“Wij zijn Brat Pack en we komen uit Nijmegen. En willen jullie naar voren komen, zodat het lijkt dat we nu al een volle bak hebben.” Beide mededelingen zijn vanavond in Doornroosje broodnodig. Want terwijl Brat Pack-zanger Kenny werkelijk zijn longen uit zijn lijf staat te zingen, staat het publiek er als een stelletje zoutzakken bij. Wel wordt er voorzichtig een paar stappen naar voren gedaan. Het liefst zou ik ze allemaal een schop voor hun luie achterwerk willen geven want Bratpack verdient een publiek dat van een hardcorefeestje houdt. Zeker in hun thuisstad Nijmegen. Gelukkig trekt Brat Pack er zich weinig van aan en zet een onvervalste hardcore show neer. Kenny probeert het halverwege de set nog een keer. Na een uitstekende uitgevoerde Adolescent cover schreeuwt hij: “Het is tijd om een pit te bouwen!”. Maar verder dan een beetje schudden met de kop komt men niet. Het publiek is een beetje van een afknapper vanavond.
Gelukkig staat de punk/hardcore van Brat Pack als een huis. Men heeft er zoveel zin in dat er twee nieuwe nummers uitgeprobeerd worden. Ze zijn veelbelovend en doen gretig uitkijken naar de opvolger van debuut Hate The Neighbours. Na afloop vertrouwt Kenny me toe dat er inmiddels al genoeg ideeën zijn om een full-length op te nemen. “Het ontbreekt ons momenteel wat aan de tijd om op te nemen, daar we wekelijks spelen. Maar de plaat zal er eerder zijn dan je verwacht en misschien word je wel verrast door zowel een Brat Pack album als een cd van de andere band waarin ik zing, Citizens Patrol.” Als de set ten einde kan er gelukkig toch nog een bescheiden applausje vanaf. Het harde werken van Brat Pack toch nog beloond.
Dan is het gelukkig tijd voor De Heideroosjes. Althans, hier is het publiek in grote getale voor gekomen. Wat gelijk opvalt is dat de eerste rijen bezet worden door fans die er qua leeftijd 20 jaar geleden zeker nog niet bij waren. De meesten waren waarschijnlijk nog niet eens geboren. Blijkbaar is de band erin geslaagd om door de jaren heen hun fanbase jong te houden. Of zouden ze pas de laatste jaren zo populair zijn geworden?
Voor de duidelijkheid: De Heideroosjes zijn dus 20 jaar bezig. De jubileumtour begon op 3 september in Luxor Live en eindigt ergens in december in Venlo. Dat De Heideroosjes na 20 jaar een goed geoliede pop- en pretpunk band zijn geworden, is ook vanavond weer goed zichtbaar en hoorbaar. In goed anderhalf uur worden er 21 nummers, waaronder drie toegiften, vakkundig doorheen gejaagd, gemoedelijk aan elkaar gepraat door zanger Marco. “De flauwe grappen moeten we maar op de koop toe nemen”, zoals hij zelf aan de zaal uitlegt. Hoogtepunt van de set vormt toch wel de Nederlandstalige nummers als Sjonnie & Anita, Val maar Dood, Iedereen Is Gek en Damclub Hooligan. Het is alleen jammer dat we de werkelijk subliem uitgevoerde medley Klapvee/Goede Tijdens Slechte Tijden/Punica/Tering Tyfus Takketrut pas in de toegift te horen krijgen.
zaterdag 28 november 2009
Rockende Nijmeegse Judas' Wolf vertelt
De eerste twee optredens van beginnende band Judas' Wolf zijn een feit. Ze maken interessante rock met diverse invloeden, van Oosters tot metalsounds. Tijd om eens nader kennis te maken met dit Nijmeegse viertal.
Waar komt jullie bandnaam vandaan?
Joop: “Toen ik de luisterde naar Collins nummers, kwamen twee gedachtes in mij op: enerzijds zwaar/vet, soort van vals/gemeen (onberekenbaar), anderzijds Oosters. Ik wilde dat terug laten komen in de bandnaam. Ik ben niet christelijk, maar ik associeer verhalen uit de Bijbel met het oosten. Omdat de muziek ‘onberekenbaar’ was wilde ik iets doen met Judas, aangezien hij Jezus verried. Het zware karakter van de muziek associeerde ik met een wolf. Zo ontstond ‘de wolf van Judas’, vrij vertaald naar Judas’ Wolf.”
Hoe kijk je terug op jullie eerste twee optredens, beide in Staddijk?
Dion: “Het eerste optreden (18 september) vonden we wel redelijk verlopen. In grote lijnen speelden we goed. De eerste twee nummers verliepen soepel, daarna ging het minder. Het was voor iedereen nog een beetje zoeken naar het juiste gevoel binnen de muziek. Door de opnames te beluisteren en de set nog een aantal keer te spelen ging het tweede optreden met Bandito en Tap stukken beter. Wij waren allemaal zeer tevreden.”
Jullie speelden een set van een halfuur. Genoeg nummers voor een langer optreden?Collin: “De set van 3 oktober bestond uit die nummers die we op dat moment het speelbaarst achtten. Maar zijn er nog een heleboel nummers waar we aan werken, we hebben genoeg om uren te kunnen spelen. We speelden vijf nummers, en wel:
Gained All; daar begon Judas’ Wolf (JW) eigenlijk mee. Joop was toentertijd op zoek naar een rockband naast zijn symfo/power-metalband Seiphian, ik had een hoop nummers op de computer uitgewerkt. Hij wou wat horen, en dat heeft hij geweten. Maar met Gained All had hij meteen een klik mee en dat bracht het balletje aan het rollen.
These Walls; veel nummers bestonden al voor JW, maar dit is echt geschreven voor JW. Het ontstons heel snel toen ik een keer vlak voor ik naar mijn werk ging en nog even de gitaar pakte. Voor ik het wist had ik een heel nummer. Inspiratie werkt soms heel gek.
Lime; ons instrumentale nummer. Lime was nooit bedoeld als instrumentaal nummer, maar de jongens vonden het wel prima zo.
The Desert; het oudste nummer in de set. Ontstaan in een andere band maar nu volledig geJWtiseert.
En ten slotte Conquer a New World; ontstaan door snuffelen tussen oude ideeën waarin ik een paar gave riffs ontdekte. Ben daarmee gaan spelen en verdomd, daar was een nummer. Plus, ik ben dol op Arabische toonladders. Het is weer eens iets anders dan mineur en majeur.”
Fon: “De eerste keer dat ik Conquer a New World hoorde, was ik meteen verkocht. Door de Arabische toonladders totaal anders dan de gemiddelde pop/rockmuziek maar bij tijd en wijlen toch moddervet. De zanglijn voor dit nummer kwam er ook direct overheen, ’t voelde gewoon goed.”Ik omschreef jullie eerder als band gepositioneerd ergens tussen ‘typisch jaren ‘70 hardrock en psychedelische rock’. Hoe kijk jullie zelf tegen je muziek aan?
Collin: “Ik schrijf zelf de nummers en ik kon het nooit anders omschrijven als stevige rock. Onze zanger, Fon, omschreef het als progressief psychedelische stoner, met Arabische invloeden. En dat vind ik nog steeds de beste omschrijving.
Ik haal inspiratie uit veel bands. Inderdaad uit de seventies hardrock van Black Sabbath (C#-stemming) en Rainbow (Arabische toonladders), de experimenteerdrift van bands als Radiohead en Rage Against the Machine, een snufje ska van Madness, wat toefjes absurde metal van System of a Down, gitaarharmoniën van Iron Maiden. Maar bovenal U2. Ik ben een giga-fan van The Edge. Oorspronkelijk wilde ik altijd U2 combineren met hardrock. Daar is in de loop der jaren veel bijgekomen.
Maar de grootste invloed blijft mijn drummer. In de loop der jaren heb ik ontdekt dat als je maar eenmaal een klik met je drummer hebt, de muziek vanzelf volgt. Je speelt samen, dan ontstaat er een idee en ga je vanzelf op zoek naar aanvullende ideeën voor een heel nummer.”
Sinds kort presenteert Nijmegen zich als Nijmegen Rock City. Wat vind je van de Nijmeegse scene?
Joop: “Ik vind het een goed initiatief. Het is een platform waar je snel al het nieuws van alle bands vind. Het is promotie wat je wellicht verder brengt. Wel vind ik dat de metal wat achterblijft op de site, maar ik weet niet wat hun doel is. Dion is overigens bezig met een metal-platform.”
Fon: “En behalve promotie en overzicht brengt het op een of andere manier ook een gevoel met zich mee van verbondenheid, zowel tussen bands als bij het publiek. Want uiteraard is de Keizerstad dé Rockcity!”
Ervaar je beginnen als band als lastig?
Fon: “Alle leden van Judas’ Wolf hebben al eerdere bandervaring en daardoor liepen we tegen veel beginnersproblemen niet aan. Toch was het weer even opnieuw beginnen. Collin had al veel muziek geschreven, die we nu gebruiken in Judas’ Wolf, maar toch was het af en toe lastig een goede vorm te vinden. Gelukkig werd het elke keer dat we bij elkaar kwamen duidelijker en voelden we ons er steeds beter bij. Daarnaast is het natuurlijk ook altijd spannend hoe het publiek gaat reageren op nieuwe muziek. En dat is nog steeds spannend.”
En nu het cruciale punt: de collectie effecten. Vertel eens wat over je verzameldrift en hoe je ze verzamelt.
Collin: “Ik ben een verzamelaar. Als ik eenmaal bezig ben met iets wil ik er alles van hebben. Daarnaast speelde ik jaren in een Radiohead tributeband waar ik zowel gitarist Greenwood als o'Brien speelde. Zij hebben echter radicaal verschillende pedal boards. Die heb ik die min of meer in elkaar geschoven en zo ontstond eigenlijk de set up eigenlijk. Voeg daar nog wat delay- en shimmer-pedalen aan toe vanwege The Edge en voilà. Overigens heb ik thuis nog véél meer staan. Vroeger werden de pedalboards alleen maar groter, maar tegenwoordig gaat er iets ouds uit als er iets niews in moet. Het moet wel tilbaar en opbouwbaar blijven.
Ik schat dat ik op zijn minst de helft van mijn pedalen zelf gebouwd heb. Kopieën van beroemde pedalen die origineel voor goud op e-Bay voorbijgaan kun je voor een appel en een ei zelf maken. En er is veel oplichterij; pedalen die worden geadverteerd als de nieuwste sonische ontdekking sinds de uitvinding van het wiel, blijken vaak aangepaste kopieën van goedkope Boss- of Ibanez-pedaaltjes te zijn. Maar gaan wel voor het twee-, drievoudige over de toonbank.
Gebruik je ze allemaal tijdens een set?Zelfs in een set van een halfuur gebruik ik eigenlijk wel de meeste. In een langere set zal alles wel eens een keer voorbijkomen denk ik.”
Judas’ Wolf is een bijzonder interessante band, dus houd de agenda goed in de gaten en zorg dat je ze gaat zien!
Waar komt jullie bandnaam vandaan?
Joop: “Toen ik de luisterde naar Collins nummers, kwamen twee gedachtes in mij op: enerzijds zwaar/vet, soort van vals/gemeen (onberekenbaar), anderzijds Oosters. Ik wilde dat terug laten komen in de bandnaam. Ik ben niet christelijk, maar ik associeer verhalen uit de Bijbel met het oosten. Omdat de muziek ‘onberekenbaar’ was wilde ik iets doen met Judas, aangezien hij Jezus verried. Het zware karakter van de muziek associeerde ik met een wolf. Zo ontstond ‘de wolf van Judas’, vrij vertaald naar Judas’ Wolf.”
Hoe kijk je terug op jullie eerste twee optredens, beide in Staddijk?
Dion: “Het eerste optreden (18 september) vonden we wel redelijk verlopen. In grote lijnen speelden we goed. De eerste twee nummers verliepen soepel, daarna ging het minder. Het was voor iedereen nog een beetje zoeken naar het juiste gevoel binnen de muziek. Door de opnames te beluisteren en de set nog een aantal keer te spelen ging het tweede optreden met Bandito en Tap stukken beter. Wij waren allemaal zeer tevreden.”
Jullie speelden een set van een halfuur. Genoeg nummers voor een langer optreden?Collin: “De set van 3 oktober bestond uit die nummers die we op dat moment het speelbaarst achtten. Maar zijn er nog een heleboel nummers waar we aan werken, we hebben genoeg om uren te kunnen spelen. We speelden vijf nummers, en wel:
Gained All; daar begon Judas’ Wolf (JW) eigenlijk mee. Joop was toentertijd op zoek naar een rockband naast zijn symfo/power-metalband Seiphian, ik had een hoop nummers op de computer uitgewerkt. Hij wou wat horen, en dat heeft hij geweten. Maar met Gained All had hij meteen een klik mee en dat bracht het balletje aan het rollen.
These Walls; veel nummers bestonden al voor JW, maar dit is echt geschreven voor JW. Het ontstons heel snel toen ik een keer vlak voor ik naar mijn werk ging en nog even de gitaar pakte. Voor ik het wist had ik een heel nummer. Inspiratie werkt soms heel gek.
Lime; ons instrumentale nummer. Lime was nooit bedoeld als instrumentaal nummer, maar de jongens vonden het wel prima zo.
The Desert; het oudste nummer in de set. Ontstaan in een andere band maar nu volledig geJWtiseert.
En ten slotte Conquer a New World; ontstaan door snuffelen tussen oude ideeën waarin ik een paar gave riffs ontdekte. Ben daarmee gaan spelen en verdomd, daar was een nummer. Plus, ik ben dol op Arabische toonladders. Het is weer eens iets anders dan mineur en majeur.”
Fon: “De eerste keer dat ik Conquer a New World hoorde, was ik meteen verkocht. Door de Arabische toonladders totaal anders dan de gemiddelde pop/rockmuziek maar bij tijd en wijlen toch moddervet. De zanglijn voor dit nummer kwam er ook direct overheen, ’t voelde gewoon goed.”Ik omschreef jullie eerder als band gepositioneerd ergens tussen ‘typisch jaren ‘70 hardrock en psychedelische rock’. Hoe kijk jullie zelf tegen je muziek aan?
Collin: “Ik schrijf zelf de nummers en ik kon het nooit anders omschrijven als stevige rock. Onze zanger, Fon, omschreef het als progressief psychedelische stoner, met Arabische invloeden. En dat vind ik nog steeds de beste omschrijving.
Ik haal inspiratie uit veel bands. Inderdaad uit de seventies hardrock van Black Sabbath (C#-stemming) en Rainbow (Arabische toonladders), de experimenteerdrift van bands als Radiohead en Rage Against the Machine, een snufje ska van Madness, wat toefjes absurde metal van System of a Down, gitaarharmoniën van Iron Maiden. Maar bovenal U2. Ik ben een giga-fan van The Edge. Oorspronkelijk wilde ik altijd U2 combineren met hardrock. Daar is in de loop der jaren veel bijgekomen.
Maar de grootste invloed blijft mijn drummer. In de loop der jaren heb ik ontdekt dat als je maar eenmaal een klik met je drummer hebt, de muziek vanzelf volgt. Je speelt samen, dan ontstaat er een idee en ga je vanzelf op zoek naar aanvullende ideeën voor een heel nummer.”
Sinds kort presenteert Nijmegen zich als Nijmegen Rock City. Wat vind je van de Nijmeegse scene?
Joop: “Ik vind het een goed initiatief. Het is een platform waar je snel al het nieuws van alle bands vind. Het is promotie wat je wellicht verder brengt. Wel vind ik dat de metal wat achterblijft op de site, maar ik weet niet wat hun doel is. Dion is overigens bezig met een metal-platform.”
Fon: “En behalve promotie en overzicht brengt het op een of andere manier ook een gevoel met zich mee van verbondenheid, zowel tussen bands als bij het publiek. Want uiteraard is de Keizerstad dé Rockcity!”
Ervaar je beginnen als band als lastig?
Fon: “Alle leden van Judas’ Wolf hebben al eerdere bandervaring en daardoor liepen we tegen veel beginnersproblemen niet aan. Toch was het weer even opnieuw beginnen. Collin had al veel muziek geschreven, die we nu gebruiken in Judas’ Wolf, maar toch was het af en toe lastig een goede vorm te vinden. Gelukkig werd het elke keer dat we bij elkaar kwamen duidelijker en voelden we ons er steeds beter bij. Daarnaast is het natuurlijk ook altijd spannend hoe het publiek gaat reageren op nieuwe muziek. En dat is nog steeds spannend.”
En nu het cruciale punt: de collectie effecten. Vertel eens wat over je verzameldrift en hoe je ze verzamelt.
Collin: “Ik ben een verzamelaar. Als ik eenmaal bezig ben met iets wil ik er alles van hebben. Daarnaast speelde ik jaren in een Radiohead tributeband waar ik zowel gitarist Greenwood als o'Brien speelde. Zij hebben echter radicaal verschillende pedal boards. Die heb ik die min of meer in elkaar geschoven en zo ontstond eigenlijk de set up eigenlijk. Voeg daar nog wat delay- en shimmer-pedalen aan toe vanwege The Edge en voilà. Overigens heb ik thuis nog véél meer staan. Vroeger werden de pedalboards alleen maar groter, maar tegenwoordig gaat er iets ouds uit als er iets niews in moet. Het moet wel tilbaar en opbouwbaar blijven.
Ik schat dat ik op zijn minst de helft van mijn pedalen zelf gebouwd heb. Kopieën van beroemde pedalen die origineel voor goud op e-Bay voorbijgaan kun je voor een appel en een ei zelf maken. En er is veel oplichterij; pedalen die worden geadverteerd als de nieuwste sonische ontdekking sinds de uitvinding van het wiel, blijken vaak aangepaste kopieën van goedkope Boss- of Ibanez-pedaaltjes te zijn. Maar gaan wel voor het twee-, drievoudige over de toonbank.
Gebruik je ze allemaal tijdens een set?Zelfs in een set van een halfuur gebruik ik eigenlijk wel de meeste. In een langere set zal alles wel eens een keer voorbijkomen denk ik.”
Judas’ Wolf is een bijzonder interessante band, dus houd de agenda goed in de gaten en zorg dat je ze gaat zien!
GESEL XL: The Punkrock Allstar Show
The Stage druppelt langzaam vol met hardcore en punkliefhebbers als This Routine Is Hell zich opmaakt voor hun tweede optreden binnen anderhalve week in Arnhem. Terwijl de openingstune van de cultserie the A-team door de zaal schalt, bestijgt de band het podium. Nog voor de intro afgelopen is barst het hardcore-geweld los. De nummers zijn kort maar bijzonder intens. De zanger is meer in de zaal te vinden dan op het podium. Wat meteen ruimte biedt voor de gitarist en bassist om lekker rond te springen op het podium. This Routine Is Hell is als een TGV op topspeed. Niets lijkt deze band vanavond te kunnen stoppen. Oké, er wordt weliswaar geen pit gebouwd, maar dat maakt voor het enthousiasme niet uit. Blijkbaar vindt de meute het nuttigen van een biertje belangrijker dan lekker uit je dak gaan. Maar goed, de kop is er af bij de The Punkrock Allstar Show in The Stage.
VLA, met in hun midden nog een keer de inmiddels bekende zanger Jord, doet vanavond een eenmalig reünie-optreden. Er wordt gestart met een sterk staaltje instrumentale krachtpatserij. Helaas wordt het optreden af en toe wat ontsierd door geluidsproblemen. “Het ligt niet aan ons”, zo laat de zanger ons weten, maar hoe hard hij het ook probeert, hij komt nauwelijks boven de geluidsmuur uit die door beide gitaristen wordt neergezet. Ook niet als hij vocaal wordt bijgestaan door twee extra zangers en de gitarist van Bandito ook nog een aardige duit in het zakje doet. Maar de gestroomlijnde mix van punk en metal is zeer aanstekelijk en het inmiddels uit zijn voegen barstende Stage geniet met volle teugen. Alleen een goede pogo ontbreekt.
The Dog Ends bestaat nog nauwelijks een maand. Maar ondertussen hebben ze al de nodige optredens achter de rug. Meestal heeft de gitarist een setlist naast zijn effectenpedalen op het podium liggen, maar bij Dogs End heeft de gitarist daar vanavond weinig vertrouwen in gezien het feit dat hij de te spelen nummers op zijn arm geschreven heeft. Of is het een tattoo? In de persoon van Steve beschikt de band over een prima leadzanger. Zoals Wim na afloop zegt: “Welke zanger kan zo goed uit eigen ervaring over viagra en cocaïne zingen?” De band met oud-leden van de Shaggable Sluts speelt een niet onverdienstelijke set van jaren ‘70 punk. De balans van zang en gitaren is uitstekend. En de immer bewegelijke bassist zorgt samen met de drummer voor een niet te versmaden basis waar lekker overheen gesoleerd kan worden. Punk zoals punk moet zijn. Bijna was dit het voorlopig laatste optreden voor Wim geweest. Als het optreden voorbij is realiseert hij zich niet dat zijn bas nog altijd ingeplugd is als hij het podium afstapt. Net voordat hij op zijn bek dreigt te gaan ziet hij dat het snoer nog in de versterker zit.
Inmiddels is het al bijna middernacht als het Apeldoornse NME de bühne betreedt. Ook voor deze band is het een reunie-optreden. Ze spelen een soort van ska/reggae/punk. Hoewel het een bijzonder matige set is, valt het optreden toch bijzonder in de smaak van een aantal, duidelijk boven hun theewater verkerende dames. De zanger is wat verlegen onder al deze aandacht. Gelukkig valt het blozen onder het rode licht niet al te veel op.
Inmiddels loopt The Stage aardig leeg. En dat is jammer voor de laatste band van de avond. The Bips heeft onlangs een doorstart gemaakt. Frontman Jozzy is het enige originele bandlid dat al sinds de jaren tachtig actief is met The Bips. In het verleden wisten ze al tv-shows van Linda de Mol in de war te schoppen en vanavond is het al niet anders. Het optreden wordt gekenmerkt door chaos op het podium. Tot drie keer toe tracht een dronken vent Jozzy vocaal te ondersteunen. Als hij verwijderd is kan The Bips eindelijk laten zien wat ze nog waard zijn. Deze veteranen slagen erin om een retestrakke set neer te zetten. Deze band ziet er anno 2009 nog steeds heel punk uit. Inclusief shirt voorzien van de nodige ritssluitingen. Alsof de tijd al die jaren stil heeft gestaan.
VLA, met in hun midden nog een keer de inmiddels bekende zanger Jord, doet vanavond een eenmalig reünie-optreden. Er wordt gestart met een sterk staaltje instrumentale krachtpatserij. Helaas wordt het optreden af en toe wat ontsierd door geluidsproblemen. “Het ligt niet aan ons”, zo laat de zanger ons weten, maar hoe hard hij het ook probeert, hij komt nauwelijks boven de geluidsmuur uit die door beide gitaristen wordt neergezet. Ook niet als hij vocaal wordt bijgestaan door twee extra zangers en de gitarist van Bandito ook nog een aardige duit in het zakje doet. Maar de gestroomlijnde mix van punk en metal is zeer aanstekelijk en het inmiddels uit zijn voegen barstende Stage geniet met volle teugen. Alleen een goede pogo ontbreekt.
The Dog Ends bestaat nog nauwelijks een maand. Maar ondertussen hebben ze al de nodige optredens achter de rug. Meestal heeft de gitarist een setlist naast zijn effectenpedalen op het podium liggen, maar bij Dogs End heeft de gitarist daar vanavond weinig vertrouwen in gezien het feit dat hij de te spelen nummers op zijn arm geschreven heeft. Of is het een tattoo? In de persoon van Steve beschikt de band over een prima leadzanger. Zoals Wim na afloop zegt: “Welke zanger kan zo goed uit eigen ervaring over viagra en cocaïne zingen?” De band met oud-leden van de Shaggable Sluts speelt een niet onverdienstelijke set van jaren ‘70 punk. De balans van zang en gitaren is uitstekend. En de immer bewegelijke bassist zorgt samen met de drummer voor een niet te versmaden basis waar lekker overheen gesoleerd kan worden. Punk zoals punk moet zijn. Bijna was dit het voorlopig laatste optreden voor Wim geweest. Als het optreden voorbij is realiseert hij zich niet dat zijn bas nog altijd ingeplugd is als hij het podium afstapt. Net voordat hij op zijn bek dreigt te gaan ziet hij dat het snoer nog in de versterker zit.
Inmiddels is het al bijna middernacht als het Apeldoornse NME de bühne betreedt. Ook voor deze band is het een reunie-optreden. Ze spelen een soort van ska/reggae/punk. Hoewel het een bijzonder matige set is, valt het optreden toch bijzonder in de smaak van een aantal, duidelijk boven hun theewater verkerende dames. De zanger is wat verlegen onder al deze aandacht. Gelukkig valt het blozen onder het rode licht niet al te veel op.
Inmiddels loopt The Stage aardig leeg. En dat is jammer voor de laatste band van de avond. The Bips heeft onlangs een doorstart gemaakt. Frontman Jozzy is het enige originele bandlid dat al sinds de jaren tachtig actief is met The Bips. In het verleden wisten ze al tv-shows van Linda de Mol in de war te schoppen en vanavond is het al niet anders. Het optreden wordt gekenmerkt door chaos op het podium. Tot drie keer toe tracht een dronken vent Jozzy vocaal te ondersteunen. Als hij verwijderd is kan The Bips eindelijk laten zien wat ze nog waard zijn. Deze veteranen slagen erin om een retestrakke set neer te zetten. Deze band ziet er anno 2009 nog steeds heel punk uit. Inclusief shirt voorzien van de nodige ritssluitingen. Alsof de tijd al die jaren stil heeft gestaan.
Sunday Psychout Fest: spetterende rock-‘n-roll
Terwijl de zondagmiddag verpest wordt door druilerig herfstweer maakt rock-‘n-roll-minnend Arnhem zich op voor een uitstekend georganiseerd psychobillyfeest in Willemeen: Sunday Psychout Fest.
Psychobilly is niet alleen een lust voor het oor, ook de ogen worden verwend. Dat betekent dat de heren hun kapsel in prachtige vetkuiven omgetoverd hebben, de tattoos extra glimmen en dat de dames er met hun petticoats en stoere lederjackets op hun herfstbest uitzien.
Het uit Belgisch Limburg afkomstige the Black Cat Bone Squad opent klokslag vijf uur het festival in het café. Het trio speelt simpele rock-‘n-roll waarbij een hoofdrol is weggelegd voor de staande bas. Deze wordt niet alleen bespeeld maar ook bereden. De nummers stralen eenvoud uit maar zijn desondanks behoorlijk pakkend. Helaas slagen ze er niet om de vonk naar het publiek over te doen slaan. Het heilige vuur is er wel maar het smeult vooral.
Maar niet getreurd, de volgende band, de 101’s, staat reeds te trappelen van ongeduld in de grote zaal. Dit zijn nog echt een stel jonge honden. Ze razen en tieren over het podium alsof het geen enkele energie kost. Terwijl ze springen en rennen spelen ze een verdienstelijk potje punk-‘n-roll. Met de nadruk op het punkgebeuren. Twaalf rondes lang blijven deze jongens fier overeind. Wat een energie!
Noctophyle, uit Leiden, laat zien dat ook in psychobillyland de subtiliteit soms ver te zoeken is, want er wordt vol op los gehakt. En dat is jammer, want deze band heeft best wel wat te bieden. Ze beschikken namelijk over een uitstekende lead zanger die vanmiddag goed op dreef is. Alleen jammer dat het gitaarwerk nauwelijks boven de ritmesectie uitkomt. Een gemiste kans. Ondanks dat alles weten ze het publiek, gezien de reacties, toch aardig te vermaken.
In de bovenzaal staat inmiddels het Franse Lucky Devils in de startblokken. Bij festivals zorgt Willemeen er altijd voor dat het programma bijna naadloos in elkaar overvloeit door optimaal gebruik te maken van zowel het café als de grote zaal. Het betekent voor het publiek wel telkens verkassen maar de vaart blijft er zo goed in zitten. Dus tijd om je te vervelen is er nauwelijks.
Lucky Devils beschikt over een goed op elkaar ingespeelde ritmesectie. Niet alleen dat, maar de bassist dingt ongetwijfeld mee naar de prijs van meest cool uitziende bassist van de dag. En de muziek? Wel, de Fransen blinken ook op dat gebied behoorlijk uit. Want zij zijn de eerste die de meute aan het dansen krijgt. Ze gebruiken daarvoor hun geheime wapen: een gastoptreden van een bevriende saxofonist.
Ook onze oosterburen TheHeadlessHorsemen leveren een bijdrage aan het feestgebeuren. Maar liefst 500 kilometers hebben deze Duitse vrienden moeten reizen om ons een half uur van hun kunsten te doen genieten. Meestal heb ik wat moeite met Duitse bands en dat komt vooral door hun bijna lachwekkende wijze waarop ze in het Engels zingen. Maar TheHeadlessHorsemen laten deze middag zien dat ze gelukkig de bekende uitzondering op de regel zijn. Met een zanger die over door vele whiskeys en sigaren verpeste stembanden beschikt, hebben ze het juiste (zang)geluid dat bij hun perfect gespeelde rockabilly past.
Verder valt het heerlijk scheurende, soms bluesy gitaargeluid op. Het is niet wereldschokkend wat ze ons voorchotelen, maar het doet het herfstweer even vergeten. En als kers op de taart perst de gitarist er nog een solo uit terwijl hij de gitaar in zijn nek houdt. En het publiek vermaakt zich prima.
Als afsluiter van de dag staan The Griswalds/ The Bodybags op het affiche. Onder psychobillykenners hebben The Griswalds een zekere reputatie hoog te houden. De verwachtingen zijn dus hooggespannen. The Bodybags zijn ondertussen een aardig begrip in de regio geworden. Gestart wordt met een korte set met eigen nummers. Zoals we van ze gewend zijn, leveren ze ook vandaag weer een puike set af.
Na goed een kwartier kondigt Ramon aan dat ze verder gaan als de begeleidingsband van Gary, de excentrieke zanger van The Griswalds. Zo excentriek dat hij vlak voor de tour zijn hele band ontsloeg. Gelukkig waren The Bodybags bereid om in het ontstane gat te springe, zodat er toch nog getourd kon worden. Gary is niet alleen een bijzonder vermakelijke zanger, ook zijn tattoos mogen er wezen. Hij treedt op met ontbloot bovenlichaam zodat de enorme tattoo op zijn rug goed in het oog springt. En de muziek? Nou daarmee zit het wel goed want het publiek gaat volledig los bij zijn optreden.
En zo eindigde een koude herfstdag toch nog met een warm bad vol met spetterende rock-‘n-roll!
Psychobilly is niet alleen een lust voor het oor, ook de ogen worden verwend. Dat betekent dat de heren hun kapsel in prachtige vetkuiven omgetoverd hebben, de tattoos extra glimmen en dat de dames er met hun petticoats en stoere lederjackets op hun herfstbest uitzien.
Het uit Belgisch Limburg afkomstige the Black Cat Bone Squad opent klokslag vijf uur het festival in het café. Het trio speelt simpele rock-‘n-roll waarbij een hoofdrol is weggelegd voor de staande bas. Deze wordt niet alleen bespeeld maar ook bereden. De nummers stralen eenvoud uit maar zijn desondanks behoorlijk pakkend. Helaas slagen ze er niet om de vonk naar het publiek over te doen slaan. Het heilige vuur is er wel maar het smeult vooral.
Maar niet getreurd, de volgende band, de 101’s, staat reeds te trappelen van ongeduld in de grote zaal. Dit zijn nog echt een stel jonge honden. Ze razen en tieren over het podium alsof het geen enkele energie kost. Terwijl ze springen en rennen spelen ze een verdienstelijk potje punk-‘n-roll. Met de nadruk op het punkgebeuren. Twaalf rondes lang blijven deze jongens fier overeind. Wat een energie!
Noctophyle, uit Leiden, laat zien dat ook in psychobillyland de subtiliteit soms ver te zoeken is, want er wordt vol op los gehakt. En dat is jammer, want deze band heeft best wel wat te bieden. Ze beschikken namelijk over een uitstekende lead zanger die vanmiddag goed op dreef is. Alleen jammer dat het gitaarwerk nauwelijks boven de ritmesectie uitkomt. Een gemiste kans. Ondanks dat alles weten ze het publiek, gezien de reacties, toch aardig te vermaken.
In de bovenzaal staat inmiddels het Franse Lucky Devils in de startblokken. Bij festivals zorgt Willemeen er altijd voor dat het programma bijna naadloos in elkaar overvloeit door optimaal gebruik te maken van zowel het café als de grote zaal. Het betekent voor het publiek wel telkens verkassen maar de vaart blijft er zo goed in zitten. Dus tijd om je te vervelen is er nauwelijks.
Lucky Devils beschikt over een goed op elkaar ingespeelde ritmesectie. Niet alleen dat, maar de bassist dingt ongetwijfeld mee naar de prijs van meest cool uitziende bassist van de dag. En de muziek? Wel, de Fransen blinken ook op dat gebied behoorlijk uit. Want zij zijn de eerste die de meute aan het dansen krijgt. Ze gebruiken daarvoor hun geheime wapen: een gastoptreden van een bevriende saxofonist.
Ook onze oosterburen TheHeadlessHorsemen leveren een bijdrage aan het feestgebeuren. Maar liefst 500 kilometers hebben deze Duitse vrienden moeten reizen om ons een half uur van hun kunsten te doen genieten. Meestal heb ik wat moeite met Duitse bands en dat komt vooral door hun bijna lachwekkende wijze waarop ze in het Engels zingen. Maar TheHeadlessHorsemen laten deze middag zien dat ze gelukkig de bekende uitzondering op de regel zijn. Met een zanger die over door vele whiskeys en sigaren verpeste stembanden beschikt, hebben ze het juiste (zang)geluid dat bij hun perfect gespeelde rockabilly past.
Verder valt het heerlijk scheurende, soms bluesy gitaargeluid op. Het is niet wereldschokkend wat ze ons voorchotelen, maar het doet het herfstweer even vergeten. En als kers op de taart perst de gitarist er nog een solo uit terwijl hij de gitaar in zijn nek houdt. En het publiek vermaakt zich prima.
Als afsluiter van de dag staan The Griswalds/ The Bodybags op het affiche. Onder psychobillykenners hebben The Griswalds een zekere reputatie hoog te houden. De verwachtingen zijn dus hooggespannen. The Bodybags zijn ondertussen een aardig begrip in de regio geworden. Gestart wordt met een korte set met eigen nummers. Zoals we van ze gewend zijn, leveren ze ook vandaag weer een puike set af.
Na goed een kwartier kondigt Ramon aan dat ze verder gaan als de begeleidingsband van Gary, de excentrieke zanger van The Griswalds. Zo excentriek dat hij vlak voor de tour zijn hele band ontsloeg. Gelukkig waren The Bodybags bereid om in het ontstane gat te springe, zodat er toch nog getourd kon worden. Gary is niet alleen een bijzonder vermakelijke zanger, ook zijn tattoos mogen er wezen. Hij treedt op met ontbloot bovenlichaam zodat de enorme tattoo op zijn rug goed in het oog springt. En de muziek? Nou daarmee zit het wel goed want het publiek gaat volledig los bij zijn optreden.
En zo eindigde een koude herfstdag toch nog met een warm bad vol met spetterende rock-‘n-roll!
Bandito steelt wederom de show
Met meer fotografen dan publiek voor het podium opent Judas’ Wolf klokslag half acht de avond in de Staddijk. Judas’ Wolf is een nieuwe naam vanuit Nijmegen Rock City. Het optreden vanavond is pas hun eerste officiële optreden. De band timmert sinds maart 2009 aan de weg. Het lijkt erop dat de gitarist de plaatselijke muziekhandel geplunderd heeft. Nooit eerder zag ik een dergelijke collectie effectpedalen bij elkaar. Zoiets schept natuurlijk een bepaalde verwachting. Een verwachting die in de loop van de slechts een half uur durende set aardig wordt ingelost. De muziek lijkt te zwalken tussen de typische jaren ‘70 hardrock aan de ene kant en aan de andere kant meer psychedelische rock zoals we dat kennen van bands als The Soft Machine en Pink Floyd. Speltechnisch is het allemaal dik in orde, maar er moet nog hard gewerkt worden aan de podiumpresentatie. Verstoppen in een dikke laag rook is niet de oplossing. Meer interactie is gewenst, ook al is er weinig publiek, voordat we nog om stoelen gaan vragen.
TAP laat zien dat hoe het wel moet. Maar dat mag ook wel na ruim 7 jaar. Het optreden is het laatste op Nijmeegse bodem. Gelukkig ziet TAP dat niet als een verplichting, maar als een laatste kans om een goede indruk achter te laten, waarin ze met lof slagen. Het motto van vanavond is dan ook “It’s better to burn out than to fade away”. Hoogtepunt is het op TAPse wijze verbouwde CCR nummer Run Through The Jungle met magistraal baswerk van Nick. Wil je TAP nog voor een laatste keer aan het werk zien? Dan is er nog één mogelijkheid en wel op vrijdag 23 oktober in The Stage. Ik zeg: Doen!!
De Staddijk is een prima locatie voor rockbands, het is alleen jammer dat Nijmeegse rockliefhebbers de locatie niet zo weten te vinden. Het is dan ook eigenlijk te triest voor woorden dat een band als Bandito voor slechts een handjevol mensen moet optreden. De band, die op 18 december 2009 dan eindelijk de lang verwachte cd uitbrengt, is live ondertussen een fenomeen aan het worden. In korte tijd hebben ze vrijwel de gehele regio platgespeeld met hun aanstekelijke rock doorspekt met een fikse portie humor. Naast eigen nummers schamen ze zich niet voor het spelen van een goede cover. Vanavond wordt er uitgepakt met Fuel van Metallica. En zowaar krijgt de band de hele Staddijk aan het headbangen. Bandito heeft feilloos door hoe je het publiek voor je wint. Nee, deze band komt er wel.
TAP laat zien dat hoe het wel moet. Maar dat mag ook wel na ruim 7 jaar. Het optreden is het laatste op Nijmeegse bodem. Gelukkig ziet TAP dat niet als een verplichting, maar als een laatste kans om een goede indruk achter te laten, waarin ze met lof slagen. Het motto van vanavond is dan ook “It’s better to burn out than to fade away”. Hoogtepunt is het op TAPse wijze verbouwde CCR nummer Run Through The Jungle met magistraal baswerk van Nick. Wil je TAP nog voor een laatste keer aan het werk zien? Dan is er nog één mogelijkheid en wel op vrijdag 23 oktober in The Stage. Ik zeg: Doen!!
De Staddijk is een prima locatie voor rockbands, het is alleen jammer dat Nijmeegse rockliefhebbers de locatie niet zo weten te vinden. Het is dan ook eigenlijk te triest voor woorden dat een band als Bandito voor slechts een handjevol mensen moet optreden. De band, die op 18 december 2009 dan eindelijk de lang verwachte cd uitbrengt, is live ondertussen een fenomeen aan het worden. In korte tijd hebben ze vrijwel de gehele regio platgespeeld met hun aanstekelijke rock doorspekt met een fikse portie humor. Naast eigen nummers schamen ze zich niet voor het spelen van een goede cover. Vanavond wordt er uitgepakt met Fuel van Metallica. En zowaar krijgt de band de hele Staddijk aan het headbangen. Bandito heeft feilloos door hoe je het publiek voor je wint. Nee, deze band komt er wel.
Abonneren op:
Posts (Atom)