontdekt dat als je maar eenmaal een klik met je drummer hebt, de muziek vanzelf volgt. Je speelt samen, dan ontstaat er een idee en ga je vanzelf op zoek naar aanvullende ideeën voor een heel nummer.”
Sinds kort presenteert Nijmegen zich als Nijmegen Rock City. Wat vind je van de Nijmeegse scene?
Joop: “Ik vind het een goed initiatief. Het is een platform waar je snel al het nieuws van alle bands vind. Het is promotie wat je wellicht verder brengt. Wel vind ik dat de metal wat achterblijft op de site, maar ik weet niet wat hun doel is. Dion is overigens bezig met een metal-platform.”
Fon: “En behalve promotie en overzicht brengt het op een of andere manier ook een gevoel met zich mee van verbondenheid, zowel tussen bands als bij het publiek. Want uiteraard is de Keizerstad dé Rockcity!”
Ervaar je beginnen als band als lastig?
Fon: “Alle leden van Judas’ Wolf hebben al eerdere bandervaring en daardoor liepen we tegen veel beginnersproblemen niet aan. Toch was het weer even opnieuw beginnen. Collin had al veel muziek geschreven, die we nu gebruiken in Judas’ Wolf, maar toch was het af en toe lastig een goede vorm te vinden. Gelukkig werd het elke keer dat we bij elkaar kwamen duidelijker en voelden we ons er steeds beter bij. Daarnaast is het natuurlijk ook altijd spannend hoe het publiek gaat reageren op nieuwe muziek. En dat is nog steeds spannend.”
En nu het cruciale punt: de collectie effecten. Vertel eens wat over je verzameldrift en hoe je ze verzamelt.
Collin: “Ik ben een verzamelaar. Als ik eenmaal bezig ben met iets wil ik er alles van hebben. Daarnaast speelde ik jaren in een Radiohead tributeband waar ik zowel gitarist Greenwood als o'Brien speelde. Zij hebben echter radicaal verschillende pedal boards. Die heb ik die min of meer in elkaar geschoven en zo ontstond eigenlijk de set up eigenlijk. Voeg daar nog wat delay- en shimmer-pedalen aan toe vanwege The Edge en voilà. Overigens heb ik thuis nog véél meer staan. Vroeger werden de pedalboards alleen maar groter, maar tegenwoordig gaat er iets ouds uit als er iets niews in moet. Het moet wel tilbaar en opbouwbaar blijven.
Ik schat dat ik op zijn minst de helft van mijn pedalen zelf gebouwd heb. Kopieën van beroemde pedalen die origineel voor goud op e-Bay voorbijgaan kun je voor een appel en een ei zelf maken. En er is veel oplichterij; pedalen die worden geadverteerd als de nieuwste sonische ontdekking sinds de uitvinding van het wiel, blijken vaak aangepaste kopieën van goedkope Boss- of Ibanez-pedaaltjes te zijn. Maar gaan wel voor het twee-, drievoudige over de toonbank.
Gebruik je ze allemaal tijdens een set?Zelfs in een set van een halfuur gebruik ik eigenlijk wel de meeste. In een langere set zal alles wel eens een keer voorbijkomen denk ik.”
Judas’ Wolf is een bijzonder interessante band, dus houd de agenda goed in de gaten en zorg dat je ze gaat zien!
GESEL XL: The Punkrock Allstar Show
The Stage druppelt langzaam vol met hardcore en punkliefhebbers als This Routine Is Hell zich opmaakt voor hun tweede optreden binnen anderhalve week in Arnhem. Terwijl de openingstune van de cultserie the A-team door de zaal schalt, bestijgt de band het podium. Nog voor de intro afgelopen is barst het hardcore-geweld los. De nummers zijn kort maar bijzonder intens. De zanger is meer in de zaal te vinden dan op het podium. Wat meteen ruimte biedt voor de gitarist en bassist om lekker rond te springen op het podium. This Routine Is Hell is als een TGV op topspeed. Niets lijkt deze band vanavond te kunnen stoppen. Oké, er wordt weliswaar geen pit gebouwd, maar dat maakt voor het enthousiasme niet uit. Blijkbaar vindt de meute het nuttigen van een biertje belangrijker dan lekker uit je dak gaan. Maar goed, de kop is er af bij de The Punkrock Allstar Show in The Stage.
VLA, met in hun midden nog een keer de inmiddels bekende zanger Jord, doet vanavond een eenmalig reünie-optreden. Er wordt gestart met een sterk staaltje instrumentale krachtpatserij. Helaas wordt het optreden af en toe wat ontsierd door geluidsproblemen. “Het ligt niet aan ons”, zo laat de zanger ons weten, maar hoe hard hij het ook probeert, hij komt nauwelijks boven de geluidsmuur uit die door beide gitaristen wordt neergezet. Ook niet als hij vocaal wordt bijgestaan door twee extra zangers en de gitarist van Bandito ook nog een aardige duit in het zakje doet. Maar de gestroomlijnde mix van punk en metal is zeer aanstekelijk en het inmiddels uit zijn voegen barstende Stage geniet met volle teugen. Alleen een goede pogo ontbreekt.
The Dog Ends bestaat nog nauwelijks een maand. Maar ondertussen hebben ze al de nodige optredens achter de rug. Meestal heeft de gitarist een setlist naast zijn effectenpedalen op het podium liggen, maar bij Dogs End heeft de gitarist daar vanavond weinig vertrouwen in gezien het feit dat hij de te spelen nummers op zijn arm geschreven heeft. Of is het een tattoo? In de persoon van Steve beschikt de band over een prima leadzanger. Zoals Wim na afloop zegt: “Welke zanger kan zo goed uit eigen ervaring over viagra en cocaïne zingen?” De band met oud-leden van de Shaggable Sluts speelt een niet onverdienstelijke set van jaren ‘70 punk. De balans van zang en gitaren is uitstekend. En de immer bewegelijke bassist zorgt samen met de drummer voor een niet te versmaden basis waar lekker overheen gesoleerd kan worden. Punk zoals punk moet zijn. Bijna was dit het voorlopig laatste optreden voor Wim geweest. Als het optreden voorbij is realiseert hij zich niet dat zijn bas nog altijd ingeplugd is als hij het podium afstapt. Net voordat hij op zijn bek dreigt te gaan ziet hij dat het snoer nog in de versterker zit.
Inmiddels is het al bijna middernacht als het Apeldoornse NME de bühne betreedt. Ook voor deze band is het een reunie-optreden. Ze spelen een soort van ska/reggae/punk. Hoewel het een bijzonder matige set is, valt het optreden toch bijzonder in de smaak van een aantal, duidelijk boven hun theewater verkerende dames. De zanger is wat verlegen onder al deze aandacht. Gelukkig valt het blozen onder het rode licht niet al te veel op.
Inmiddels loopt The Stage aardig leeg. En dat is jammer voor de laatste band van de avond. The Bips heeft onlangs een doorstart gemaakt. Frontman Jozzy is het enige originele bandlid dat al sinds de jaren tachtig actief is met The Bips. In het verleden wisten ze al tv-shows van Linda de Mol in de war te schoppen en vanavond is het al niet anders. Het optreden wordt gekenmerkt door chaos op het podium. Tot drie keer toe tracht een dronken vent Jozzy vocaal te ondersteunen. Als hij verwijderd is kan The Bips eindelijk laten zien wat ze nog waard zijn. Deze veteranen slagen erin om een retestrakke set neer te zetten. Deze band ziet er anno 2009 nog steeds heel punk uit. Inclusief shirt voorzien van de nodige ritssluitingen. Alsof de tijd al die jaren stil heeft gestaan.
VLA, met in hun midden nog een keer de inmiddels bekende zanger Jord, doet vanavond een eenmalig reünie-optreden. Er wordt gestart met een sterk staaltje instrumentale krachtpatserij. Helaas wordt het optreden af en toe wat ontsierd door geluidsproblemen. “Het ligt niet aan ons”, zo laat de zanger ons weten, maar hoe hard hij het ook probeert, hij komt nauwelijks boven de geluidsmuur uit die door beide gitaristen wordt neergezet. Ook niet als hij vocaal wordt bijgestaan door twee extra zangers en de gitarist van Bandito ook nog een aardige duit in het zakje doet. Maar de gestroomlijnde mix van punk en metal is zeer aanstekelijk en het inmiddels uit zijn voegen barstende Stage geniet met volle teugen. Alleen een goede pogo ontbreekt.
The Dog Ends bestaat nog nauwelijks een maand. Maar ondertussen hebben ze al de nodige optredens achter de rug. Meestal heeft de gitarist een setlist naast zijn effectenpedalen op het podium liggen, maar bij Dogs End heeft de gitarist daar vanavond weinig vertrouwen in gezien het feit dat hij de te spelen nummers op zijn arm geschreven heeft. Of is het een tattoo? In de persoon van Steve beschikt de band over een prima leadzanger. Zoals Wim na afloop zegt: “Welke zanger kan zo goed uit eigen ervaring over viagra en cocaïne zingen?” De band met oud-leden van de Shaggable Sluts speelt een niet onverdienstelijke set van jaren ‘70 punk. De balans van zang en gitaren is uitstekend. En de immer bewegelijke bassist zorgt samen met de drummer voor een niet te versmaden basis waar lekker overheen gesoleerd kan worden. Punk zoals punk moet zijn. Bijna was dit het voorlopig laatste optreden voor Wim geweest. Als het optreden voorbij is realiseert hij zich niet dat zijn bas nog altijd ingeplugd is als hij het podium afstapt. Net voordat hij op zijn bek dreigt te gaan ziet hij dat het snoer nog in de versterker zit.
Inmiddels is het al bijna middernacht als het Apeldoornse NME de bühne betreedt. Ook voor deze band is het een reunie-optreden. Ze spelen een soort van ska/reggae/punk. Hoewel het een bijzonder matige set is, valt het optreden toch bijzonder in de smaak van een aantal, duidelijk boven hun theewater verkerende dames. De zanger is wat verlegen onder al deze aandacht. Gelukkig valt het blozen onder het rode licht niet al te veel op.
Inmiddels loopt The Stage aardig leeg. En dat is jammer voor de laatste band van de avond. The Bips heeft onlangs een doorstart gemaakt. Frontman Jozzy is het enige originele bandlid dat al sinds de jaren tachtig actief is met The Bips. In het verleden wisten ze al tv-shows van Linda de Mol in de war te schoppen en vanavond is het al niet anders. Het optreden wordt gekenmerkt door chaos op het podium. Tot drie keer toe tracht een dronken vent Jozzy vocaal te ondersteunen. Als hij verwijderd is kan The Bips eindelijk laten zien wat ze nog waard zijn. Deze veteranen slagen erin om een retestrakke set neer te zetten. Deze band ziet er anno 2009 nog steeds heel punk uit. Inclusief shirt voorzien van de nodige ritssluitingen. Alsof de tijd al die jaren stil heeft gestaan.
Sunday Psychout Fest: spetterende rock-‘n-roll
Terwijl de zondagmiddag verpest wordt door druilerig herfstweer maakt rock-‘n-roll-minnend Arnhem zich op voor een uitstekend georganiseerd psychobillyfeest in Willemeen: Sunday Psychout Fest.
Psychobilly is niet alleen een lust voor het oor, ook de ogen worden verwend. Dat betekent dat de heren hun kapsel in prachtige vetkuiven omgetoverd hebben, de tattoos extra glimmen en dat de dames er met hun petticoats en stoere lederjackets op hun herfstbest uitzien.
Het uit Belgisch Limburg afkomstige the Black Cat Bone Squad opent klokslag vijf uur het festival in het café. Het trio speelt simpele rock-‘n-roll waarbij een hoofdrol is weggelegd voor de staande bas. Deze wordt niet alleen bespeeld maar ook bereden. De nummers stralen eenvoud uit maar zijn desondanks behoorlijk pakkend. Helaas slagen ze er niet om de vonk naar het publiek over te doen slaan. Het heilige vuur is er wel maar het smeult vooral.
Maar niet getreurd, de volgende band, de 101’s, staat reeds te trappelen van ongeduld in de grote zaal. Dit zijn nog echt een stel jonge honden. Ze razen en tieren over het podium alsof het geen enkele energie kost. Terwijl ze springen en rennen spelen ze een verdienstelijk potje punk-‘n-roll. Met de nadruk op het punkgebeuren. Twaalf rondes lang blijven deze jongens fier overeind. Wat een energie!
Noctophyle, uit Leiden, laat zien dat ook in psychobillyland de subtiliteit soms ver te zoeken is, want er wordt vol op los gehakt. En dat is jammer, want deze band heeft best wel wat te bieden. Ze beschikken namelijk over een uitstekende lead zanger die vanmiddag goed op dreef is. Alleen jammer dat het gitaarwerk nauwelijks boven de ritmesectie uitkomt. Een gemiste kans. Ondanks dat alles weten ze het publiek, gezien de reacties, toch aardig te vermaken.
In de bovenzaal staat inmiddels het Franse Lucky Devils in de startblokken. Bij festivals zorgt Willemeen er altijd voor dat het programma bijna naadloos in elkaar overvloeit door optimaal gebruik te maken van zowel het café als de grote zaal. Het betekent voor het publiek wel telkens verkassen maar de vaart blijft er zo goed in zitten. Dus tijd om je te vervelen is er nauwelijks.
Lucky Devils beschikt over een goed op elkaar ingespeelde ritmesectie. Niet alleen dat, maar de bassist dingt ongetwijfeld mee naar de prijs van meest cool uitziende bassist van de dag. En de muziek? Wel, de Fransen blinken ook op dat gebied behoorlijk uit. Want zij zijn de eerste die de meute aan het dansen krijgt. Ze gebruiken daarvoor hun geheime wapen: een gastoptreden van een bevriende saxofonist.
Ook onze oosterburen TheHeadlessHorsemen leveren een bijdrage aan het feestgebeuren. Maar liefst 500 kilometers hebben deze Duitse vrienden moeten reizen om ons een half uur van hun kunsten te doen genieten. Meestal heb ik wat moeite met Duitse bands en dat komt vooral door hun bijna lachwekkende wijze waarop ze in het Engels zingen. Maar TheHeadlessHorsemen laten deze middag zien dat ze gelukkig de bekende uitzondering op de regel zijn. Met een zanger die over door vele whiskeys en sigaren verpeste stembanden beschikt, hebben ze het juiste (zang)geluid dat bij hun perfect gespeelde rockabilly past.
Verder valt het heerlijk scheurende, soms bluesy gitaargeluid op. Het is niet wereldschokkend wat ze ons voorchotelen, maar het doet het herfstweer even vergeten. En als kers op de taart perst de gitarist er nog een solo uit terwijl hij de gitaar in zijn nek houdt. En het publiek vermaakt zich prima.
Als afsluiter van de dag staan The Griswalds/ The Bodybags op het affiche. Onder psychobillykenners hebben The Griswalds een zekere reputatie hoog te houden. De verwachtingen zijn dus hooggespannen. The Bodybags zijn ondertussen een aardig begrip in de regio geworden. Gestart wordt met een korte set met eigen nummers. Zoals we van ze gewend zijn, leveren ze ook vandaag weer een puike set af.
Na goed een kwartier kondigt Ramon aan dat ze verder gaan als de begeleidingsband van Gary, de excentrieke zanger van The Griswalds. Zo excentriek dat hij vlak voor de tour zijn hele band ontsloeg. Gelukkig waren The Bodybags bereid om in het ontstane gat te springe, zodat er toch nog getourd kon worden. Gary is niet alleen een bijzonder vermakelijke zanger, ook zijn tattoos mogen er wezen. Hij treedt op met ontbloot bovenlichaam zodat de enorme tattoo op zijn rug goed in het oog springt. En de muziek? Nou daarmee zit het wel goed want het publiek gaat volledig los bij zijn optreden.
En zo eindigde een koude herfstdag toch nog met een warm bad vol met spetterende rock-‘n-roll!
Psychobilly is niet alleen een lust voor het oor, ook de ogen worden verwend. Dat betekent dat de heren hun kapsel in prachtige vetkuiven omgetoverd hebben, de tattoos extra glimmen en dat de dames er met hun petticoats en stoere lederjackets op hun herfstbest uitzien.
Het uit Belgisch Limburg afkomstige the Black Cat Bone Squad opent klokslag vijf uur het festival in het café. Het trio speelt simpele rock-‘n-roll waarbij een hoofdrol is weggelegd voor de staande bas. Deze wordt niet alleen bespeeld maar ook bereden. De nummers stralen eenvoud uit maar zijn desondanks behoorlijk pakkend. Helaas slagen ze er niet om de vonk naar het publiek over te doen slaan. Het heilige vuur is er wel maar het smeult vooral.
Maar niet getreurd, de volgende band, de 101’s, staat reeds te trappelen van ongeduld in de grote zaal. Dit zijn nog echt een stel jonge honden. Ze razen en tieren over het podium alsof het geen enkele energie kost. Terwijl ze springen en rennen spelen ze een verdienstelijk potje punk-‘n-roll. Met de nadruk op het punkgebeuren. Twaalf rondes lang blijven deze jongens fier overeind. Wat een energie!
Noctophyle, uit Leiden, laat zien dat ook in psychobillyland de subtiliteit soms ver te zoeken is, want er wordt vol op los gehakt. En dat is jammer, want deze band heeft best wel wat te bieden. Ze beschikken namelijk over een uitstekende lead zanger die vanmiddag goed op dreef is. Alleen jammer dat het gitaarwerk nauwelijks boven de ritmesectie uitkomt. Een gemiste kans. Ondanks dat alles weten ze het publiek, gezien de reacties, toch aardig te vermaken.
In de bovenzaal staat inmiddels het Franse Lucky Devils in de startblokken. Bij festivals zorgt Willemeen er altijd voor dat het programma bijna naadloos in elkaar overvloeit door optimaal gebruik te maken van zowel het café als de grote zaal. Het betekent voor het publiek wel telkens verkassen maar de vaart blijft er zo goed in zitten. Dus tijd om je te vervelen is er nauwelijks.
Lucky Devils beschikt over een goed op elkaar ingespeelde ritmesectie. Niet alleen dat, maar de bassist dingt ongetwijfeld mee naar de prijs van meest cool uitziende bassist van de dag. En de muziek? Wel, de Fransen blinken ook op dat gebied behoorlijk uit. Want zij zijn de eerste die de meute aan het dansen krijgt. Ze gebruiken daarvoor hun geheime wapen: een gastoptreden van een bevriende saxofonist.
Ook onze oosterburen TheHeadlessHorsemen leveren een bijdrage aan het feestgebeuren. Maar liefst 500 kilometers hebben deze Duitse vrienden moeten reizen om ons een half uur van hun kunsten te doen genieten. Meestal heb ik wat moeite met Duitse bands en dat komt vooral door hun bijna lachwekkende wijze waarop ze in het Engels zingen. Maar TheHeadlessHorsemen laten deze middag zien dat ze gelukkig de bekende uitzondering op de regel zijn. Met een zanger die over door vele whiskeys en sigaren verpeste stembanden beschikt, hebben ze het juiste (zang)geluid dat bij hun perfect gespeelde rockabilly past.
Verder valt het heerlijk scheurende, soms bluesy gitaargeluid op. Het is niet wereldschokkend wat ze ons voorchotelen, maar het doet het herfstweer even vergeten. En als kers op de taart perst de gitarist er nog een solo uit terwijl hij de gitaar in zijn nek houdt. En het publiek vermaakt zich prima.
Als afsluiter van de dag staan The Griswalds/ The Bodybags op het affiche. Onder psychobillykenners hebben The Griswalds een zekere reputatie hoog te houden. De verwachtingen zijn dus hooggespannen. The Bodybags zijn ondertussen een aardig begrip in de regio geworden. Gestart wordt met een korte set met eigen nummers. Zoals we van ze gewend zijn, leveren ze ook vandaag weer een puike set af.
Na goed een kwartier kondigt Ramon aan dat ze verder gaan als de begeleidingsband van Gary, de excentrieke zanger van The Griswalds. Zo excentriek dat hij vlak voor de tour zijn hele band ontsloeg. Gelukkig waren The Bodybags bereid om in het ontstane gat te springe, zodat er toch nog getourd kon worden. Gary is niet alleen een bijzonder vermakelijke zanger, ook zijn tattoos mogen er wezen. Hij treedt op met ontbloot bovenlichaam zodat de enorme tattoo op zijn rug goed in het oog springt. En de muziek? Nou daarmee zit het wel goed want het publiek gaat volledig los bij zijn optreden.
En zo eindigde een koude herfstdag toch nog met een warm bad vol met spetterende rock-‘n-roll!
Bandito steelt wederom de show
Met meer fotografen dan publiek voor het podium opent Judas’ Wolf klokslag half acht de avond in de Staddijk. Judas’ Wolf is een nieuwe naam vanuit Nijmegen Rock City. Het optreden vanavond is pas hun eerste officiële optreden. De band timmert sinds maart 2009 aan de weg. Het lijkt erop dat de gitarist de plaatselijke muziekhandel geplunderd heeft. Nooit eerder zag ik een dergelijke collectie effectpedalen bij elkaar. Zoiets schept natuurlijk een bepaalde verwachting. Een verwachting die in de loop van de slechts een half uur durende set aardig wordt ingelost. De muziek lijkt te zwalken tussen de typische jaren ‘70 hardrock aan de ene kant en aan de andere kant meer psychedelische rock zoals we dat kennen van bands als The Soft Machine en Pink Floyd. Speltechnisch is het allemaal dik in orde, maar er moet nog hard gewerkt worden aan de podiumpresentatie. Verstoppen in een dikke laag rook is niet de oplossing. Meer interactie is gewenst, ook al is er weinig publiek, voordat we nog om stoelen gaan vragen.
TAP laat zien dat hoe het wel moet. Maar dat mag ook wel na ruim 7 jaar. Het optreden is het laatste op Nijmeegse bodem. Gelukkig ziet TAP dat niet als een verplichting, maar als een laatste kans om een goede indruk achter te laten, waarin ze met lof slagen. Het motto van vanavond is dan ook “It’s better to burn out than to fade away”. Hoogtepunt is het op TAPse wijze verbouwde CCR nummer Run Through The Jungle met magistraal baswerk van Nick. Wil je TAP nog voor een laatste keer aan het werk zien? Dan is er nog één mogelijkheid en wel op vrijdag 23 oktober in The Stage. Ik zeg: Doen!!
De Staddijk is een prima locatie voor rockbands, het is alleen jammer dat Nijmeegse rockliefhebbers de locatie niet zo weten te vinden. Het is dan ook eigenlijk te triest voor woorden dat een band als Bandito voor slechts een handjevol mensen moet optreden. De band, die op 18 december 2009 dan eindelijk de lang verwachte cd uitbrengt, is live ondertussen een fenomeen aan het worden. In korte tijd hebben ze vrijwel de gehele regio platgespeeld met hun aanstekelijke rock doorspekt met een fikse portie humor. Naast eigen nummers schamen ze zich niet voor het spelen van een goede cover. Vanavond wordt er uitgepakt met Fuel van Metallica. En zowaar krijgt de band de hele Staddijk aan het headbangen. Bandito heeft feilloos door hoe je het publiek voor je wint. Nee, deze band komt er wel.
TAP laat zien dat hoe het wel moet. Maar dat mag ook wel na ruim 7 jaar. Het optreden is het laatste op Nijmeegse bodem. Gelukkig ziet TAP dat niet als een verplichting, maar als een laatste kans om een goede indruk achter te laten, waarin ze met lof slagen. Het motto van vanavond is dan ook “It’s better to burn out than to fade away”. Hoogtepunt is het op TAPse wijze verbouwde CCR nummer Run Through The Jungle met magistraal baswerk van Nick. Wil je TAP nog voor een laatste keer aan het werk zien? Dan is er nog één mogelijkheid en wel op vrijdag 23 oktober in The Stage. Ik zeg: Doen!!
De Staddijk is een prima locatie voor rockbands, het is alleen jammer dat Nijmeegse rockliefhebbers de locatie niet zo weten te vinden. Het is dan ook eigenlijk te triest voor woorden dat een band als Bandito voor slechts een handjevol mensen moet optreden. De band, die op 18 december 2009 dan eindelijk de lang verwachte cd uitbrengt, is live ondertussen een fenomeen aan het worden. In korte tijd hebben ze vrijwel de gehele regio platgespeeld met hun aanstekelijke rock doorspekt met een fikse portie humor. Naast eigen nummers schamen ze zich niet voor het spelen van een goede cover. Vanavond wordt er uitgepakt met Fuel van Metallica. En zowaar krijgt de band de hele Staddijk aan het headbangen. Bandito heeft feilloos door hoe je het publiek voor je wint. Nee, deze band komt er wel.
vrijdag 9 oktober 2009
Niels spreekt .... over The Stage
Na het wegvallen van zowel Kultuurhuis Bosch als de roemruchte Goudvishal zijn er in Arnhem nog maar weinig plekken overgebleven waar locaal talent aan de bak kan. Cafe The Stage is een van die plekken. We spraken met eigenaar Niels Breman.
The Stage wordt steeds meer een begrip voor rockliefhebbend Arnhem. Maar voor de mensen die het echt nog niet kennen kun je de plek introduceren.
“The Stage is een poppodium, gelegen boven The Move aan de Varkensstraat. De twee zaken horen echt bij elkaar, al hebben ze wel allebei een eigen ingang.
The Move is een dagelijks geopend danscafé. Overdag kun je er terecht voor een lekker drankje, een gezellig praatje en een potje poolen. Op donderdag, vrijdag en zaterdag gaan de pooltafels 's avonds aan de kant en neemt een dj de zaak over.
The Stage zit op de eerste verdieping. Wekelijks komen er binnen- en buitenlandse acts voorbij. Van beginnende bandjes die net uit het oefenhok komen tot gerenommeerde buitenlandse artiesten.
Veelal in het 'wat hardere genre' maar zeker met de lokale acts proberen we zo breed mogelijk te programmeren. Zo speelt de hardcoreformatie Strike First hier regelmatig maar net zo goed kun je een act als Lavalu hier tegenkomen.
We proberen elke week tenminste twee activiteiten neer te zetten.
Daarnaast wordt The Stage ook regelmatig verhuurd voor verjaardagsfeestjes, bruiloften, examenfeesten, en dergelijke.
Kortom, een multifunctionele plek met voor ieder wat wils!”
Sinds een aantal maanden komt 3voor12 Arnhem/Nijmegen hier regelmatig over de vloer. Hoe is deze samenwerking tot stand gekomen.
“Na het faillissement van Kultuurhuis Bosch zat 3voor12 Arnhem/Nijmegen zonder vergaderruimte in Arnhem. Omdat The Stage toch geen 7 dagen per week gebruikt wordt was dit een mooie lokatie om die vergaderingen te houden. En aangezien wij toch al heel veel met lokale/regionale bands werkten was het makkelijk om dit in het vervolg onder de noemer 'Club 3voor12' te doen. “
“Wij werken hier niet met één vaste programmeur. De helft van alle shows worden aangedragen door mensen die een leuk bandje kunnen krijgen of een leuke show willen organiseren en daar de juiste gelegenheid voor zoeken. In samenwerking met ons kunnen wij hier altijd een leuke avond van maken. Club 3voor12 Arnhem/Nijmegen heeft natuurlijk ook heel veel kontakten met de regionale bands. Vanuit deze 'database' hopen wij de komende tijd menig leuke avond te kunnen boeken.
Wij nemen de productie van zo'n avond op ons en 3voor12 mag voor de promotie zorgen. Interviews met de bands op de site, flinke aankondiging en na afloop een mooie (foto-)reportage. Wij een leuke avond en, als het goed is, een leuke promotie voor de bands.
Zo is er een win-win situatie voor beide partijen ontstaan.”
Sinds het wegvallen van de Kultuurhuis Bosch en de roemruchte Goudvishal is The Stage een van de weinige plekken in Arnhem waar nog locale bands terecht kunnen. Hoe lopen de concerten en hoe slaag je er iedere keer weer in bands naar Arnhem te krijgen.
“Ach, in de loop van de jaren zie je altijd wat verschuivingen. Waar 2 jaar geleden de hardcore shows altijd stampvol zaten is dat nu even wat minder. Daartegenover staat dat de metalshows nu juist steeds drukker worden. En over een jaar of twee zal dat vast weer precies het tegenovergestelde zijn. Zo gaat dat nou eenmaal."
"Als je een tijdje meedraait als zaal stromen de aanbiedingen binnen.
Wekelijks komen hier zo'n 25-50 mailtjes binnen van bands en boekingsbureaus die shows en tours aan het promoten zijn en of wij ook ruimte hebben om één van die shows te doen. Je probeert hier 'de krenten uit de pap' uit te halen en die shows pak je aan en probeert daar iets moois van te maken.
Bands wisten de Goudvishal wel te vinden, komen er nu achter dat die niet meer bestaat en gaan dan kijken waar ze eventueel wel in Arnhem zouden kunnen spelen. Zo komen ze hier terecht.
Daarnaast, als je één keer zaken met een bepaald boekingsbureau hebt gedaan en het is goed bevallen, komen ze heel snel weer bij jou terug. Hetzelfde geldt voor de bands. Als je de mensen goed behandeld en ze krijgen lekker eten en voldoende drinken en, als het nodig is, een goede slaapplaats komen ze graag weer een keer hier spelen.”
Sinds kort is er zo iets als Pandora’s Box. Kun je de rol daarvan toelichten.
“Wij zijn een gewoon en dus een commercieel bedrijf. Voor het organiseren van een concert krijgen we dan ook echt geen cent subsidie. Alles moeten we zelf betalen en iedereen die hier werkt verdient ook een salaris. Tot en met het meisje achter de garderobe aan toe.
We kunnen heel goed samenwerken met de andere organisaties hier in Arnhem maar vanwege ons 'commerciële karakter' zijn wij toch altijd een beetje vreemde eend in de bijt.
Het is natuurlijk geweldig dat als het Kunst en Cultuur Gelderland (KCG) een weekend organiseert voor de popmuziek in Gelderland (GESEL XL). Wij worden gewoon meegenomen in die programmering en in de hele aanloop daarnaartoe, maar ergens is dat natuurlijk wel een beetje raar. Wij zijn geen gesubsidieerde culturele organisatie, maar gewoon een commercieel café.
Met de oprichting van Stichting Pandora's Box hoop ik die grens wat te verlagen. Dus een soort 'gelijkwaardige gesprekspartner' te worden.”
woensdag 7 oktober 2009
Nijmegen Rock City @ Staddijk
Met meer fotograven dan publiek voor het podium opent Judas’ Wolf klokslag half acht de avond in de Staddijk. Judas’ Wolf is een nieuwe naam vanuit Nijmegen Rock City. Het optreden vanavond is pas hun eerste echte. De band timmert vanaf maart aan de weg. Het lijkt erop dat de gitarist de plaatselijke muziekhandel geplunderd heeft. Nooit eerder zag ik een dergelijke collectie effectpedalen bij elkaar. Zoiets schept natuurlijk een bepaalde verwachting. Een verwachting die in de loop van de slechts een half uur durende set aardig wordt ingelost. De muziek lijkt te zwalken tussen de typische jaren 70 hardrock aan de ene kant en de wat meer psychedelische rock zoals we dat kennen van bands als The Soft Machine en Pink Floyd aan de andere kant. De indruk die Judas’Wolf achter laat is veelbelovend. Speltechnisch is het allemaal dik in orde. Alleen moet er nog hard gewerkt worden aan de podium presentatie. Verstoppen in een dikke laag rook is niet de oplossing. Meer interactie is gewenst, ook al is er weinig publiek. Anders zijn zit stoeltjes een must.
TAP laat zien dat hoe het wel moet. Maar dat mag ook wel na ruim 7 jaar. Het optreden is het laatste op Nijmeegse bodem. Gelukkig ziet TAP dat niet als een verplichting maar als een laatste kans om een goede indruk achter te laten waarin ze met lof slagen. Het motto vanavond is dan ook “It’s better to burn out than to fade away”. Hoogtepunt is het op TAPse wijze verbouwde CCR nummer “Run Through The Jungle” met magistraal baswerk van Nick. Wil je TAP nog voor een laatste keer aan het werk zien. Dan is er nog een mogelijkheid en wel op vrijdag 23 oktober in The Stage. Ik zeg: Doen!!
De Staddijk is een prima locatie voor rockbands alleen jammer dat Nijmeegse rock liefhebbers de locatie niet zo weten te vinden. Het is dan ook eigenlijk te triest voor woorden dat een band als Bandito voor slechts een handjevol mensen moet optreden. De band, die op 18 december dan eindelijk de lang verwachte cd uitbrengt, is live ondertussen een fenomeen aan het worden. In korte tijd hebben ze vrijwel de gehele regio platgespeeld met hun aanstekelijke rock doorspekt met een fikse portie humor. Naast eigen nummers schamen ze zich niet voor het spelen van een goede cover. Vanavond wordt er uitgepakt met Fuel van Metallica. En zowaar krijgt de band de hele Staddijk aan het headbangen. Bandito heeft feilloos door hoe je het publiek voor je wint. Nee deze band komt er wel.
TAP laat zien dat hoe het wel moet. Maar dat mag ook wel na ruim 7 jaar. Het optreden is het laatste op Nijmeegse bodem. Gelukkig ziet TAP dat niet als een verplichting maar als een laatste kans om een goede indruk achter te laten waarin ze met lof slagen. Het motto vanavond is dan ook “It’s better to burn out than to fade away”. Hoogtepunt is het op TAPse wijze verbouwde CCR nummer “Run Through The Jungle” met magistraal baswerk van Nick. Wil je TAP nog voor een laatste keer aan het werk zien. Dan is er nog een mogelijkheid en wel op vrijdag 23 oktober in The Stage. Ik zeg: Doen!!
De Staddijk is een prima locatie voor rockbands alleen jammer dat Nijmeegse rock liefhebbers de locatie niet zo weten te vinden. Het is dan ook eigenlijk te triest voor woorden dat een band als Bandito voor slechts een handjevol mensen moet optreden. De band, die op 18 december dan eindelijk de lang verwachte cd uitbrengt, is live ondertussen een fenomeen aan het worden. In korte tijd hebben ze vrijwel de gehele regio platgespeeld met hun aanstekelijke rock doorspekt met een fikse portie humor. Naast eigen nummers schamen ze zich niet voor het spelen van een goede cover. Vanavond wordt er uitgepakt met Fuel van Metallica. En zowaar krijgt de band de hele Staddijk aan het headbangen. Bandito heeft feilloos door hoe je het publiek voor je wint. Nee deze band komt er wel.
zaterdag 26 september 2009
dinsdag 15 september 2009
Down Under @ Luxor Live
Het komt niet vaak voor dat ik naar een concert ga van twee voor mij onbekende bands. In Luxor Live spelen The Datsuns met in het voorprogramma An Emerald City. Via Google kom ik erachter dat beide bands van oorsprong uit Nieuw-Zeeland komen maar tegenwoordig in Europa resideren. The Datsuns timmeren al een tijdje aan de weg gezien het feit dat ze onlangs hun vierde plaat ‘Head Stunts” uitgebracht hebben. De oplettende lezer ziet natuurlijk meteen dat dit een anagram van de bandnaam is. An Emerald City, vernoemd naar de fictieve hoofdstad uit het land van Oz, moet het doen met slechts een album ‘Circa Scaria’.
De avond in Luxor Live wordt geopend door An Emerald City. En meteen bij de opening maakt de band een verpletterende indruk . Hun sound lijkt rechtstreeks terug te voeren op een combinatie van Explosions In The Sky en de Indiase periode van de Beatles. Met een bezetting van Perzische luit, sitar en viool is het duidelijk dat we hier niet met een doorsnee band te maken hebben. Van liedjes is vanavond totaal geen sprake. In plaats daarvan tovert An Emerald City ons ware geluidsexplosies voor. Gelukkig is het niet alleen bruut geweld dat de klok slaat . De soundscapes worden snel en heftig opgebouwd en gelardeerd met rustige en zeer subtiele passages waarbij er voldoende ruimte is voor solo partijen op viool, sitar en keyboards. Eigenlijk is dit muziek die je rustig tot je moet nemen in een luie stoel met een koptelefoon op. Het publiek is dan ook redelijk in verwarring en weet niets beter te doen dan op ruime afstand van het podium te blijven staan en aandachtig naar de muziek te luisteren. Na ruim drie kwartier is de set ten einde en wordt er voor het hoofdprogramma omgebouwd.
Wat het vermelden waard is dat het geluid vanavond, zeker bij een dergelijke band, zeer aangenaam is.
Bij the Datsuns is de subtiliteit ver te zoeken. De vier heren moeten het hebben van hun energie en rauwe sound. Hun vuige garagerock knalt de speakers uit en geeft je de ervaring van een kudde op hol geslagen kangaroes die over je heen dendert. Een hoofdrol is vanavond weggelegd voor Dolf de Borst, de leadzanger die ook de vier snaren geselt. Maar ook de twee gitaristen laten zien hoe er gerockt moet worden. Met een uitstekend op dreef zijnde ritme sectie is er ruimte genoeg voor heerlijk gesoleer. Waarbij het wah-wah pedaal veelvuldig ingetrapt wordt. Geheel in stijl dragen alle bandleden haar tot ver over de schouders. Om van de gestreepte t-shirts maar te zwijgen. Alsof de jaren zestig nog steeds niet voorbij zijn. Het publiek is inmiddels ook naar voren opgetrokken en rockt naar hartelust mee. Er wordt nog net geen pit gebouwd! De garagerock , voorzien van de nodige invloeden van the Kinks, the Who en zelfs Status Quo, is het ideale middel om op maandag van je weekend brakheid af te komen. Zo blijkt maar weer. Als Dolf de bas even terzijde schuift om zich op de zang te concentreren blijft de goed geoliede rock n roll machine eenvoudig doordraven. De drummer zorgt ervoor dat de bas niet eens gemist wordt.
Als ik Luxor Live na deze opwindende avond verlaat en langs de merchandise stand loop zie ik tot mijn grote genoegen dat the Datsuns deze avond uitsluitend op vinyl verkrijgbaar is. Precies zoals een rechtgeaarde garagerockband aan zijn stand verplicht is.
De avond in Luxor Live wordt geopend door An Emerald City. En meteen bij de opening maakt de band een verpletterende indruk . Hun sound lijkt rechtstreeks terug te voeren op een combinatie van Explosions In The Sky en de Indiase periode van de Beatles. Met een bezetting van Perzische luit, sitar en viool is het duidelijk dat we hier niet met een doorsnee band te maken hebben. Van liedjes is vanavond totaal geen sprake. In plaats daarvan tovert An Emerald City ons ware geluidsexplosies voor. Gelukkig is het niet alleen bruut geweld dat de klok slaat . De soundscapes worden snel en heftig opgebouwd en gelardeerd met rustige en zeer subtiele passages waarbij er voldoende ruimte is voor solo partijen op viool, sitar en keyboards. Eigenlijk is dit muziek die je rustig tot je moet nemen in een luie stoel met een koptelefoon op. Het publiek is dan ook redelijk in verwarring en weet niets beter te doen dan op ruime afstand van het podium te blijven staan en aandachtig naar de muziek te luisteren. Na ruim drie kwartier is de set ten einde en wordt er voor het hoofdprogramma omgebouwd.
Wat het vermelden waard is dat het geluid vanavond, zeker bij een dergelijke band, zeer aangenaam is.
Bij the Datsuns is de subtiliteit ver te zoeken. De vier heren moeten het hebben van hun energie en rauwe sound. Hun vuige garagerock knalt de speakers uit en geeft je de ervaring van een kudde op hol geslagen kangaroes die over je heen dendert. Een hoofdrol is vanavond weggelegd voor Dolf de Borst, de leadzanger die ook de vier snaren geselt. Maar ook de twee gitaristen laten zien hoe er gerockt moet worden. Met een uitstekend op dreef zijnde ritme sectie is er ruimte genoeg voor heerlijk gesoleer. Waarbij het wah-wah pedaal veelvuldig ingetrapt wordt. Geheel in stijl dragen alle bandleden haar tot ver over de schouders. Om van de gestreepte t-shirts maar te zwijgen. Alsof de jaren zestig nog steeds niet voorbij zijn. Het publiek is inmiddels ook naar voren opgetrokken en rockt naar hartelust mee. Er wordt nog net geen pit gebouwd! De garagerock , voorzien van de nodige invloeden van the Kinks, the Who en zelfs Status Quo, is het ideale middel om op maandag van je weekend brakheid af te komen. Zo blijkt maar weer. Als Dolf de bas even terzijde schuift om zich op de zang te concentreren blijft de goed geoliede rock n roll machine eenvoudig doordraven. De drummer zorgt ervoor dat de bas niet eens gemist wordt.
Als ik Luxor Live na deze opwindende avond verlaat en langs de merchandise stand loop zie ik tot mijn grote genoegen dat the Datsuns deze avond uitsluitend op vinyl verkrijgbaar is. Precies zoals een rechtgeaarde garagerockband aan zijn stand verplicht is.
The Bodybags vertellen ...
De Bodybags is een Arnhemse pyschobillyband. Voor de niet-kenners onder ons biedt Wikipedia de broodnodige hulp. Daar lezen we onder Pyschobilly: “Meestal zijn dergelijke bands driekoppig met een snare-drum, een contrabas (zgn. slap-bass) en een elektrische gitaar.” De Bodybags begonnen echter hun bezetting met een aparte zanger en een tweede gitarist. “De teksten van Psychobilly bands zijn non-politiek en gaan in de de regel over verdorven seks, horror, groene vrouwen en stoere mannen, dit alles overgoten met een relativerende dosis humor”. Met de humor zit het wel snor bij de Bodybags. Zo zag ik de zanger als clown (bij het afscheidsconcert van de Goudvishal) , als paaskip (tijdens de paasconcerten op de Jacobiberg) en werd hij ook al in een lijkenzak het podium opgedragen.
In 2008 bracht de band hun eerste (demo-)cd uit en werd er flink opgetreden. Dit jaar waren ze nog maar weinig live te bewonderen. Maar onlangs stonden ze tijdens de uit-boulevard op de 1e etage. Wat meteen opviel was dat het gezelschap gereduceerd was tot 4 man. Ik ging op onderzoek uit.
Ik sprak met verschillende leden van de band. Kun je voor wie de Bodybags nog niet kent de band kort voorstellen.
“Wij zijn een 4 koppige Psychobillyband uit Arnhem die nu zo'n 3 jaar spelen. Ramon is de contrabassist en lead zanger, Simon speelt de slaggitaar, Joost is de man van de gitaarsolos en backing vocals en Erik de staande drummer. Onze muziek varieert van Rockabilly tot Psychobilly met punk invloeden.”
De (demo-) cd die vorig jaar uitkwam had prachtig artwork. Maar helaas was de verpakking beter dan de inhoud. Ik vond het zelfs beter om hem maar niet te recenseren. Wat vonden jullie zelf van de cd.?
“Enorm kut. logisch want het was ook een enorme kut cd aangezien we die thuis opgenomen hadden.”
Wat me bij jullie concert opviel was dat jullie het nu zonder de extrintieke zanger moeten stellen. Wat is er gebeurd?
“We hebben geen zin om het hele verhaal op te hangen. Maar in het kort: vrouwen... Hij vertrok op een gegeven moment naar Oss om daar samen te gaan wonen en toen hij op een gegeven moment bij een internationaal concert (Duitsland) niet op kwam dagen met een kutsmoes waren we er klaar mee.In het begin was het wat minder dat hij weg was. Maar nu Ramon zingt gaat het stukken beter. En het klinkt ook nog eens ergens naar. Maar wat we wel missen is de energie die hij uitstraalde op het podium en het publiek gek maakte.”
Dus Ramon neemt de vocalen voor zijn rekening. Gaan jullie op zoek naar een nieuwe zanger? Of zijn jullie tevreden met de nieuwe situatie?
“Ramon neemt de vocalen nu inderdaad over en dat gaan we zo houden ook. dus voor ons geen nieuwe zanger meer.”
Op jullie myspace staan een aantal nieuwe songs. Wanneer kunnen we een nieuwe cd verwachten? En hoe vet is het geluid deze keer?
“Vorige maand (augustus) hebben we onze nieuwe cd zeer professioneel opgenomen bij Nico van Montfort in Panningen. We hebben nog geen producer en de cd moet nog afgemixt worden. Nico is op het moment op tour als geluidsman dus het moet nog even op zich laten wachten. We verwachten dat die met zo’n 3 maanden wel te verkrijgen is bij shows en op internet. Een het geluid.. moet je maar afwachten. Wij vinden het in ieder geval super hard!”
Ik ben in ieder geval erg benieuwd en slechter dan hun demo kan het niet klinken. En met Nico hebben ze een prima man in de armen genomen gezien zijn staat van dienst.
Jullie zijn inmiddels een vast begrip in de Arnhemse muziekscene. Hoe regelen jullie al die optredens? Waar kunnen we jullie naast het optreden op 19 sept in Luxor en 27 sept tijdens de oefenruimteconcert op de Jacobiberg nog meer zien?
“Voor veel optredens worden we meestal via myspace gevraagd en we hebben ook zo hier en daar wel wat connecties. Vooral Laurens van Willemeen helpt ons enorm met concerten. Eind oktober gaan we op tour naar België, Frankrijk en Duitsland en dat wordt op 1 nov (eind van de tour) afgesloten met een festival dat in Willemeen wordt georganiseerd .”
Het concert in Luxor hoe is dat tot stand gekomen?
“Luxor heeft ons gevraagd om de show te openen en we hebben er natuurlijk veel zin in aangezien Mad Sin toch wel 1 van de toppers in de Psychobilly wereld is. Mooie zaal is luxor alleen laat het geluid nog wel es wat steekjes vallen dus we hopen dat dat nu wat beter wordt. Het word een harde avond! Zorg dus dat je er bij bent want deze show mag je absoluut niet missen”
Gelukkig voor de Bodybags heeft LuxorLive er het afgelopen jaar alles aan gedaan om het geluid goed af te stellen. Blijkbaar zijn de Bodybags al een tijdje niet meer in LuxorLive geweest.
Wat vind je van de Arnhemse muziekscene?
“Tegenwoordig maar zwakjes.. ik denk dat de subculturen een beetje weggedrukt worden sinds het sluiten van goudvishal.. En tegenwoordig moet alle muziek met computers gemaakt worden dus heb je steeds minder concertjes..”
Is er nog iets dat je kwijt wilt?
“Houd vooral onze myspace (www.myspace.com/thebodybags) in de gaten!”
maandag 14 september 2009
dinsdag 8 september 2009
Back 2 School festival
Face Tomorrow
The Vlegels
Phoenix Park
Memphis Lions
Go Back To The Zoo
Bandito
TAP
maandag 24 augustus 2009
Sander spreekt ...
Back 2 School festival
Op 5 september vindt alweer de vierde editie plaats van het Back 2 School festival in Willemeen. Het festival markeert het einde van het zomerfestivalseizoen en valt dit jaar tevens samen met de start van het nieuwe culturele seizoen in Arnhem. 3voor12 blikt met Sander, organisator van het festival en tevens zanger van TAP, vooruit op het festival.
Hoe is het idee voor het festival tot stand gekomen?
“Wij lopen inmiddels al een tijdje mee in het lokale circuit en ik merkte gaandeweg dat lokale bandjesavonden qua professionaliteit vaak te wensen over lieten. Ik vind dat een goede organisatie een basisvoorwaarde is voor een goede show: als de bands lekker in hun vel zitten kan dat het optreden alleen maar ten goede komen. Daarnaast kwam je de lokale bands onderling vaak alleen maar tegen tijdens bandcompetities waar het wedstrijdelement niet altijd de sfeer bevorderen. Ik wilde graag iets organiseren waar de bands net zoveel plezier aan beleven als de bezoekers, dus ik belde wat bevriende bands om zo'n avond op te zetten. Ik legde het idee voor aan Willemeen, en die zagen er wel brood in.”
Organiseer je het festival helemaal in je eentje of krijg je nog hulp?
“Ik neem persoonlijk het grootste deel van de organisatie voor mijn rekening en ik boek de bands, maar ik heb elk jaar een aantal mensen die zich inzetten om er iets speciaals van te maken. Natuurlijk krijg ik veel hulp van Willemeen, en een aantal vrienden van mij helpen op de avond zelf om alles in goede banen te leiden. En zo moet je het festival ook zien: een club vrienden die een leuke muzikale avond organiseert.”
En is het financieel geen groot risico om een festival te organiseren. Zeker in de huidige tijden van kredietcrisis waarin de mensen het geld nu eenmaal lastiger uitgeven.
“In principe gaat het financiële gedeelte via Willemeen, die daarvoor gebruik maken van subsidie voor live programmering. Af en toe steken we zelf ook een beetje geld erin voor net dat beetje extra, want ik kan niet voortdurend blijven aankloppen voor meer geld als we weer een leuk idee hebben voor de avond. Ik zie het als een investering in het festival, met de hoop dat het elk jaar groter en beter wordt zodat we dit elk jaar kunnen blijven doen.
Gelukkig is ook dit jaar de subsidie van Willemeen hetzelfde gebleven, dus mijn budget is ongewijzigd ten opzichte van vorig jaar. Aangezien onze entree altijd al kredietcrisis-proof (5 euro voor 7 bands) is geweest hoeven we dit jaar ook niet extra bang voor een slechte opkomst.”
Op het affiche staan dit jaar namen als Memphis Lion (Arnhem/Utrecht), Phoenix Park (Arnhem), Killerdoll (Arnhem), Bandito (Nijmegen), TAP(Arnhem/Nijmegen), Go Back To The Zoo (Amsterdam) en als topper het Rotterdamse Face Tomorrow. Een uitgebalanceerde programmering van locale en Nederlandse bands.
Hoe ben je tot deze keuze gekomen.
“Mijn streven is om elk jaar een echte headliner te hebben, aangevuld met lokale bands. Face Tomorrow is sinds jaar en dag mijn favoriete Nederlandse act en ik wilde ze de afgelopen twee edities ook al boeken. Helaas konden ze telkens niet doordat ze al optredens hadden staan. Gelukkig is het dit jaar wel gelukt! Verder heeft mijn andere mijn andere troef, Diesel Disko, twee weken terug onverwacht afgezegd waardoor ik nog een band met enige allure op het laatste moment moest weten te strikken. Gelukkig kon Go Back to the Zoo het gat vullen, dus eigenlijk heb ik dit jaar twee headliners! Op lokaal gebied ben ik erg benieuwd naar Killerdoll, omdat ik het oude Flight 195 nog niet in de nieuwe bezetting heb gezien en natuurlijk Bandito, waar wij dit najaar samen een aantal shows mee gaan doen.”
Pikant detail is dat bij Memphis Lion de frontvrouw de voormalige zangeres van Flight-195 is. En voor Killerdoll is het eerste concert dat ze in de nieuwe bezetting in Arnhem geven.
Wordt dit het beste festival tot nu toe?
“Ik denk dat het muzikaal de beste editie wordt tot nu toe, maar ik ben natuurlijk bevooroordeeld;) Mijn verwachting is dan ook dat we dit jaar veel nieuwe mensen zullen trekken die specifiek voor een bepaalde band zullen komen. Des te meer reden om er een geweldig festival van te maken zodat ze er volgend jaar weer bij zijn!”
Dus een vijfde editie van Back 2 School komt er ook?
“Al mijn tijd gaat op dit moment naar deze editie uit, eerlijk gezegd heb ik daar nog niet eens over na gedacht. Ik ga eerst genieten van de avond en daarna samen met Willemeen evalueren. Daarna heb ik nog een jaar de tijd om weer een mooi programma in elkaar te zetten. Ons plan is in ieder geval om zeker nog de 10e editie te organiseren!”
Je bent het festival o.a. gaan organiseren om gewoon zelf lekker te kunnen spelen. Maar wat vind je van het huidige popklimaat in Arnhem/Nijmegen. Zijn er nog voldoende goede bands?
“Ik vind dat er de laatste tijd veel leuke bands zijn opgestaan, waarvan ik verwacht dat ze het nog ver gaan schoppen. Je ziet op dit moment ook dat een paar bands die een aantal jaar lang hard hebben gewerkt nu daar de vruchten van plukken, zoals Go Back to the Zoo (ex The Pax) en natuurlijk de Staat. Ik denk dat over een paar jaar er een grote kans is dat sommige bands van de nieuwe lichting die stap ook zullen maken. Verder zijn initiatieven zoals Nijmegen Rock City altijd goed, er loopt namelijk genoeg talent rond in de regio. Tijd dat daar flink veel aandacht aan besteed wordt!”
Het tijdschema voor het festival is als volgt:
20:00 Deuren open
20:20 – 20:50 Memphis Lion
20:55 – 21:25 Phoenix Park
21:30 – 22:10 Killerdoll
22:15 – 22:45 Bandito
22:50 – 23:35 Face Tomorrow
23:40 – 00:10 TAP
00:15 – 01:00 Go Back to the Zoo
zondag 23 augustus 2009
Henk spreekt ...
Pink Circus:Een Muzikale Achtbaan
Op 29 augustus is het alweer de laatste Zomaar … Avondconcert. Een reeks van drie concerten waarbij we kunnen genieten van Arnhemse muzikanten op het Cafe Meijers terras tijdens een zwoele zomeravond. Organisator Wolter de Bes was eerst van plan om een achttal concerten te organiseren maar kreeg daarvoor helaas geen toestemming van de gemeente Arnhem.
Naast bekende muzikanten als Anne Maarten van de Heuvel , bekend van Black Top en No Blues maar voor de gelegenheid met een speciaal samengesteld Hills Blues Collective , staat deze keer een wat minder bekende formatie op het programma: Pink Circus.
Op hun website omschrijft Pink Circus zichzelf als “een eigenzinnige en gedreven groep muzikanten. De ervaren bandleden hebben een bijzonder muziekconcept ontwikkeld dat bijna alleen maar uit eigen composities bestaat. Hierbij is de band niet over een nacht ijs gegaan. Als inspiratiebron voor de muziek is geput uit allerlei muziekstromingen: o.a. jazz, rock en klassieke muziek.”
Zo’n omschrijving vraagt natuurlijk om nader onderzoek. Via mail wordt er contact opgenomen met Henk, de toetsenist van de Pink Circus.
Eigenzinning, gedreven en ervaren? Dat vraagt om een nadere toelichting.
“Pink Circus bestaat uit 6 personen met een redelijk traditionele bezetting: bas (Guus), drum (hans), gitaar (Arthur) , toetsen (Henk) en 2 zangeressen (Anna en Dewi). We zijn geen echt jonge band meer. De gemiddelde leeftijd zal dik in de veertig zijn. We hebben allemaal in diverse bandjes gespeeld en veel podium en studio-ervaring opgedaan de afgelopen jaren. Hierdoor durven we wel te beweren dat weten waar het in de (pop)muziek om draait we waar we op moeten letten . We hebben daarom de lat voor ons zelf vrij hoog gelegd omdat we niet het driehonderdduizendste bandje willen zijn dat mainstream-muziek wil maken. We willen eigenwijs en origineel in muziekstijl zijn zowel qua composities als podiumpresentatie. Dat is natuurlijk allemaal niet eenvoudig. Het duurt bij ons soms erg lang dat we tevreden zijn over een nummer. Vaak blijven we nog langdurig aan een nummer schaven .”
En het bijzondere muziekconcept?
“Om boven het muzikale maaiveld uit te steken denken we dat het nodig is om conceptueel te denken. Belangrijk in ons concept de stem van onze leadzangeres Anna Blokland. Haar jazzy en soms opera achtige stem verdient en vraagt veel ruimte. De band probeert dit te doen.
We zijn een band die zich breed laat inspireren. (van Led Zeppelin via Nina Hagen tot Duffy)
Omdat we allemaal wat ouder zijn zul je in onze muziek de rockbands uit de jaren 60 en 70 terughoren. Maar ook zangeressen als Cilla Black en Dusty Springfield.
We combineren dit met nieuwere artiesten zoals Amy Winehouse, Duffy e.d.
Anders gezegd kun je ook stellen dat we de muziek uit onze jeugd integreren met modern stijlen. De kwaliteiten van onze zangeres(sen) biedt ons de mogelijkheid om hiermee te gaan experimenteren.”
(Foto verstrekt door Pink Circus)
Verder hebben jullie live altijd een bijzondere theaterachtige presentatie. Althans dat las ik in een recensie op 3voor12 uit 2007.
“Pink Circus bestaat sinds 2006. We hebben ons concept afgelopen periode wel bijgesteld. Bij het opstarten van de band wilden we meer theater in ons optredens verwerken. Dit bleek erg moeilijk te zijn. Van de bandleden vraag je zowel muzikaal als theatraal te presteren. We bleken allemaal niet van die goede acteurs en hebben ons daarom volledig op de muziek gefocust. Dit wil overigens niet zeggen dat we geen aandacht hebben voor onze podium presentatie. Na ieder optreden evalueren we ook ’ hoe we er met zijn allen bijstonden ‘
Zoals bij iedere band hebben we te maken met bezettingswisselingen. Door ziekte en allerlei andere omstandigheden hebben we diverse drummers en gitaristen ‘versleten’ . Ook hebben we ervaren dat niet iedere muzikant overweg kan met ons muzikale concept en werkwijze.”
In datzelfde artikel gaven jullie aan ook bezig te zijn met een cd. Hoe staat het daarmee.
“We hebben gelukkig nu wel een hechte groep mensen en we zijn een heel eind op weg met ons repertoire. We hebben nu het gevoel dat onze ideeën ver genoeg ontwikkeld zijn om een aantal nummers op CD te gaan zetten. Hiervoor zijn we overigens nog op zoek naar een goede producer….weet je iemand?”
Het optreden in cafe Meijers is akoestisch. Een verrassende zet.
“Zaterdag 29 augustus gaan we semi-akoestisch optreden. Dit heeft vooral met het feit te maken dat er niet veel lawaai gemaakt mag worden. Voor dit optreden zijn we speciaal aan het repeteren geslagen omdat een semi-akoestisch optreden een hele andere wijze van musiceren vraagt. Het is voor ons dus een behoorlijk experiment. Daarnaast is het jammer dat i.v.m. vakantie onze backing zangeres Dewi Wanders afwezig is. Hopelijk gaat het allemaal lukken. Aan ons enthousiasme zal het niet liggen.”
Wat vinden jullie van de Arnhemse muziekscene?
“Er is de laatste jaren vooruitgang geboekt. Met de komst van Luxor hebben we in iedere geval een goed poppodium in de stad gekregen (al is de akoestiek van de zaal dramatisch). Voor ondersteuning van de kleine bandjes is de Jacobiberg behoorlijk actief. Wat jammer is en blijft is dat er te weinig podia zijn voor onbekende talentvolle bandjes. Een gesubsidieerd podium waar deze categorie bandjes de ruimte krijgt zou mooi zijn. Misschien kan Luxor daar iets meer aan doen i.s.m. de Jacobiberg.
We denken dat er op zich redelijk wat mogelijkheden zijn om het ver te kunnen schoppen met een band. Een en ander is vooral afhankelijk van de kwaliteit, originaliteit en mentaliteit van de band.
Met 2 uurtjes repeteren per week kom je er niet. Als je musiceren alleen als hobby ziet wordt het ook moeilijk. Naast deze punten heb je ook nog kwaliteiten nodig op het gebied van PR en marketing e.d. Als je dit voor elkaar hebt moeten ook de platenbazen en radiostations het nog oppakken.
Als dit dan allemaal is gelukt dan maak je misschien kans om verder te komen. Ga er maar aan staan…………wij willen in eerste instantie vooral plezier beleven aan het spelen in een band..….en wat er dan allemaal op onze pad komt zien we dan wel weer.”
woensdag 19 augustus 2009
Dear Jane @ Sonsbeek Theater Avenue
Dear Jane zijn twee ervaren singer-songwriters die met veel plezier liedjes maken.
dinsdag 18 augustus 2009
Harrie Lee spreekt ...
Op 3 september staan de Heideroosjes in het kader van hun 20 jarig jubileum in de grote zaal van Luxor Live. Tot mijn grote verrassing staan de Harries in het voorprogramma hoewel dat tot op heden nog goed geheim werd gehouden door Luxor Live op hun site. Tijd dus om Harrie Lee, zanger, bassist en oprichter van de Arnhemse punk formatie nader aan de tand te voelen.
Om maar meteen met de deur in huis te vallen. Hoe hebben jullie het voor elkaar gekregen om bij een band als de Heideroosjes in het voorprogramma te komen? Harrie Lee begint te lachen. “Er zijn fans die zeggen dat de Heideroosjes in het na-programma van de Harries staan.” Maar om je vraag te beantwoorden. “ De Heideroosjes zijn oude bekenden van ons. Vroeger waren de rollen omgedraaid en speelden zij in ons voorprogramma. Gedurende de jaren hebben we contact gehouden. En in verband met hun 20 jarig jubileum hebben ze ons uitgenodigd om 3 optredens met ze te doen. Ze doen hun tour met een aantal bevriende bands. Naast het optreden in Luxor spelen we ook nog op 31 oktober in Atak (Enschede) en op 12 december in de Escape (Veenendaal).”
Voor wie de Harries niet kent. Naast Harrie Lee bestaat het punkkwartet uit Harrie Harrie zang en gitaar, Harrie Joosten op drums en Harrie Eagle eveneens gitaar. De band werd op een regenachtige februari middag in 1989 opgericht door Harrie Harrie en Harrie Lee in een vochtige en vieze kelder en speelt snelle punkrock met een smile! De laatste jaren is hun optreden op Koninginnenacht in The Stage een vast gegeven.
Omdat ze niet zo vaak optreden ben ik benieuwd hoe ze zich voor deze serie optredens voorbereiden. “We repeteren momenteel een keer per maand een hele dag. Voor deze serie optredens lassen we wel een aantal extra repetities in. Verder proberen we natuurlijk zo veel mogelijk de publiciteit te zoeken want we vinden wel dat 3 september de grote zaal vol moet zijn.”
Niet allen de Heideroosjes bestaan dit jaar 20 jaar ook de Harries houden het inmiddels dit respectabele aantal jaren vol. De vraag is hoe houdt een punkband dat vol. Harrie Lee gunt ons in kijkje in de keuken.
“Met horten en stoten. In 1996 hebben we de band een aantal jaren op een laag pitje gezet. Rock-’n-roll eiste zijn tol. The Harries wilden een normaal leven leidden. Een baan, trouwen, een pensioen, je weet wel, een normaal leven. Maar vanaf 2000 zijn we er weer vol tegen aan gegaan. The Harries kwamen er achter dat het onmogelijk is om een “normaal” leven te leiden zonder punkrock. Maar sinds die tijd zijn we de Harries wel gaan zien als een hele leuke hobby waar we veel plezier aan beleven. De tijden dat we drie jaar lang door heel Europa toerden liggen achter ons.”
Voor het optreden op 29 april sprak ik Harrie Lee al over hun nieuwe cd. Maar tot op heden heb ik nog niets nieuws voor bij zien komen. Hoe zit het daarmee? “We gaan in november de studio in om de nieuwe cd op te nemen. We hadden dit al eerder dit jaar willen doen in het kader van ons vierde lustrum. Maar we wilden gewoon een goede cd op nemen en dat kost gewoon meer tijd. We hebben inmiddels wel al een demo opgenomen zodat we straks in de studio zo weinig mogelijk surprises tegen komen.”
De Harries staan niet voor het eerst in Luxor Live. Tijdens de verbouwing deden ze al eens een optreden. Ik ben benieuwd wat Harrie Lee van de inmiddels volledig gerenoveerde zaal vindt en wat hij van het optreden verwacht. : Ik ben sowieso erg enthousiast. Ergens in de jaren tachtig heb ik al een keer eerder het genoegen gehad om met The Daltons, een verre voorloper van de Harries, in het oude Luxor te staan. Wat me wel een beetje tegenvalt, is dat niemand van Luxor Live tot op heden contact met ons heeft gehad nadat bekend is geworden dat wij het voorprogramma mochten invullen. Het staat geloof mij ook nog niet eens op hun site. Ik weet natuurlijk ook wel dat we niet een echt beroemde band zijn maar in Arnhem trekken we natuurlijk nog altijd heel wat publiek. Denk maar eens aan de goed bezochte optredens in The Stage ieder jaar. Verder vind ik dat Luxor Live moet uitstralen dat ze er zijn voor Arnhemse bands in die zin dat ze alert zijn op eventuele voorprogramma’s.”
Dat laatste ben ik helemaal eens met Harrie Lee. En dat is meteen een goed overstapje naar de laatste vraag. Ik ben benieuwd hoe een veteraan als Harrie Lee aankijkt tegen het huidige popklimaat in Arnhem. “Vergeleken met 30 jaar geleden valt me op dat de bands veel en veel beter zijn als ze beginnen. Misschien dat de kids al veel vroeger beginnen met elektrische gitaar les. Ik moest zelf eerst klassiek leren spelen en trapte uit ergernis mijn gitaar de sloot in. Er is nu een complete popcultuur. Ouders van kinderen nu zijn natuurlijk allemaal opgegroeid met pop en rockmuziek. En ook de techniek heeft een grote vlucht genomen. Iedereen kan nu thuis een demootje opnemen op een pc en zich zo snel verbeteren. Daar moesten wij vroeger heel hard voor werken en dan waren de opnames vaak ook nog kut ook.”
Als laatste wil Harrie Lee nog kwijt dat hij hoopt dat er heel veel mensen op 3 september de moeite nemen om samen met de Harries en de Heideroosjes er een onvergetelijke avond van te maken.
maandag 17 augustus 2009
Antillectual Unplugged @ Sonsbeek Theater Avenue
Het meest verrassende op het Sonsbeek Theater Avenue vond ik dit jaar de Nijmeegse punk formatie Antillectual die dit keer een verrassend Unplugged optreden weggaf.
Abonneren op:
Posts (Atom)