zaterdag 6 februari 2010
donderdag 4 februari 2010
Country @ Willemeen
De grote zaal van Willemeen is deze avond omgetoverd tot een soort huiskamer. Overal staan gezellige bartafels voorzien van waxinelichtjes. Zelfs kamerplanten ontbreken niet. Dit wordt beslist geen avondje beuken.
Integendeel. De intieme sfeer past in elk geval goed bij de eerste act van de avond: Dolly I Beg Your Pardon. Geen alledaagse naam voor een band. Maar wel een naam die goed bij het gezelschap past. Het damestrio brengt een mix van bluegrass, country en Amerikaanse folk.
De muziek die het trio brengt is zeer aansprekend vanwege de meerstemmigheid en de afwisseling tussen melancholie en vrolijkheid. Enige kanttekening is dat als de set wat langer duurt, opvalt dat het gebruik van instrumenten met gelijke klankkleur er voor zorgt dat de spanning wat wegebt. En die komt pas weer terug als de tweede gitaar ingewisseld wordt voor de mandoline. Die zorgt gelijk voor wat meer pit. Zeker als uit het instrument een paar prachtige solo's worden geperst.
Maar het hoogtepunt van de set is toch wel een a cappella gezongen nummer. Helaas blijkt het repertoire nog wat beperkt qua omvang te zijn als in de toegift het nummer Easy Money voor de tweede keer voorbij komt. In dit nummer krijgt het trio – tot hilariteit van het publiek – wel ondersteuning van Sugar Ray.
Terwijl vanuit het cafe beneden de death metal doorklinkt, maakt Uncle Trash zich op voor zijn optreden. Uncle Trash is een eenmansband uit het mooie Brabant. Zoals Menno (zeg maar gewoon Menno) het zelf stelt: “Het gitaarwerk zal vanavond wel kut klinken. Maar dat komt omdat ik pas een half jaar les heb. En misschien had ik gewoon in een punkband moeten blijven, want nu kan ik alleen me zelf de schuld geven voor dat kutgeluid."
De nummers en de uitvoering zijn inderdaad niet echt hoogstaand, maar toch weet de sympathieke singer-songwriter met zijn eenvoudige liedjes het publiek voor zich te winnen. Ieder liedje gaat tevens vergezeld van een prachtig verhaal. Wonderlijk hoe eenvoudige muziek toch goed kan werken.
Laatste act is het italiaanse Electromatic Swamp Trash. De band waarvoor uiteindelijk iedereen blijkt te zijn gekomen. De bassist maakt nog voordat hij een noot gespeeld heeft al grote indruk met zijn staande bas voorzien van geelgroene fluoriscerende snaren.
De muziek is zo zompig als een moeras. En Sugar Ray is inderdaad een rockabilly grootheid (uit een ver verleden). Voorzien van een prachtig masker weet hij de zaal behoorlijk op te zwepen. En voor het eerst deze avond wordt er in de huiskamer fijn gedanst. De drummer lijkt zo weggelopen te zijn van de set van een film noir en de bassist doet dingen met zijn staande bas die ik niet voor mogelijk had gehouden.
Het optreden wordt op waardige wijze afgesloten als de halve zaal het laatste nummer mee schreeuwt op het podium terwijl de bassist en de drummer op de bar staan te spelen. Ook na het optreden bleef het nog lang onrustig in Willemeen. Een feestje dat zeker het herhalen waard is.
Integendeel. De intieme sfeer past in elk geval goed bij de eerste act van de avond: Dolly I Beg Your Pardon. Geen alledaagse naam voor een band. Maar wel een naam die goed bij het gezelschap past. Het damestrio brengt een mix van bluegrass, country en Amerikaanse folk.
De muziek die het trio brengt is zeer aansprekend vanwege de meerstemmigheid en de afwisseling tussen melancholie en vrolijkheid. Enige kanttekening is dat als de set wat langer duurt, opvalt dat het gebruik van instrumenten met gelijke klankkleur er voor zorgt dat de spanning wat wegebt. En die komt pas weer terug als de tweede gitaar ingewisseld wordt voor de mandoline. Die zorgt gelijk voor wat meer pit. Zeker als uit het instrument een paar prachtige solo's worden geperst.
Maar het hoogtepunt van de set is toch wel een a cappella gezongen nummer. Helaas blijkt het repertoire nog wat beperkt qua omvang te zijn als in de toegift het nummer Easy Money voor de tweede keer voorbij komt. In dit nummer krijgt het trio – tot hilariteit van het publiek – wel ondersteuning van Sugar Ray.
Terwijl vanuit het cafe beneden de death metal doorklinkt, maakt Uncle Trash zich op voor zijn optreden. Uncle Trash is een eenmansband uit het mooie Brabant. Zoals Menno (zeg maar gewoon Menno) het zelf stelt: “Het gitaarwerk zal vanavond wel kut klinken. Maar dat komt omdat ik pas een half jaar les heb. En misschien had ik gewoon in een punkband moeten blijven, want nu kan ik alleen me zelf de schuld geven voor dat kutgeluid."
De nummers en de uitvoering zijn inderdaad niet echt hoogstaand, maar toch weet de sympathieke singer-songwriter met zijn eenvoudige liedjes het publiek voor zich te winnen. Ieder liedje gaat tevens vergezeld van een prachtig verhaal. Wonderlijk hoe eenvoudige muziek toch goed kan werken.
Laatste act is het italiaanse Electromatic Swamp Trash. De band waarvoor uiteindelijk iedereen blijkt te zijn gekomen. De bassist maakt nog voordat hij een noot gespeeld heeft al grote indruk met zijn staande bas voorzien van geelgroene fluoriscerende snaren.
De muziek is zo zompig als een moeras. En Sugar Ray is inderdaad een rockabilly grootheid (uit een ver verleden). Voorzien van een prachtig masker weet hij de zaal behoorlijk op te zwepen. En voor het eerst deze avond wordt er in de huiskamer fijn gedanst. De drummer lijkt zo weggelopen te zijn van de set van een film noir en de bassist doet dingen met zijn staande bas die ik niet voor mogelijk had gehouden.
Het optreden wordt op waardige wijze afgesloten als de halve zaal het laatste nummer mee schreeuwt op het podium terwijl de bassist en de drummer op de bar staan te spelen. Ook na het optreden bleef het nog lang onrustig in Willemeen. Een feestje dat zeker het herhalen waard is.
Phoenix Park: Nieuwe Lichting Arnhems Talent
Phoenix Park is Zac Chapman (Lead vocals, guitar), Jesper Albers (Drums, backing vocals), Ivo Koenen (Bass) en Jurgen Uffink (Guitar, backing vocals) uit Arnhem. Volgens Zac is 'kijken waar de meeste invloeden vandaan komen' de beste manier om hun sound te omschrijven. Muziek uit het verleden in een hedendaags jasje, met scheurende gitaren, stampende drums en pompende baslijnen wordt met een nonchalante swagger teruggekeken naar het verleden en vooruit gekeken naar de toekomst.
Jullie hebben in 2009 een eerste demo (cd) uitgebracht. Hoe waren de reacties daarop?
Ondanks het feit dat we onder dezelfde naam spelen is er een groot verschil tussen ons nu en de demo die we in januari 2009 hebben opgenomen. We hebben sinds november 2009 een nieuwe bezetting gevonden met een nieuwe drummer en bassist. De naam Phoenix Park bestaat dus al twee jaar maar is in feite een band die pas twee maanden bezig is.
Het enige wat ik wel kan zeggen over de vorige cd is dat het een eerste stap was naar de sound die we met de nieuwe bezetting hebben ontwikkeld. De plannen voor een échte EP zijn al ingezet. We zijn momenteel bezig met de voorbereidingen en willen binnenkort de pre-productie afronden om de studio in te gaan. Ik heb ook begrepen dat de montage van de Lopend Vuur sessie die we voor Gesel XL hebben gedaan nu afgerond wordt, daarmee zal een akoestisch voorproefje van onze cd binnenkort op onze MySpace verschijnen.
Jullie stonden tijdens Gesel XL al in de grote zaal van Luxor Live. Hoe is dat bevallen?
In de grote zaal was het echt kicken. We waren toen ook net één week bezig en voor ons wel een uitdaging om er klaar voor te zijn. Eenmaal op het podium viel alles op zijn plek en hebben we enorm van de zaal en de reacties kunnen genieten.
Nu staan jullie in de kleine zaal als hoofdact en gastheer voor twee andere bands in het kader van De 1e Etage. Hoe is dat tot stand gekomen?
De 1e Etage is een initiatief van de Jacobiberg en Luxor Live om aan lokaal talent een kans te geven om zélf een avond in de Luxor te kunnen organiseren. Wij als gastheer mochten dan ook zelf twee bandjes uitkiezen om te benaderen voor de gig. Naar aanleiding van ons vorige optreden in Luxor zijn Job Rebergen en Wim Koens tot een besluit gekomen om ons uit te nodigen om te hosten.
Mozart, Hip Guy is een samenwerkingsproject van één bandlid van The Vlegels, Roel Smeets, en Menno Krivokutya. Mozart, Hip Guy heb ik gekozen, omdat we een avond met een duidelijke lijn wilden neerzetten, zij maken catchy garage/indierock die goed bij onze muziek aansluit. Het zijn toffe gasten en het was voor ons een duidelijke keuze. Xylo heb ik een keer bij een optreden in The Stage gezien, een band die interessante maar toch ook toegankelijke muziek maakt, dat kom je in Arnhem niet zo veel tegen.
Wat vinden jullie van de Arnhemse muziekscene?
Ik denk dat de Arnhemse muziekscene voornamelijk in het verleden ligt, de beatbandjes hebben nogal een verleden in Arnhem en laten we niet vergeten dat Herman Brood in zijn jonge jaren ook deel van de Arnhemse scene was. Het is zeker tijd voor wat meer leven in de muziekscene in Arnhem, ik denk dat we in 2010 eens goed aan de weg gaan timmeren.
Hoe belangrijk is muziek voor jullie?
Naast het feit dat we allemaal muziekgerelateerde opleidingen doen, repeteren we minstens twee keer per week en zijn we de rest van de week ook met muziek bezig. Ik denk dat we kunnen zeggen dat ons leven constant om muziek draait en het erg belangrijk voor ons is.
Waar lopen jullie als (locale) band zoal tegenaan?
Ik denk dezelfde dingen waar de meeste bandjes momenteel tegenaan lopen; het feit dat managers of record labels geen risico’s meer durven nemen met ruwe diamanten is toch wel een punt. De tijd van de doe-het-zelf-bandjes is aangekomen. Om door te breken wordt er veel meer van bandjes verwacht, maar dat zal ook het onderscheid maken tussen de hobbybandjes en de bands die het echt willen maken.
Het ligt eraan hoe goed je bandje is en wat voor optredens je bereid bent om te spelen. In Arnhem zowel als in de rest van Nederland zijn er optredens te regelen, maar voor beginnende bandjes zijn het veelal muziekcafé's. Het enige nadeel hiervan is dat je in het begin van geluk mag spreken als je de onkosten eruit kan krijgen. Om in de grotere zalen te kunnen spelen is het voor beginnende bandjes erg moeilijk om boven de massa uit te komen, maar het begint allemaal met de presentatie van je band, een goede demo en veel netwerken.
Waar kunnen we jullie de komende tijd zoal live bewonderen?
Naast Luxor spelen we de week daarop op 29 januari in Café Piecken, wat onze eerste gig in Nijmegen wordt. Onlangs hebben wij ook in Amsterdam een plekje weten te bemachtigen in een kroeg op het Leidseplein, The Waterhole, waar wij elke tien weken mogen terugkomen om het Amsterdamse nachtleven te vermaken.
Wat kunnen we in 2010 van jullie verwachten?
Hopelijk veel optredens en een cd die mensen aanspreekt. Hou de site in de gaten voor nieuws over de cd, aankomende gigs en andere plannen!
Jullie hebben in 2009 een eerste demo (cd) uitgebracht. Hoe waren de reacties daarop?
Ondanks het feit dat we onder dezelfde naam spelen is er een groot verschil tussen ons nu en de demo die we in januari 2009 hebben opgenomen. We hebben sinds november 2009 een nieuwe bezetting gevonden met een nieuwe drummer en bassist. De naam Phoenix Park bestaat dus al twee jaar maar is in feite een band die pas twee maanden bezig is.
Het enige wat ik wel kan zeggen over de vorige cd is dat het een eerste stap was naar de sound die we met de nieuwe bezetting hebben ontwikkeld. De plannen voor een échte EP zijn al ingezet. We zijn momenteel bezig met de voorbereidingen en willen binnenkort de pre-productie afronden om de studio in te gaan. Ik heb ook begrepen dat de montage van de Lopend Vuur sessie die we voor Gesel XL hebben gedaan nu afgerond wordt, daarmee zal een akoestisch voorproefje van onze cd binnenkort op onze MySpace verschijnen.
Jullie stonden tijdens Gesel XL al in de grote zaal van Luxor Live. Hoe is dat bevallen?
In de grote zaal was het echt kicken. We waren toen ook net één week bezig en voor ons wel een uitdaging om er klaar voor te zijn. Eenmaal op het podium viel alles op zijn plek en hebben we enorm van de zaal en de reacties kunnen genieten.
Nu staan jullie in de kleine zaal als hoofdact en gastheer voor twee andere bands in het kader van De 1e Etage. Hoe is dat tot stand gekomen?
De 1e Etage is een initiatief van de Jacobiberg en Luxor Live om aan lokaal talent een kans te geven om zélf een avond in de Luxor te kunnen organiseren. Wij als gastheer mochten dan ook zelf twee bandjes uitkiezen om te benaderen voor de gig. Naar aanleiding van ons vorige optreden in Luxor zijn Job Rebergen en Wim Koens tot een besluit gekomen om ons uit te nodigen om te hosten.
Mozart, Hip Guy is een samenwerkingsproject van één bandlid van The Vlegels, Roel Smeets, en Menno Krivokutya. Mozart, Hip Guy heb ik gekozen, omdat we een avond met een duidelijke lijn wilden neerzetten, zij maken catchy garage/indierock die goed bij onze muziek aansluit. Het zijn toffe gasten en het was voor ons een duidelijke keuze. Xylo heb ik een keer bij een optreden in The Stage gezien, een band die interessante maar toch ook toegankelijke muziek maakt, dat kom je in Arnhem niet zo veel tegen.
Wat vinden jullie van de Arnhemse muziekscene?
Ik denk dat de Arnhemse muziekscene voornamelijk in het verleden ligt, de beatbandjes hebben nogal een verleden in Arnhem en laten we niet vergeten dat Herman Brood in zijn jonge jaren ook deel van de Arnhemse scene was. Het is zeker tijd voor wat meer leven in de muziekscene in Arnhem, ik denk dat we in 2010 eens goed aan de weg gaan timmeren.
Hoe belangrijk is muziek voor jullie?
Naast het feit dat we allemaal muziekgerelateerde opleidingen doen, repeteren we minstens twee keer per week en zijn we de rest van de week ook met muziek bezig. Ik denk dat we kunnen zeggen dat ons leven constant om muziek draait en het erg belangrijk voor ons is.
Waar lopen jullie als (locale) band zoal tegenaan?
Ik denk dezelfde dingen waar de meeste bandjes momenteel tegenaan lopen; het feit dat managers of record labels geen risico’s meer durven nemen met ruwe diamanten is toch wel een punt. De tijd van de doe-het-zelf-bandjes is aangekomen. Om door te breken wordt er veel meer van bandjes verwacht, maar dat zal ook het onderscheid maken tussen de hobbybandjes en de bands die het echt willen maken.
Het ligt eraan hoe goed je bandje is en wat voor optredens je bereid bent om te spelen. In Arnhem zowel als in de rest van Nederland zijn er optredens te regelen, maar voor beginnende bandjes zijn het veelal muziekcafé's. Het enige nadeel hiervan is dat je in het begin van geluk mag spreken als je de onkosten eruit kan krijgen. Om in de grotere zalen te kunnen spelen is het voor beginnende bandjes erg moeilijk om boven de massa uit te komen, maar het begint allemaal met de presentatie van je band, een goede demo en veel netwerken.
Waar kunnen we jullie de komende tijd zoal live bewonderen?
Naast Luxor spelen we de week daarop op 29 januari in Café Piecken, wat onze eerste gig in Nijmegen wordt. Onlangs hebben wij ook in Amsterdam een plekje weten te bemachtigen in een kroeg op het Leidseplein, The Waterhole, waar wij elke tien weken mogen terugkomen om het Amsterdamse nachtleven te vermaken.
Wat kunnen we in 2010 van jullie verwachten?
Hopelijk veel optredens en een cd die mensen aanspreekt. Hou de site in de gaten voor nieuws over de cd, aankomende gigs en andere plannen!
New Morality Eindelijk Volwassen
Wat is er fijner dan het nieuwe jaar muzikaal in te luiden met een onvervalste hardcoreshow? In het prille begin van 2010 gaven vijf hardcore bands acte de présence in The Stage en boden het aanwezige publiek een vermakelijke avond.
Voor New Morality is het een bijzondere avond: hun optreden op deze last-minute hardcoreshow in The Stage vormt voor hen het sluitstuk van hun Europese tour. En zeg nou zelf: wat is er mooier dan spelen in je hometown? Helaas valt de opkomst vanwege het slechte weer wat tegen. Aan de kwaliteit van de bands zal het zeker niet gelegen hebben.
De kachels in The Stage zijn flink opgepord zodat het ook zonder dikke winterjas het goed toeven is. Verder is Crucial Attack Records met een 'distro' aanwezig. Want een hardcoreshow is natuurlijk ook altijd een goede gelegenheid om je verzameling vinyl wat uit te breiden.
Eigenlijk zou Bates Motel vanavond aantreden. Vanwege vage redenen konden de heren echter niet spelen. Maar dankzij adequaat handelen van programmeur Jonne speelt Mass Appeal in hun plaats.
Mass Appeal, nieuw talent uit Utrecht, begint wat aarzelend. De zanger doet goed zijn best om maar vooral boos over te komen, maar slaagt daar de eerste nummers niet echt in. Pas als hij deze attitude laat varen overtuigt hij met een prima potje hardcore.
Hard Rain klinkt lomp maar is toch voldoende strak. En deze zanger is wel echt boos. Zijn zang daalt als een fikse bui over het aanwezige publiek neer. Noemenswaardig is het uitermate vette basgeluid.
Cornered klinkt een stuk gladder dan de twee voorgaande bands. Dit is de eerste band die goed gebruikmaakt van de twee gitaristen op het podium. De solo's slaan je om de oren als de knuppel van de eerste slagman. De band, voorzien van een energieke zanger, zorgt ervoor dat de stemming er goed in komt bij het publiek. De eerste moshpit van het jaar is dan ook snel een feit. Cornered is de vonk die vanavond de hardcoremotor pas echt doet ontbranden.
State Of Mind laat horen hoe Hollandse hardcore moet klinken. Hoewel, Hollands... ze hebben een internationale sound. Verder zijn dit bijkans veteranen in de hardcorescene. De band heeft inmiddels al twee full-lengths op hun naam staan en ze hebben hun zaakjes goed op orde. Helaas zijn de twintig minuten speeltijd voorbij voor je er erg in hebt.
In het verleden was New Morality een nogal onvolwassen band en dan met name de zanger. Maar de jongens zijn snel groot geworden. Het succes van hun eerste full length Fear of Nothing en het veelvuldig toeren door Nederland en de laatste tijd ook door Europa, heeft voor de band eindelijk zijn vruchten afgeworpen. Het niveau van State Of Mind hebben ze nog niet helemaal bereikt maar ze komen inmiddels een eind. De band is vanavond in topvorm en zet een puike set neer. Kortom, 2010 is goed begonnen.
Voor New Morality is het een bijzondere avond: hun optreden op deze last-minute hardcoreshow in The Stage vormt voor hen het sluitstuk van hun Europese tour. En zeg nou zelf: wat is er mooier dan spelen in je hometown? Helaas valt de opkomst vanwege het slechte weer wat tegen. Aan de kwaliteit van de bands zal het zeker niet gelegen hebben.
De kachels in The Stage zijn flink opgepord zodat het ook zonder dikke winterjas het goed toeven is. Verder is Crucial Attack Records met een 'distro' aanwezig. Want een hardcoreshow is natuurlijk ook altijd een goede gelegenheid om je verzameling vinyl wat uit te breiden.
Eigenlijk zou Bates Motel vanavond aantreden. Vanwege vage redenen konden de heren echter niet spelen. Maar dankzij adequaat handelen van programmeur Jonne speelt Mass Appeal in hun plaats.
Mass Appeal, nieuw talent uit Utrecht, begint wat aarzelend. De zanger doet goed zijn best om maar vooral boos over te komen, maar slaagt daar de eerste nummers niet echt in. Pas als hij deze attitude laat varen overtuigt hij met een prima potje hardcore.
Hard Rain klinkt lomp maar is toch voldoende strak. En deze zanger is wel echt boos. Zijn zang daalt als een fikse bui over het aanwezige publiek neer. Noemenswaardig is het uitermate vette basgeluid.
Cornered klinkt een stuk gladder dan de twee voorgaande bands. Dit is de eerste band die goed gebruikmaakt van de twee gitaristen op het podium. De solo's slaan je om de oren als de knuppel van de eerste slagman. De band, voorzien van een energieke zanger, zorgt ervoor dat de stemming er goed in komt bij het publiek. De eerste moshpit van het jaar is dan ook snel een feit. Cornered is de vonk die vanavond de hardcoremotor pas echt doet ontbranden.
State Of Mind laat horen hoe Hollandse hardcore moet klinken. Hoewel, Hollands... ze hebben een internationale sound. Verder zijn dit bijkans veteranen in de hardcorescene. De band heeft inmiddels al twee full-lengths op hun naam staan en ze hebben hun zaakjes goed op orde. Helaas zijn de twintig minuten speeltijd voorbij voor je er erg in hebt.
In het verleden was New Morality een nogal onvolwassen band en dan met name de zanger. Maar de jongens zijn snel groot geworden. Het succes van hun eerste full length Fear of Nothing en het veelvuldig toeren door Nederland en de laatste tijd ook door Europa, heeft voor de band eindelijk zijn vruchten afgeworpen. Het niveau van State Of Mind hebben ze nog niet helemaal bereikt maar ze komen inmiddels een eind. De band is vanavond in topvorm en zet een puike set neer. Kortom, 2010 is goed begonnen.
donderdag 31 december 2009
Bandito
De leden van Bandito hebben hun roots in punkrock, rock, metal, stoner. Dit alles samen vormt de basis van een vuige, groovende rockband die uitstapjes niet schuwt en live een enthousiaste en energieke performance neer weet te zetten. Aanstaande vrijdag presenteert de band hun eerste ep in de NDRGRND. 3VOOR12/Arnhem-Nijmegen sprak met Rolf Vonk, de drummer van de band.
Jullie hebben dit jaar de Roos van Nijmegen en de Gesel van Gelderland gewonnen. Heeft jullie dat verbaasd?
Toen we ons inschreven voor de Roos van Nijmegen hadden we nog nooit in deze bezetting gespeeld. De deadline was 31 januari en 1 februari kwam Jord terug van een "stage" in Mexico. In die tijd dat hij weg was kwam Tommy erbij. Het inschrijven gebeurde dus meer onder het motto dat we dan een show hadden en onszelf eventueel in de kijker konden spelen van muziekminnend Nijmegen. Dat we de wedstrijd uiteindelijk op onze naam hebben kunnen schrijven was heel onverwacht en natuurlijk ontzettend vet!
Of het terecht is moeten anderen maar beoordelen... In hoeverre kun je appels en peren met elkaar vergelijken en dan zeggen dat de banaan het lekkerst is. Muziek is niet te objectiveren, en er zullen altijd tevreden, en minder tevreden mensen zijn. Hier hebben wij niet echt een boodschap aan, hoewel het winnen van een wedstrijd als de Roos van Nijmegen natuurlijk wel een teken is dat je goed bezig bent als band.
Op 18 december is dan eindelijk de langverwachte presentatie van jullie eerste ep. Zijn jullie tevreden met jullie eerste schijfje?
De ep is opgenomen in BigMouth Music door Peter Onstein en gemasterd door Jarno Volman (Goldsoundz Mastering). Peter heeft echt super goed werk verricht! Vier nummers in vier dagen opnemen en mixen bleek toch wat krap te zijn, maar Peter heeft ons in het gareel kunnen houden en het geheel tot een goed einde gebracht. Achteraf zijn er natuurlijk altijd punten die anders of beter hadden gekund, maar al met al zijn we meer dan tevreden met het resultaat!
Van de ep vind ik Cubic Cycle persoonlijk het tofste nummer wat we tot nu toe geschreven hebben, omdat in dit nummer een agressieve energiebom naadloos vervloeit in mooi, episch stuk. Ook is het een heerlijk nummer om live helemaal op uit je plaat te gaan.
De ep is gratis te beluisteren op MySpace. Ik had derhalve eigenlijk een full-lenght verwacht. Wat is de reden om toch voor een ep te kiezen?
Om te beginnen, wij hebben deze ep niet gemaakt om rijk te worden. Het is een promotiemiddel waarmee we hopen meer aandacht te kunnen trekken van onder andere de media en programmeurs. Vandaar ook de reden dat hij in zijn geheel te beluisteren is op de MySpace, sterker nog, over een tijdje is hij zelfs gratis te downloaden. De ep zelf (een cd in doosje met artwork door onze eigen Jord) hebben we meer gemaakt zodat we iets tastbaars hadden. Iets waarvan we konden zeggen: “Kijk dat hebben wij gemaakt!” We verwachten dan ook niet dat iedereen de ep gaat kopen, alleen de mensen die ons willen supporten zullen waarschijnlijk zo’n schijfje aanschaffen.
De reden dat we een ep uitbrengen en geen full-lenght is simpel: toen we de studio in gingen hadden we niet genoeg materiaal waarvan we zeiden, dat is goed genoeg voor op de plaat. Een full lenght vol knallen met nummers hadden we best kunnen doen. Maar we wachten dan liever een tijdje totdat we genoeg materiaal hebben zodat we een plaat kunnen opnemen waar we ook echt trots op zijn. Gelukkig hebben we met de Gesel van Gelderland weer 3 dagen BigMouth gewonnen, dus waarschijnlijk gaan we in de zomer van 2010 beginnen aan deze full lenght.
De presentatie is in de NDRGRND. Waarom daar? Is dat ondertussen niet al te klein voor jullie?
Te klein? Eerder te groot, daarnaast heeft de NDRGRND een even grote capaciteit als Merleyn. Bovendien is de NDRGRND een mooie intieme ruimte die we hopelijk kunnen omtoveren tot een vuige, smerige rock-kerker.
Daar nog eens bovenop hadden we 18 december al een show staan in de NDRGRND. Omdat we de afgelopen tijd al veel in Nijmegen hebben gespeeld en dit willen inperken, hebben we ervoor gekozen om niet nog een extra show te gaan regelen om deze release te doen. Hopelijk komt iedereen kijken in de NDRGRND zodat je toch gelijk krijgt en de NDRGRND te klein voor ons bleek.
Waar lopen jullie als beginnende band zoal tegen aan? Hoe lastig is het voor een beginnende band om optredens te regelen?
We zijn er het afgelopen jaar achter gekomen dat shows regelen toch moeilijker blijkt te zijn dan we op voorhand dachten. In ons geval had dit denk ik ook te maken met het feit dat we nog geen opnames hadden die goed genoeg waren om het land rond te sturen. Hierdoor blijf je toch aangewezen op vrienden die hier of daar een show voor je kunnen regelen. Dit werkt voor lokale shows nog vrij goed, maar naarmate je verder van je bakermat verwijderd raakt, wordt dit beduidend moeilijker. Met onze nieuwe ep hopen we ook de mensen buiten de regio Arnhem-Nijmegen kennis te laten maken met Bandito.
Waar kunnen we jullie de komende tijd zoal live bewonderen? Wat zijn de plannen voor 2010?
Volgend jaar staat voor ons in het teken van nummers schrijven en perfectioneren voor de full-lenght die we, als alles meezit, in de zomer op zullen gaan nemen. Verder gaan we proberen zoveel mogelijk shows te spelen in binnen- en hopelijk ook buitenland. Ook hopen we een aantal mooie festivalshows, zoals bijvoorbeeld de Zwarte Cross, aan ons lijstje toe te kunnen voegen.
Is er nog iets dat je kwijt wilt?
Hartsikke bedankt dat we een plaatsje mochten krijgen op 3VOOR12/Arnhem-Nijmegen. Houd onze website in de gaten en kom vooral langs 18 december om naar ons en Maaswater Veenlijk, koningen en de vuige stoere dikkemannenrock-'n-roll, te komen kijken!
Jullie hebben dit jaar de Roos van Nijmegen en de Gesel van Gelderland gewonnen. Heeft jullie dat verbaasd?
Toen we ons inschreven voor de Roos van Nijmegen hadden we nog nooit in deze bezetting gespeeld. De deadline was 31 januari en 1 februari kwam Jord terug van een "stage" in Mexico. In die tijd dat hij weg was kwam Tommy erbij. Het inschrijven gebeurde dus meer onder het motto dat we dan een show hadden en onszelf eventueel in de kijker konden spelen van muziekminnend Nijmegen. Dat we de wedstrijd uiteindelijk op onze naam hebben kunnen schrijven was heel onverwacht en natuurlijk ontzettend vet!
Of het terecht is moeten anderen maar beoordelen... In hoeverre kun je appels en peren met elkaar vergelijken en dan zeggen dat de banaan het lekkerst is. Muziek is niet te objectiveren, en er zullen altijd tevreden, en minder tevreden mensen zijn. Hier hebben wij niet echt een boodschap aan, hoewel het winnen van een wedstrijd als de Roos van Nijmegen natuurlijk wel een teken is dat je goed bezig bent als band.
Op 18 december is dan eindelijk de langverwachte presentatie van jullie eerste ep. Zijn jullie tevreden met jullie eerste schijfje?
De ep is opgenomen in BigMouth Music door Peter Onstein en gemasterd door Jarno Volman (Goldsoundz Mastering). Peter heeft echt super goed werk verricht! Vier nummers in vier dagen opnemen en mixen bleek toch wat krap te zijn, maar Peter heeft ons in het gareel kunnen houden en het geheel tot een goed einde gebracht. Achteraf zijn er natuurlijk altijd punten die anders of beter hadden gekund, maar al met al zijn we meer dan tevreden met het resultaat!
Van de ep vind ik Cubic Cycle persoonlijk het tofste nummer wat we tot nu toe geschreven hebben, omdat in dit nummer een agressieve energiebom naadloos vervloeit in mooi, episch stuk. Ook is het een heerlijk nummer om live helemaal op uit je plaat te gaan.
De ep is gratis te beluisteren op MySpace. Ik had derhalve eigenlijk een full-lenght verwacht. Wat is de reden om toch voor een ep te kiezen?
Om te beginnen, wij hebben deze ep niet gemaakt om rijk te worden. Het is een promotiemiddel waarmee we hopen meer aandacht te kunnen trekken van onder andere de media en programmeurs. Vandaar ook de reden dat hij in zijn geheel te beluisteren is op de MySpace, sterker nog, over een tijdje is hij zelfs gratis te downloaden. De ep zelf (een cd in doosje met artwork door onze eigen Jord) hebben we meer gemaakt zodat we iets tastbaars hadden. Iets waarvan we konden zeggen: “Kijk dat hebben wij gemaakt!” We verwachten dan ook niet dat iedereen de ep gaat kopen, alleen de mensen die ons willen supporten zullen waarschijnlijk zo’n schijfje aanschaffen.
De reden dat we een ep uitbrengen en geen full-lenght is simpel: toen we de studio in gingen hadden we niet genoeg materiaal waarvan we zeiden, dat is goed genoeg voor op de plaat. Een full lenght vol knallen met nummers hadden we best kunnen doen. Maar we wachten dan liever een tijdje totdat we genoeg materiaal hebben zodat we een plaat kunnen opnemen waar we ook echt trots op zijn. Gelukkig hebben we met de Gesel van Gelderland weer 3 dagen BigMouth gewonnen, dus waarschijnlijk gaan we in de zomer van 2010 beginnen aan deze full lenght.
De presentatie is in de NDRGRND. Waarom daar? Is dat ondertussen niet al te klein voor jullie?
Te klein? Eerder te groot, daarnaast heeft de NDRGRND een even grote capaciteit als Merleyn. Bovendien is de NDRGRND een mooie intieme ruimte die we hopelijk kunnen omtoveren tot een vuige, smerige rock-kerker.
Daar nog eens bovenop hadden we 18 december al een show staan in de NDRGRND. Omdat we de afgelopen tijd al veel in Nijmegen hebben gespeeld en dit willen inperken, hebben we ervoor gekozen om niet nog een extra show te gaan regelen om deze release te doen. Hopelijk komt iedereen kijken in de NDRGRND zodat je toch gelijk krijgt en de NDRGRND te klein voor ons bleek.
Waar lopen jullie als beginnende band zoal tegen aan? Hoe lastig is het voor een beginnende band om optredens te regelen?
We zijn er het afgelopen jaar achter gekomen dat shows regelen toch moeilijker blijkt te zijn dan we op voorhand dachten. In ons geval had dit denk ik ook te maken met het feit dat we nog geen opnames hadden die goed genoeg waren om het land rond te sturen. Hierdoor blijf je toch aangewezen op vrienden die hier of daar een show voor je kunnen regelen. Dit werkt voor lokale shows nog vrij goed, maar naarmate je verder van je bakermat verwijderd raakt, wordt dit beduidend moeilijker. Met onze nieuwe ep hopen we ook de mensen buiten de regio Arnhem-Nijmegen kennis te laten maken met Bandito.
Waar kunnen we jullie de komende tijd zoal live bewonderen? Wat zijn de plannen voor 2010?
Volgend jaar staat voor ons in het teken van nummers schrijven en perfectioneren voor de full-lenght die we, als alles meezit, in de zomer op zullen gaan nemen. Verder gaan we proberen zoveel mogelijk shows te spelen in binnen- en hopelijk ook buitenland. Ook hopen we een aantal mooie festivalshows, zoals bijvoorbeeld de Zwarte Cross, aan ons lijstje toe te kunnen voegen.
Is er nog iets dat je kwijt wilt?
Hartsikke bedankt dat we een plaatsje mochten krijgen op 3VOOR12/Arnhem-Nijmegen. Houd onze website in de gaten en kom vooral langs 18 december om naar ons en Maaswater Veenlijk, koningen en de vuige stoere dikkemannenrock-'n-roll, te komen kijken!
zaterdag 28 november 2009
Twintigjarige Heideroosjes pakken uit in Doornroosje
“Wij zijn Brat Pack en we komen uit Nijmegen. En willen jullie naar voren komen, zodat het lijkt dat we nu al een volle bak hebben.” Beide mededelingen zijn vanavond in Doornroosje broodnodig. Want terwijl Brat Pack-zanger Kenny werkelijk zijn longen uit zijn lijf staat te zingen, staat het publiek er als een stelletje zoutzakken bij. Wel wordt er voorzichtig een paar stappen naar voren gedaan. Het liefst zou ik ze allemaal een schop voor hun luie achterwerk willen geven want Bratpack verdient een publiek dat van een hardcorefeestje houdt. Zeker in hun thuisstad Nijmegen. Gelukkig trekt Brat Pack er zich weinig van aan en zet een onvervalste hardcore show neer. Kenny probeert het halverwege de set nog een keer. Na een uitstekende uitgevoerde Adolescent cover schreeuwt hij: “Het is tijd om een pit te bouwen!”. Maar verder dan een beetje schudden met de kop komt men niet. Het publiek is een beetje van een afknapper vanavond.
Gelukkig staat de punk/hardcore van Brat Pack als een huis. Men heeft er zoveel zin in dat er twee nieuwe nummers uitgeprobeerd worden. Ze zijn veelbelovend en doen gretig uitkijken naar de opvolger van debuut Hate The Neighbours. Na afloop vertrouwt Kenny me toe dat er inmiddels al genoeg ideeën zijn om een full-length op te nemen. “Het ontbreekt ons momenteel wat aan de tijd om op te nemen, daar we wekelijks spelen. Maar de plaat zal er eerder zijn dan je verwacht en misschien word je wel verrast door zowel een Brat Pack album als een cd van de andere band waarin ik zing, Citizens Patrol.” Als de set ten einde kan er gelukkig toch nog een bescheiden applausje vanaf. Het harde werken van Brat Pack toch nog beloond.
Dan is het gelukkig tijd voor De Heideroosjes. Althans, hier is het publiek in grote getale voor gekomen. Wat gelijk opvalt is dat de eerste rijen bezet worden door fans die er qua leeftijd 20 jaar geleden zeker nog niet bij waren. De meesten waren waarschijnlijk nog niet eens geboren. Blijkbaar is de band erin geslaagd om door de jaren heen hun fanbase jong te houden. Of zouden ze pas de laatste jaren zo populair zijn geworden?
Voor de duidelijkheid: De Heideroosjes zijn dus 20 jaar bezig. De jubileumtour begon op 3 september in Luxor Live en eindigt ergens in december in Venlo. Dat De Heideroosjes na 20 jaar een goed geoliede pop- en pretpunk band zijn geworden, is ook vanavond weer goed zichtbaar en hoorbaar. In goed anderhalf uur worden er 21 nummers, waaronder drie toegiften, vakkundig doorheen gejaagd, gemoedelijk aan elkaar gepraat door zanger Marco. “De flauwe grappen moeten we maar op de koop toe nemen”, zoals hij zelf aan de zaal uitlegt. Hoogtepunt van de set vormt toch wel de Nederlandstalige nummers als Sjonnie & Anita, Val maar Dood, Iedereen Is Gek en Damclub Hooligan. Het is alleen jammer dat we de werkelijk subliem uitgevoerde medley Klapvee/Goede Tijdens Slechte Tijden/Punica/Tering Tyfus Takketrut pas in de toegift te horen krijgen.
Gelukkig staat de punk/hardcore van Brat Pack als een huis. Men heeft er zoveel zin in dat er twee nieuwe nummers uitgeprobeerd worden. Ze zijn veelbelovend en doen gretig uitkijken naar de opvolger van debuut Hate The Neighbours. Na afloop vertrouwt Kenny me toe dat er inmiddels al genoeg ideeën zijn om een full-length op te nemen. “Het ontbreekt ons momenteel wat aan de tijd om op te nemen, daar we wekelijks spelen. Maar de plaat zal er eerder zijn dan je verwacht en misschien word je wel verrast door zowel een Brat Pack album als een cd van de andere band waarin ik zing, Citizens Patrol.” Als de set ten einde kan er gelukkig toch nog een bescheiden applausje vanaf. Het harde werken van Brat Pack toch nog beloond.
Dan is het gelukkig tijd voor De Heideroosjes. Althans, hier is het publiek in grote getale voor gekomen. Wat gelijk opvalt is dat de eerste rijen bezet worden door fans die er qua leeftijd 20 jaar geleden zeker nog niet bij waren. De meesten waren waarschijnlijk nog niet eens geboren. Blijkbaar is de band erin geslaagd om door de jaren heen hun fanbase jong te houden. Of zouden ze pas de laatste jaren zo populair zijn geworden?
Voor de duidelijkheid: De Heideroosjes zijn dus 20 jaar bezig. De jubileumtour begon op 3 september in Luxor Live en eindigt ergens in december in Venlo. Dat De Heideroosjes na 20 jaar een goed geoliede pop- en pretpunk band zijn geworden, is ook vanavond weer goed zichtbaar en hoorbaar. In goed anderhalf uur worden er 21 nummers, waaronder drie toegiften, vakkundig doorheen gejaagd, gemoedelijk aan elkaar gepraat door zanger Marco. “De flauwe grappen moeten we maar op de koop toe nemen”, zoals hij zelf aan de zaal uitlegt. Hoogtepunt van de set vormt toch wel de Nederlandstalige nummers als Sjonnie & Anita, Val maar Dood, Iedereen Is Gek en Damclub Hooligan. Het is alleen jammer dat we de werkelijk subliem uitgevoerde medley Klapvee/Goede Tijdens Slechte Tijden/Punica/Tering Tyfus Takketrut pas in de toegift te horen krijgen.
Rockende Nijmeegse Judas' Wolf vertelt
De eerste twee optredens van beginnende band Judas' Wolf zijn een feit. Ze maken interessante rock met diverse invloeden, van Oosters tot metalsounds. Tijd om eens nader kennis te maken met dit Nijmeegse viertal.
Waar komt jullie bandnaam vandaan?
Joop: “Toen ik de luisterde naar Collins nummers, kwamen twee gedachtes in mij op: enerzijds zwaar/vet, soort van vals/gemeen (onberekenbaar), anderzijds Oosters. Ik wilde dat terug laten komen in de bandnaam. Ik ben niet christelijk, maar ik associeer verhalen uit de Bijbel met het oosten. Omdat de muziek ‘onberekenbaar’ was wilde ik iets doen met Judas, aangezien hij Jezus verried. Het zware karakter van de muziek associeerde ik met een wolf. Zo ontstond ‘de wolf van Judas’, vrij vertaald naar Judas’ Wolf.”
Hoe kijk je terug op jullie eerste twee optredens, beide in Staddijk?
Dion: “Het eerste optreden (18 september) vonden we wel redelijk verlopen. In grote lijnen speelden we goed. De eerste twee nummers verliepen soepel, daarna ging het minder. Het was voor iedereen nog een beetje zoeken naar het juiste gevoel binnen de muziek. Door de opnames te beluisteren en de set nog een aantal keer te spelen ging het tweede optreden met Bandito en Tap stukken beter. Wij waren allemaal zeer tevreden.”
Jullie speelden een set van een halfuur. Genoeg nummers voor een langer optreden?Collin: “De set van 3 oktober bestond uit die nummers die we op dat moment het speelbaarst achtten. Maar zijn er nog een heleboel nummers waar we aan werken, we hebben genoeg om uren te kunnen spelen. We speelden vijf nummers, en wel:
Gained All; daar begon Judas’ Wolf (JW) eigenlijk mee. Joop was toentertijd op zoek naar een rockband naast zijn symfo/power-metalband Seiphian, ik had een hoop nummers op de computer uitgewerkt. Hij wou wat horen, en dat heeft hij geweten. Maar met Gained All had hij meteen een klik mee en dat bracht het balletje aan het rollen.
These Walls; veel nummers bestonden al voor JW, maar dit is echt geschreven voor JW. Het ontstons heel snel toen ik een keer vlak voor ik naar mijn werk ging en nog even de gitaar pakte. Voor ik het wist had ik een heel nummer. Inspiratie werkt soms heel gek.
Lime; ons instrumentale nummer. Lime was nooit bedoeld als instrumentaal nummer, maar de jongens vonden het wel prima zo.
The Desert; het oudste nummer in de set. Ontstaan in een andere band maar nu volledig geJWtiseert.
En ten slotte Conquer a New World; ontstaan door snuffelen tussen oude ideeën waarin ik een paar gave riffs ontdekte. Ben daarmee gaan spelen en verdomd, daar was een nummer. Plus, ik ben dol op Arabische toonladders. Het is weer eens iets anders dan mineur en majeur.”
Fon: “De eerste keer dat ik Conquer a New World hoorde, was ik meteen verkocht. Door de Arabische toonladders totaal anders dan de gemiddelde pop/rockmuziek maar bij tijd en wijlen toch moddervet. De zanglijn voor dit nummer kwam er ook direct overheen, ’t voelde gewoon goed.”Ik omschreef jullie eerder als band gepositioneerd ergens tussen ‘typisch jaren ‘70 hardrock en psychedelische rock’. Hoe kijk jullie zelf tegen je muziek aan?
Collin: “Ik schrijf zelf de nummers en ik kon het nooit anders omschrijven als stevige rock. Onze zanger, Fon, omschreef het als progressief psychedelische stoner, met Arabische invloeden. En dat vind ik nog steeds de beste omschrijving.
Ik haal inspiratie uit veel bands. Inderdaad uit de seventies hardrock van Black Sabbath (C#-stemming) en Rainbow (Arabische toonladders), de experimenteerdrift van bands als Radiohead en Rage Against the Machine, een snufje ska van Madness, wat toefjes absurde metal van System of a Down, gitaarharmoniën van Iron Maiden. Maar bovenal U2. Ik ben een giga-fan van The Edge. Oorspronkelijk wilde ik altijd U2 combineren met hardrock. Daar is in de loop der jaren veel bijgekomen.
Maar de grootste invloed blijft mijn drummer. In de loop der jaren heb ik ontdekt dat als je maar eenmaal een klik met je drummer hebt, de muziek vanzelf volgt. Je speelt samen, dan ontstaat er een idee en ga je vanzelf op zoek naar aanvullende ideeën voor een heel nummer.”
Sinds kort presenteert Nijmegen zich als Nijmegen Rock City. Wat vind je van de Nijmeegse scene?
Joop: “Ik vind het een goed initiatief. Het is een platform waar je snel al het nieuws van alle bands vind. Het is promotie wat je wellicht verder brengt. Wel vind ik dat de metal wat achterblijft op de site, maar ik weet niet wat hun doel is. Dion is overigens bezig met een metal-platform.”
Fon: “En behalve promotie en overzicht brengt het op een of andere manier ook een gevoel met zich mee van verbondenheid, zowel tussen bands als bij het publiek. Want uiteraard is de Keizerstad dé Rockcity!”
Ervaar je beginnen als band als lastig?
Fon: “Alle leden van Judas’ Wolf hebben al eerdere bandervaring en daardoor liepen we tegen veel beginnersproblemen niet aan. Toch was het weer even opnieuw beginnen. Collin had al veel muziek geschreven, die we nu gebruiken in Judas’ Wolf, maar toch was het af en toe lastig een goede vorm te vinden. Gelukkig werd het elke keer dat we bij elkaar kwamen duidelijker en voelden we ons er steeds beter bij. Daarnaast is het natuurlijk ook altijd spannend hoe het publiek gaat reageren op nieuwe muziek. En dat is nog steeds spannend.”
En nu het cruciale punt: de collectie effecten. Vertel eens wat over je verzameldrift en hoe je ze verzamelt.
Collin: “Ik ben een verzamelaar. Als ik eenmaal bezig ben met iets wil ik er alles van hebben. Daarnaast speelde ik jaren in een Radiohead tributeband waar ik zowel gitarist Greenwood als o'Brien speelde. Zij hebben echter radicaal verschillende pedal boards. Die heb ik die min of meer in elkaar geschoven en zo ontstond eigenlijk de set up eigenlijk. Voeg daar nog wat delay- en shimmer-pedalen aan toe vanwege The Edge en voilà. Overigens heb ik thuis nog véél meer staan. Vroeger werden de pedalboards alleen maar groter, maar tegenwoordig gaat er iets ouds uit als er iets niews in moet. Het moet wel tilbaar en opbouwbaar blijven.
Ik schat dat ik op zijn minst de helft van mijn pedalen zelf gebouwd heb. Kopieën van beroemde pedalen die origineel voor goud op e-Bay voorbijgaan kun je voor een appel en een ei zelf maken. En er is veel oplichterij; pedalen die worden geadverteerd als de nieuwste sonische ontdekking sinds de uitvinding van het wiel, blijken vaak aangepaste kopieën van goedkope Boss- of Ibanez-pedaaltjes te zijn. Maar gaan wel voor het twee-, drievoudige over de toonbank.
Gebruik je ze allemaal tijdens een set?Zelfs in een set van een halfuur gebruik ik eigenlijk wel de meeste. In een langere set zal alles wel eens een keer voorbijkomen denk ik.”
Judas’ Wolf is een bijzonder interessante band, dus houd de agenda goed in de gaten en zorg dat je ze gaat zien!
Waar komt jullie bandnaam vandaan?
Joop: “Toen ik de luisterde naar Collins nummers, kwamen twee gedachtes in mij op: enerzijds zwaar/vet, soort van vals/gemeen (onberekenbaar), anderzijds Oosters. Ik wilde dat terug laten komen in de bandnaam. Ik ben niet christelijk, maar ik associeer verhalen uit de Bijbel met het oosten. Omdat de muziek ‘onberekenbaar’ was wilde ik iets doen met Judas, aangezien hij Jezus verried. Het zware karakter van de muziek associeerde ik met een wolf. Zo ontstond ‘de wolf van Judas’, vrij vertaald naar Judas’ Wolf.”
Hoe kijk je terug op jullie eerste twee optredens, beide in Staddijk?
Dion: “Het eerste optreden (18 september) vonden we wel redelijk verlopen. In grote lijnen speelden we goed. De eerste twee nummers verliepen soepel, daarna ging het minder. Het was voor iedereen nog een beetje zoeken naar het juiste gevoel binnen de muziek. Door de opnames te beluisteren en de set nog een aantal keer te spelen ging het tweede optreden met Bandito en Tap stukken beter. Wij waren allemaal zeer tevreden.”
Jullie speelden een set van een halfuur. Genoeg nummers voor een langer optreden?Collin: “De set van 3 oktober bestond uit die nummers die we op dat moment het speelbaarst achtten. Maar zijn er nog een heleboel nummers waar we aan werken, we hebben genoeg om uren te kunnen spelen. We speelden vijf nummers, en wel:
Gained All; daar begon Judas’ Wolf (JW) eigenlijk mee. Joop was toentertijd op zoek naar een rockband naast zijn symfo/power-metalband Seiphian, ik had een hoop nummers op de computer uitgewerkt. Hij wou wat horen, en dat heeft hij geweten. Maar met Gained All had hij meteen een klik mee en dat bracht het balletje aan het rollen.
These Walls; veel nummers bestonden al voor JW, maar dit is echt geschreven voor JW. Het ontstons heel snel toen ik een keer vlak voor ik naar mijn werk ging en nog even de gitaar pakte. Voor ik het wist had ik een heel nummer. Inspiratie werkt soms heel gek.
Lime; ons instrumentale nummer. Lime was nooit bedoeld als instrumentaal nummer, maar de jongens vonden het wel prima zo.
The Desert; het oudste nummer in de set. Ontstaan in een andere band maar nu volledig geJWtiseert.
En ten slotte Conquer a New World; ontstaan door snuffelen tussen oude ideeën waarin ik een paar gave riffs ontdekte. Ben daarmee gaan spelen en verdomd, daar was een nummer. Plus, ik ben dol op Arabische toonladders. Het is weer eens iets anders dan mineur en majeur.”
Fon: “De eerste keer dat ik Conquer a New World hoorde, was ik meteen verkocht. Door de Arabische toonladders totaal anders dan de gemiddelde pop/rockmuziek maar bij tijd en wijlen toch moddervet. De zanglijn voor dit nummer kwam er ook direct overheen, ’t voelde gewoon goed.”Ik omschreef jullie eerder als band gepositioneerd ergens tussen ‘typisch jaren ‘70 hardrock en psychedelische rock’. Hoe kijk jullie zelf tegen je muziek aan?
Collin: “Ik schrijf zelf de nummers en ik kon het nooit anders omschrijven als stevige rock. Onze zanger, Fon, omschreef het als progressief psychedelische stoner, met Arabische invloeden. En dat vind ik nog steeds de beste omschrijving.
Ik haal inspiratie uit veel bands. Inderdaad uit de seventies hardrock van Black Sabbath (C#-stemming) en Rainbow (Arabische toonladders), de experimenteerdrift van bands als Radiohead en Rage Against the Machine, een snufje ska van Madness, wat toefjes absurde metal van System of a Down, gitaarharmoniën van Iron Maiden. Maar bovenal U2. Ik ben een giga-fan van The Edge. Oorspronkelijk wilde ik altijd U2 combineren met hardrock. Daar is in de loop der jaren veel bijgekomen.
Maar de grootste invloed blijft mijn drummer. In de loop der jaren heb ik ontdekt dat als je maar eenmaal een klik met je drummer hebt, de muziek vanzelf volgt. Je speelt samen, dan ontstaat er een idee en ga je vanzelf op zoek naar aanvullende ideeën voor een heel nummer.”
Sinds kort presenteert Nijmegen zich als Nijmegen Rock City. Wat vind je van de Nijmeegse scene?
Joop: “Ik vind het een goed initiatief. Het is een platform waar je snel al het nieuws van alle bands vind. Het is promotie wat je wellicht verder brengt. Wel vind ik dat de metal wat achterblijft op de site, maar ik weet niet wat hun doel is. Dion is overigens bezig met een metal-platform.”
Fon: “En behalve promotie en overzicht brengt het op een of andere manier ook een gevoel met zich mee van verbondenheid, zowel tussen bands als bij het publiek. Want uiteraard is de Keizerstad dé Rockcity!”
Ervaar je beginnen als band als lastig?
Fon: “Alle leden van Judas’ Wolf hebben al eerdere bandervaring en daardoor liepen we tegen veel beginnersproblemen niet aan. Toch was het weer even opnieuw beginnen. Collin had al veel muziek geschreven, die we nu gebruiken in Judas’ Wolf, maar toch was het af en toe lastig een goede vorm te vinden. Gelukkig werd het elke keer dat we bij elkaar kwamen duidelijker en voelden we ons er steeds beter bij. Daarnaast is het natuurlijk ook altijd spannend hoe het publiek gaat reageren op nieuwe muziek. En dat is nog steeds spannend.”
En nu het cruciale punt: de collectie effecten. Vertel eens wat over je verzameldrift en hoe je ze verzamelt.
Collin: “Ik ben een verzamelaar. Als ik eenmaal bezig ben met iets wil ik er alles van hebben. Daarnaast speelde ik jaren in een Radiohead tributeband waar ik zowel gitarist Greenwood als o'Brien speelde. Zij hebben echter radicaal verschillende pedal boards. Die heb ik die min of meer in elkaar geschoven en zo ontstond eigenlijk de set up eigenlijk. Voeg daar nog wat delay- en shimmer-pedalen aan toe vanwege The Edge en voilà. Overigens heb ik thuis nog véél meer staan. Vroeger werden de pedalboards alleen maar groter, maar tegenwoordig gaat er iets ouds uit als er iets niews in moet. Het moet wel tilbaar en opbouwbaar blijven.
Ik schat dat ik op zijn minst de helft van mijn pedalen zelf gebouwd heb. Kopieën van beroemde pedalen die origineel voor goud op e-Bay voorbijgaan kun je voor een appel en een ei zelf maken. En er is veel oplichterij; pedalen die worden geadverteerd als de nieuwste sonische ontdekking sinds de uitvinding van het wiel, blijken vaak aangepaste kopieën van goedkope Boss- of Ibanez-pedaaltjes te zijn. Maar gaan wel voor het twee-, drievoudige over de toonbank.
Gebruik je ze allemaal tijdens een set?Zelfs in een set van een halfuur gebruik ik eigenlijk wel de meeste. In een langere set zal alles wel eens een keer voorbijkomen denk ik.”
Judas’ Wolf is een bijzonder interessante band, dus houd de agenda goed in de gaten en zorg dat je ze gaat zien!
GESEL XL: The Punkrock Allstar Show
The Stage druppelt langzaam vol met hardcore en punkliefhebbers als This Routine Is Hell zich opmaakt voor hun tweede optreden binnen anderhalve week in Arnhem. Terwijl de openingstune van de cultserie the A-team door de zaal schalt, bestijgt de band het podium. Nog voor de intro afgelopen is barst het hardcore-geweld los. De nummers zijn kort maar bijzonder intens. De zanger is meer in de zaal te vinden dan op het podium. Wat meteen ruimte biedt voor de gitarist en bassist om lekker rond te springen op het podium. This Routine Is Hell is als een TGV op topspeed. Niets lijkt deze band vanavond te kunnen stoppen. Oké, er wordt weliswaar geen pit gebouwd, maar dat maakt voor het enthousiasme niet uit. Blijkbaar vindt de meute het nuttigen van een biertje belangrijker dan lekker uit je dak gaan. Maar goed, de kop is er af bij de The Punkrock Allstar Show in The Stage.
VLA, met in hun midden nog een keer de inmiddels bekende zanger Jord, doet vanavond een eenmalig reünie-optreden. Er wordt gestart met een sterk staaltje instrumentale krachtpatserij. Helaas wordt het optreden af en toe wat ontsierd door geluidsproblemen. “Het ligt niet aan ons”, zo laat de zanger ons weten, maar hoe hard hij het ook probeert, hij komt nauwelijks boven de geluidsmuur uit die door beide gitaristen wordt neergezet. Ook niet als hij vocaal wordt bijgestaan door twee extra zangers en de gitarist van Bandito ook nog een aardige duit in het zakje doet. Maar de gestroomlijnde mix van punk en metal is zeer aanstekelijk en het inmiddels uit zijn voegen barstende Stage geniet met volle teugen. Alleen een goede pogo ontbreekt.
The Dog Ends bestaat nog nauwelijks een maand. Maar ondertussen hebben ze al de nodige optredens achter de rug. Meestal heeft de gitarist een setlist naast zijn effectenpedalen op het podium liggen, maar bij Dogs End heeft de gitarist daar vanavond weinig vertrouwen in gezien het feit dat hij de te spelen nummers op zijn arm geschreven heeft. Of is het een tattoo? In de persoon van Steve beschikt de band over een prima leadzanger. Zoals Wim na afloop zegt: “Welke zanger kan zo goed uit eigen ervaring over viagra en cocaïne zingen?” De band met oud-leden van de Shaggable Sluts speelt een niet onverdienstelijke set van jaren ‘70 punk. De balans van zang en gitaren is uitstekend. En de immer bewegelijke bassist zorgt samen met de drummer voor een niet te versmaden basis waar lekker overheen gesoleerd kan worden. Punk zoals punk moet zijn. Bijna was dit het voorlopig laatste optreden voor Wim geweest. Als het optreden voorbij is realiseert hij zich niet dat zijn bas nog altijd ingeplugd is als hij het podium afstapt. Net voordat hij op zijn bek dreigt te gaan ziet hij dat het snoer nog in de versterker zit.
Inmiddels is het al bijna middernacht als het Apeldoornse NME de bühne betreedt. Ook voor deze band is het een reunie-optreden. Ze spelen een soort van ska/reggae/punk. Hoewel het een bijzonder matige set is, valt het optreden toch bijzonder in de smaak van een aantal, duidelijk boven hun theewater verkerende dames. De zanger is wat verlegen onder al deze aandacht. Gelukkig valt het blozen onder het rode licht niet al te veel op.
Inmiddels loopt The Stage aardig leeg. En dat is jammer voor de laatste band van de avond. The Bips heeft onlangs een doorstart gemaakt. Frontman Jozzy is het enige originele bandlid dat al sinds de jaren tachtig actief is met The Bips. In het verleden wisten ze al tv-shows van Linda de Mol in de war te schoppen en vanavond is het al niet anders. Het optreden wordt gekenmerkt door chaos op het podium. Tot drie keer toe tracht een dronken vent Jozzy vocaal te ondersteunen. Als hij verwijderd is kan The Bips eindelijk laten zien wat ze nog waard zijn. Deze veteranen slagen erin om een retestrakke set neer te zetten. Deze band ziet er anno 2009 nog steeds heel punk uit. Inclusief shirt voorzien van de nodige ritssluitingen. Alsof de tijd al die jaren stil heeft gestaan.
VLA, met in hun midden nog een keer de inmiddels bekende zanger Jord, doet vanavond een eenmalig reünie-optreden. Er wordt gestart met een sterk staaltje instrumentale krachtpatserij. Helaas wordt het optreden af en toe wat ontsierd door geluidsproblemen. “Het ligt niet aan ons”, zo laat de zanger ons weten, maar hoe hard hij het ook probeert, hij komt nauwelijks boven de geluidsmuur uit die door beide gitaristen wordt neergezet. Ook niet als hij vocaal wordt bijgestaan door twee extra zangers en de gitarist van Bandito ook nog een aardige duit in het zakje doet. Maar de gestroomlijnde mix van punk en metal is zeer aanstekelijk en het inmiddels uit zijn voegen barstende Stage geniet met volle teugen. Alleen een goede pogo ontbreekt.
The Dog Ends bestaat nog nauwelijks een maand. Maar ondertussen hebben ze al de nodige optredens achter de rug. Meestal heeft de gitarist een setlist naast zijn effectenpedalen op het podium liggen, maar bij Dogs End heeft de gitarist daar vanavond weinig vertrouwen in gezien het feit dat hij de te spelen nummers op zijn arm geschreven heeft. Of is het een tattoo? In de persoon van Steve beschikt de band over een prima leadzanger. Zoals Wim na afloop zegt: “Welke zanger kan zo goed uit eigen ervaring over viagra en cocaïne zingen?” De band met oud-leden van de Shaggable Sluts speelt een niet onverdienstelijke set van jaren ‘70 punk. De balans van zang en gitaren is uitstekend. En de immer bewegelijke bassist zorgt samen met de drummer voor een niet te versmaden basis waar lekker overheen gesoleerd kan worden. Punk zoals punk moet zijn. Bijna was dit het voorlopig laatste optreden voor Wim geweest. Als het optreden voorbij is realiseert hij zich niet dat zijn bas nog altijd ingeplugd is als hij het podium afstapt. Net voordat hij op zijn bek dreigt te gaan ziet hij dat het snoer nog in de versterker zit.
Inmiddels is het al bijna middernacht als het Apeldoornse NME de bühne betreedt. Ook voor deze band is het een reunie-optreden. Ze spelen een soort van ska/reggae/punk. Hoewel het een bijzonder matige set is, valt het optreden toch bijzonder in de smaak van een aantal, duidelijk boven hun theewater verkerende dames. De zanger is wat verlegen onder al deze aandacht. Gelukkig valt het blozen onder het rode licht niet al te veel op.
Inmiddels loopt The Stage aardig leeg. En dat is jammer voor de laatste band van de avond. The Bips heeft onlangs een doorstart gemaakt. Frontman Jozzy is het enige originele bandlid dat al sinds de jaren tachtig actief is met The Bips. In het verleden wisten ze al tv-shows van Linda de Mol in de war te schoppen en vanavond is het al niet anders. Het optreden wordt gekenmerkt door chaos op het podium. Tot drie keer toe tracht een dronken vent Jozzy vocaal te ondersteunen. Als hij verwijderd is kan The Bips eindelijk laten zien wat ze nog waard zijn. Deze veteranen slagen erin om een retestrakke set neer te zetten. Deze band ziet er anno 2009 nog steeds heel punk uit. Inclusief shirt voorzien van de nodige ritssluitingen. Alsof de tijd al die jaren stil heeft gestaan.
Sunday Psychout Fest: spetterende rock-‘n-roll
Terwijl de zondagmiddag verpest wordt door druilerig herfstweer maakt rock-‘n-roll-minnend Arnhem zich op voor een uitstekend georganiseerd psychobillyfeest in Willemeen: Sunday Psychout Fest.
Psychobilly is niet alleen een lust voor het oor, ook de ogen worden verwend. Dat betekent dat de heren hun kapsel in prachtige vetkuiven omgetoverd hebben, de tattoos extra glimmen en dat de dames er met hun petticoats en stoere lederjackets op hun herfstbest uitzien.
Het uit Belgisch Limburg afkomstige the Black Cat Bone Squad opent klokslag vijf uur het festival in het café. Het trio speelt simpele rock-‘n-roll waarbij een hoofdrol is weggelegd voor de staande bas. Deze wordt niet alleen bespeeld maar ook bereden. De nummers stralen eenvoud uit maar zijn desondanks behoorlijk pakkend. Helaas slagen ze er niet om de vonk naar het publiek over te doen slaan. Het heilige vuur is er wel maar het smeult vooral.
Maar niet getreurd, de volgende band, de 101’s, staat reeds te trappelen van ongeduld in de grote zaal. Dit zijn nog echt een stel jonge honden. Ze razen en tieren over het podium alsof het geen enkele energie kost. Terwijl ze springen en rennen spelen ze een verdienstelijk potje punk-‘n-roll. Met de nadruk op het punkgebeuren. Twaalf rondes lang blijven deze jongens fier overeind. Wat een energie!
Noctophyle, uit Leiden, laat zien dat ook in psychobillyland de subtiliteit soms ver te zoeken is, want er wordt vol op los gehakt. En dat is jammer, want deze band heeft best wel wat te bieden. Ze beschikken namelijk over een uitstekende lead zanger die vanmiddag goed op dreef is. Alleen jammer dat het gitaarwerk nauwelijks boven de ritmesectie uitkomt. Een gemiste kans. Ondanks dat alles weten ze het publiek, gezien de reacties, toch aardig te vermaken.
In de bovenzaal staat inmiddels het Franse Lucky Devils in de startblokken. Bij festivals zorgt Willemeen er altijd voor dat het programma bijna naadloos in elkaar overvloeit door optimaal gebruik te maken van zowel het café als de grote zaal. Het betekent voor het publiek wel telkens verkassen maar de vaart blijft er zo goed in zitten. Dus tijd om je te vervelen is er nauwelijks.
Lucky Devils beschikt over een goed op elkaar ingespeelde ritmesectie. Niet alleen dat, maar de bassist dingt ongetwijfeld mee naar de prijs van meest cool uitziende bassist van de dag. En de muziek? Wel, de Fransen blinken ook op dat gebied behoorlijk uit. Want zij zijn de eerste die de meute aan het dansen krijgt. Ze gebruiken daarvoor hun geheime wapen: een gastoptreden van een bevriende saxofonist.
Ook onze oosterburen TheHeadlessHorsemen leveren een bijdrage aan het feestgebeuren. Maar liefst 500 kilometers hebben deze Duitse vrienden moeten reizen om ons een half uur van hun kunsten te doen genieten. Meestal heb ik wat moeite met Duitse bands en dat komt vooral door hun bijna lachwekkende wijze waarop ze in het Engels zingen. Maar TheHeadlessHorsemen laten deze middag zien dat ze gelukkig de bekende uitzondering op de regel zijn. Met een zanger die over door vele whiskeys en sigaren verpeste stembanden beschikt, hebben ze het juiste (zang)geluid dat bij hun perfect gespeelde rockabilly past.
Verder valt het heerlijk scheurende, soms bluesy gitaargeluid op. Het is niet wereldschokkend wat ze ons voorchotelen, maar het doet het herfstweer even vergeten. En als kers op de taart perst de gitarist er nog een solo uit terwijl hij de gitaar in zijn nek houdt. En het publiek vermaakt zich prima.
Als afsluiter van de dag staan The Griswalds/ The Bodybags op het affiche. Onder psychobillykenners hebben The Griswalds een zekere reputatie hoog te houden. De verwachtingen zijn dus hooggespannen. The Bodybags zijn ondertussen een aardig begrip in de regio geworden. Gestart wordt met een korte set met eigen nummers. Zoals we van ze gewend zijn, leveren ze ook vandaag weer een puike set af.
Na goed een kwartier kondigt Ramon aan dat ze verder gaan als de begeleidingsband van Gary, de excentrieke zanger van The Griswalds. Zo excentriek dat hij vlak voor de tour zijn hele band ontsloeg. Gelukkig waren The Bodybags bereid om in het ontstane gat te springe, zodat er toch nog getourd kon worden. Gary is niet alleen een bijzonder vermakelijke zanger, ook zijn tattoos mogen er wezen. Hij treedt op met ontbloot bovenlichaam zodat de enorme tattoo op zijn rug goed in het oog springt. En de muziek? Nou daarmee zit het wel goed want het publiek gaat volledig los bij zijn optreden.
En zo eindigde een koude herfstdag toch nog met een warm bad vol met spetterende rock-‘n-roll!
Psychobilly is niet alleen een lust voor het oor, ook de ogen worden verwend. Dat betekent dat de heren hun kapsel in prachtige vetkuiven omgetoverd hebben, de tattoos extra glimmen en dat de dames er met hun petticoats en stoere lederjackets op hun herfstbest uitzien.
Het uit Belgisch Limburg afkomstige the Black Cat Bone Squad opent klokslag vijf uur het festival in het café. Het trio speelt simpele rock-‘n-roll waarbij een hoofdrol is weggelegd voor de staande bas. Deze wordt niet alleen bespeeld maar ook bereden. De nummers stralen eenvoud uit maar zijn desondanks behoorlijk pakkend. Helaas slagen ze er niet om de vonk naar het publiek over te doen slaan. Het heilige vuur is er wel maar het smeult vooral.
Maar niet getreurd, de volgende band, de 101’s, staat reeds te trappelen van ongeduld in de grote zaal. Dit zijn nog echt een stel jonge honden. Ze razen en tieren over het podium alsof het geen enkele energie kost. Terwijl ze springen en rennen spelen ze een verdienstelijk potje punk-‘n-roll. Met de nadruk op het punkgebeuren. Twaalf rondes lang blijven deze jongens fier overeind. Wat een energie!
Noctophyle, uit Leiden, laat zien dat ook in psychobillyland de subtiliteit soms ver te zoeken is, want er wordt vol op los gehakt. En dat is jammer, want deze band heeft best wel wat te bieden. Ze beschikken namelijk over een uitstekende lead zanger die vanmiddag goed op dreef is. Alleen jammer dat het gitaarwerk nauwelijks boven de ritmesectie uitkomt. Een gemiste kans. Ondanks dat alles weten ze het publiek, gezien de reacties, toch aardig te vermaken.
In de bovenzaal staat inmiddels het Franse Lucky Devils in de startblokken. Bij festivals zorgt Willemeen er altijd voor dat het programma bijna naadloos in elkaar overvloeit door optimaal gebruik te maken van zowel het café als de grote zaal. Het betekent voor het publiek wel telkens verkassen maar de vaart blijft er zo goed in zitten. Dus tijd om je te vervelen is er nauwelijks.
Lucky Devils beschikt over een goed op elkaar ingespeelde ritmesectie. Niet alleen dat, maar de bassist dingt ongetwijfeld mee naar de prijs van meest cool uitziende bassist van de dag. En de muziek? Wel, de Fransen blinken ook op dat gebied behoorlijk uit. Want zij zijn de eerste die de meute aan het dansen krijgt. Ze gebruiken daarvoor hun geheime wapen: een gastoptreden van een bevriende saxofonist.
Ook onze oosterburen TheHeadlessHorsemen leveren een bijdrage aan het feestgebeuren. Maar liefst 500 kilometers hebben deze Duitse vrienden moeten reizen om ons een half uur van hun kunsten te doen genieten. Meestal heb ik wat moeite met Duitse bands en dat komt vooral door hun bijna lachwekkende wijze waarop ze in het Engels zingen. Maar TheHeadlessHorsemen laten deze middag zien dat ze gelukkig de bekende uitzondering op de regel zijn. Met een zanger die over door vele whiskeys en sigaren verpeste stembanden beschikt, hebben ze het juiste (zang)geluid dat bij hun perfect gespeelde rockabilly past.
Verder valt het heerlijk scheurende, soms bluesy gitaargeluid op. Het is niet wereldschokkend wat ze ons voorchotelen, maar het doet het herfstweer even vergeten. En als kers op de taart perst de gitarist er nog een solo uit terwijl hij de gitaar in zijn nek houdt. En het publiek vermaakt zich prima.
Als afsluiter van de dag staan The Griswalds/ The Bodybags op het affiche. Onder psychobillykenners hebben The Griswalds een zekere reputatie hoog te houden. De verwachtingen zijn dus hooggespannen. The Bodybags zijn ondertussen een aardig begrip in de regio geworden. Gestart wordt met een korte set met eigen nummers. Zoals we van ze gewend zijn, leveren ze ook vandaag weer een puike set af.
Na goed een kwartier kondigt Ramon aan dat ze verder gaan als de begeleidingsband van Gary, de excentrieke zanger van The Griswalds. Zo excentriek dat hij vlak voor de tour zijn hele band ontsloeg. Gelukkig waren The Bodybags bereid om in het ontstane gat te springe, zodat er toch nog getourd kon worden. Gary is niet alleen een bijzonder vermakelijke zanger, ook zijn tattoos mogen er wezen. Hij treedt op met ontbloot bovenlichaam zodat de enorme tattoo op zijn rug goed in het oog springt. En de muziek? Nou daarmee zit het wel goed want het publiek gaat volledig los bij zijn optreden.
En zo eindigde een koude herfstdag toch nog met een warm bad vol met spetterende rock-‘n-roll!
Bandito steelt wederom de show
Met meer fotografen dan publiek voor het podium opent Judas’ Wolf klokslag half acht de avond in de Staddijk. Judas’ Wolf is een nieuwe naam vanuit Nijmegen Rock City. Het optreden vanavond is pas hun eerste officiële optreden. De band timmert sinds maart 2009 aan de weg. Het lijkt erop dat de gitarist de plaatselijke muziekhandel geplunderd heeft. Nooit eerder zag ik een dergelijke collectie effectpedalen bij elkaar. Zoiets schept natuurlijk een bepaalde verwachting. Een verwachting die in de loop van de slechts een half uur durende set aardig wordt ingelost. De muziek lijkt te zwalken tussen de typische jaren ‘70 hardrock aan de ene kant en aan de andere kant meer psychedelische rock zoals we dat kennen van bands als The Soft Machine en Pink Floyd. Speltechnisch is het allemaal dik in orde, maar er moet nog hard gewerkt worden aan de podiumpresentatie. Verstoppen in een dikke laag rook is niet de oplossing. Meer interactie is gewenst, ook al is er weinig publiek, voordat we nog om stoelen gaan vragen.
TAP laat zien dat hoe het wel moet. Maar dat mag ook wel na ruim 7 jaar. Het optreden is het laatste op Nijmeegse bodem. Gelukkig ziet TAP dat niet als een verplichting, maar als een laatste kans om een goede indruk achter te laten, waarin ze met lof slagen. Het motto van vanavond is dan ook “It’s better to burn out than to fade away”. Hoogtepunt is het op TAPse wijze verbouwde CCR nummer Run Through The Jungle met magistraal baswerk van Nick. Wil je TAP nog voor een laatste keer aan het werk zien? Dan is er nog één mogelijkheid en wel op vrijdag 23 oktober in The Stage. Ik zeg: Doen!!
De Staddijk is een prima locatie voor rockbands, het is alleen jammer dat Nijmeegse rockliefhebbers de locatie niet zo weten te vinden. Het is dan ook eigenlijk te triest voor woorden dat een band als Bandito voor slechts een handjevol mensen moet optreden. De band, die op 18 december 2009 dan eindelijk de lang verwachte cd uitbrengt, is live ondertussen een fenomeen aan het worden. In korte tijd hebben ze vrijwel de gehele regio platgespeeld met hun aanstekelijke rock doorspekt met een fikse portie humor. Naast eigen nummers schamen ze zich niet voor het spelen van een goede cover. Vanavond wordt er uitgepakt met Fuel van Metallica. En zowaar krijgt de band de hele Staddijk aan het headbangen. Bandito heeft feilloos door hoe je het publiek voor je wint. Nee, deze band komt er wel.
TAP laat zien dat hoe het wel moet. Maar dat mag ook wel na ruim 7 jaar. Het optreden is het laatste op Nijmeegse bodem. Gelukkig ziet TAP dat niet als een verplichting, maar als een laatste kans om een goede indruk achter te laten, waarin ze met lof slagen. Het motto van vanavond is dan ook “It’s better to burn out than to fade away”. Hoogtepunt is het op TAPse wijze verbouwde CCR nummer Run Through The Jungle met magistraal baswerk van Nick. Wil je TAP nog voor een laatste keer aan het werk zien? Dan is er nog één mogelijkheid en wel op vrijdag 23 oktober in The Stage. Ik zeg: Doen!!
De Staddijk is een prima locatie voor rockbands, het is alleen jammer dat Nijmeegse rockliefhebbers de locatie niet zo weten te vinden. Het is dan ook eigenlijk te triest voor woorden dat een band als Bandito voor slechts een handjevol mensen moet optreden. De band, die op 18 december 2009 dan eindelijk de lang verwachte cd uitbrengt, is live ondertussen een fenomeen aan het worden. In korte tijd hebben ze vrijwel de gehele regio platgespeeld met hun aanstekelijke rock doorspekt met een fikse portie humor. Naast eigen nummers schamen ze zich niet voor het spelen van een goede cover. Vanavond wordt er uitgepakt met Fuel van Metallica. En zowaar krijgt de band de hele Staddijk aan het headbangen. Bandito heeft feilloos door hoe je het publiek voor je wint. Nee, deze band komt er wel.
vrijdag 9 oktober 2009
Niels spreekt .... over The Stage
Na het wegvallen van zowel Kultuurhuis Bosch als de roemruchte Goudvishal zijn er in Arnhem nog maar weinig plekken overgebleven waar locaal talent aan de bak kan. Cafe The Stage is een van die plekken. We spraken met eigenaar Niels Breman.
The Stage wordt steeds meer een begrip voor rockliefhebbend Arnhem. Maar voor de mensen die het echt nog niet kennen kun je de plek introduceren.
“The Stage is een poppodium, gelegen boven The Move aan de Varkensstraat. De twee zaken horen echt bij elkaar, al hebben ze wel allebei een eigen ingang.
The Move is een dagelijks geopend danscafé. Overdag kun je er terecht voor een lekker drankje, een gezellig praatje en een potje poolen. Op donderdag, vrijdag en zaterdag gaan de pooltafels 's avonds aan de kant en neemt een dj de zaak over.
The Stage zit op de eerste verdieping. Wekelijks komen er binnen- en buitenlandse acts voorbij. Van beginnende bandjes die net uit het oefenhok komen tot gerenommeerde buitenlandse artiesten.
Veelal in het 'wat hardere genre' maar zeker met de lokale acts proberen we zo breed mogelijk te programmeren. Zo speelt de hardcoreformatie Strike First hier regelmatig maar net zo goed kun je een act als Lavalu hier tegenkomen.
We proberen elke week tenminste twee activiteiten neer te zetten.
Daarnaast wordt The Stage ook regelmatig verhuurd voor verjaardagsfeestjes, bruiloften, examenfeesten, en dergelijke.
Kortom, een multifunctionele plek met voor ieder wat wils!”
Sinds een aantal maanden komt 3voor12 Arnhem/Nijmegen hier regelmatig over de vloer. Hoe is deze samenwerking tot stand gekomen.
“Na het faillissement van Kultuurhuis Bosch zat 3voor12 Arnhem/Nijmegen zonder vergaderruimte in Arnhem. Omdat The Stage toch geen 7 dagen per week gebruikt wordt was dit een mooie lokatie om die vergaderingen te houden. En aangezien wij toch al heel veel met lokale/regionale bands werkten was het makkelijk om dit in het vervolg onder de noemer 'Club 3voor12' te doen. “
“Wij werken hier niet met één vaste programmeur. De helft van alle shows worden aangedragen door mensen die een leuk bandje kunnen krijgen of een leuke show willen organiseren en daar de juiste gelegenheid voor zoeken. In samenwerking met ons kunnen wij hier altijd een leuke avond van maken. Club 3voor12 Arnhem/Nijmegen heeft natuurlijk ook heel veel kontakten met de regionale bands. Vanuit deze 'database' hopen wij de komende tijd menig leuke avond te kunnen boeken.
Wij nemen de productie van zo'n avond op ons en 3voor12 mag voor de promotie zorgen. Interviews met de bands op de site, flinke aankondiging en na afloop een mooie (foto-)reportage. Wij een leuke avond en, als het goed is, een leuke promotie voor de bands.
Zo is er een win-win situatie voor beide partijen ontstaan.”
Sinds het wegvallen van de Kultuurhuis Bosch en de roemruchte Goudvishal is The Stage een van de weinige plekken in Arnhem waar nog locale bands terecht kunnen. Hoe lopen de concerten en hoe slaag je er iedere keer weer in bands naar Arnhem te krijgen.
“Ach, in de loop van de jaren zie je altijd wat verschuivingen. Waar 2 jaar geleden de hardcore shows altijd stampvol zaten is dat nu even wat minder. Daartegenover staat dat de metalshows nu juist steeds drukker worden. En over een jaar of twee zal dat vast weer precies het tegenovergestelde zijn. Zo gaat dat nou eenmaal."
"Als je een tijdje meedraait als zaal stromen de aanbiedingen binnen.
Wekelijks komen hier zo'n 25-50 mailtjes binnen van bands en boekingsbureaus die shows en tours aan het promoten zijn en of wij ook ruimte hebben om één van die shows te doen. Je probeert hier 'de krenten uit de pap' uit te halen en die shows pak je aan en probeert daar iets moois van te maken.
Bands wisten de Goudvishal wel te vinden, komen er nu achter dat die niet meer bestaat en gaan dan kijken waar ze eventueel wel in Arnhem zouden kunnen spelen. Zo komen ze hier terecht.
Daarnaast, als je één keer zaken met een bepaald boekingsbureau hebt gedaan en het is goed bevallen, komen ze heel snel weer bij jou terug. Hetzelfde geldt voor de bands. Als je de mensen goed behandeld en ze krijgen lekker eten en voldoende drinken en, als het nodig is, een goede slaapplaats komen ze graag weer een keer hier spelen.”
Sinds kort is er zo iets als Pandora’s Box. Kun je de rol daarvan toelichten.
“Wij zijn een gewoon en dus een commercieel bedrijf. Voor het organiseren van een concert krijgen we dan ook echt geen cent subsidie. Alles moeten we zelf betalen en iedereen die hier werkt verdient ook een salaris. Tot en met het meisje achter de garderobe aan toe.
We kunnen heel goed samenwerken met de andere organisaties hier in Arnhem maar vanwege ons 'commerciële karakter' zijn wij toch altijd een beetje vreemde eend in de bijt.
Het is natuurlijk geweldig dat als het Kunst en Cultuur Gelderland (KCG) een weekend organiseert voor de popmuziek in Gelderland (GESEL XL). Wij worden gewoon meegenomen in die programmering en in de hele aanloop daarnaartoe, maar ergens is dat natuurlijk wel een beetje raar. Wij zijn geen gesubsidieerde culturele organisatie, maar gewoon een commercieel café.
Met de oprichting van Stichting Pandora's Box hoop ik die grens wat te verlagen. Dus een soort 'gelijkwaardige gesprekspartner' te worden.”
woensdag 7 oktober 2009
Nijmegen Rock City @ Staddijk
Met meer fotograven dan publiek voor het podium opent Judas’ Wolf klokslag half acht de avond in de Staddijk. Judas’ Wolf is een nieuwe naam vanuit Nijmegen Rock City. Het optreden vanavond is pas hun eerste echte. De band timmert vanaf maart aan de weg. Het lijkt erop dat de gitarist de plaatselijke muziekhandel geplunderd heeft. Nooit eerder zag ik een dergelijke collectie effectpedalen bij elkaar. Zoiets schept natuurlijk een bepaalde verwachting. Een verwachting die in de loop van de slechts een half uur durende set aardig wordt ingelost. De muziek lijkt te zwalken tussen de typische jaren 70 hardrock aan de ene kant en de wat meer psychedelische rock zoals we dat kennen van bands als The Soft Machine en Pink Floyd aan de andere kant. De indruk die Judas’Wolf achter laat is veelbelovend. Speltechnisch is het allemaal dik in orde. Alleen moet er nog hard gewerkt worden aan de podium presentatie. Verstoppen in een dikke laag rook is niet de oplossing. Meer interactie is gewenst, ook al is er weinig publiek. Anders zijn zit stoeltjes een must.
TAP laat zien dat hoe het wel moet. Maar dat mag ook wel na ruim 7 jaar. Het optreden is het laatste op Nijmeegse bodem. Gelukkig ziet TAP dat niet als een verplichting maar als een laatste kans om een goede indruk achter te laten waarin ze met lof slagen. Het motto vanavond is dan ook “It’s better to burn out than to fade away”. Hoogtepunt is het op TAPse wijze verbouwde CCR nummer “Run Through The Jungle” met magistraal baswerk van Nick. Wil je TAP nog voor een laatste keer aan het werk zien. Dan is er nog een mogelijkheid en wel op vrijdag 23 oktober in The Stage. Ik zeg: Doen!!
De Staddijk is een prima locatie voor rockbands alleen jammer dat Nijmeegse rock liefhebbers de locatie niet zo weten te vinden. Het is dan ook eigenlijk te triest voor woorden dat een band als Bandito voor slechts een handjevol mensen moet optreden. De band, die op 18 december dan eindelijk de lang verwachte cd uitbrengt, is live ondertussen een fenomeen aan het worden. In korte tijd hebben ze vrijwel de gehele regio platgespeeld met hun aanstekelijke rock doorspekt met een fikse portie humor. Naast eigen nummers schamen ze zich niet voor het spelen van een goede cover. Vanavond wordt er uitgepakt met Fuel van Metallica. En zowaar krijgt de band de hele Staddijk aan het headbangen. Bandito heeft feilloos door hoe je het publiek voor je wint. Nee deze band komt er wel.
TAP laat zien dat hoe het wel moet. Maar dat mag ook wel na ruim 7 jaar. Het optreden is het laatste op Nijmeegse bodem. Gelukkig ziet TAP dat niet als een verplichting maar als een laatste kans om een goede indruk achter te laten waarin ze met lof slagen. Het motto vanavond is dan ook “It’s better to burn out than to fade away”. Hoogtepunt is het op TAPse wijze verbouwde CCR nummer “Run Through The Jungle” met magistraal baswerk van Nick. Wil je TAP nog voor een laatste keer aan het werk zien. Dan is er nog een mogelijkheid en wel op vrijdag 23 oktober in The Stage. Ik zeg: Doen!!
De Staddijk is een prima locatie voor rockbands alleen jammer dat Nijmeegse rock liefhebbers de locatie niet zo weten te vinden. Het is dan ook eigenlijk te triest voor woorden dat een band als Bandito voor slechts een handjevol mensen moet optreden. De band, die op 18 december dan eindelijk de lang verwachte cd uitbrengt, is live ondertussen een fenomeen aan het worden. In korte tijd hebben ze vrijwel de gehele regio platgespeeld met hun aanstekelijke rock doorspekt met een fikse portie humor. Naast eigen nummers schamen ze zich niet voor het spelen van een goede cover. Vanavond wordt er uitgepakt met Fuel van Metallica. En zowaar krijgt de band de hele Staddijk aan het headbangen. Bandito heeft feilloos door hoe je het publiek voor je wint. Nee deze band komt er wel.
Abonneren op:
Posts (Atom)